Sneeuw. Wel mooi. Niet altijd leuk.

 

Het afgelopen weekend was ik in Den Haag voor de jaarlijkse bijscholing / scholing voor klimtrainers.

Net als altijd eigenlijk, heb ik vooral veel geleerd van de gesprekken met collega-trainers en wat minder van de sprekers en de workshops. Op zich is dat goed nieuws, het zegt iets over mijn expertise…

Vantevoren had ik bedacht dat Pippa en Zonne naar opa en oma zouden gaan, zodat ik me gewoon lekker kon richten op het bijpraten met oude bekenden, leren kennen van nieuwe bekenden en natuurlijk de bijscholing. Ik ging met de Sunnybus en was van plan om gewoon ter plekke te gaan slapen. Het idee was daarnaast om ook nog wat geocaches te gaan zoeken tijdens een pauze of ’s avonds nog even. Ook had ik de route naar en van Den Haag gecheckt op makkelijk te vinden caches, zogenaamde “oppikkertjes”.

Dat cachen is er niet meer van gekomen. Iets met sneeuwval en zo…. dus dat uur extra dat ik op zaterdagochtend gepland had, was maar nét aan genoeg om op tijd op de locatie aan te komen. Ik had pas na de tweede workshop tijd om koffie te halen….

’s Avonds in mijn campertje bedacht ik me dat dat eigenlijk de allereerste keer was, dat ik er alleen in sliep. Zonder Zonne. En ja natuurlijk miste ik haar. En Pippa ook. Al de eerste avond vond ik het maar stil in huis. Naar de WC gaan zonder dat de pup me volgt was ik helemaal niet meer gewend….

Het was best koud ’s nachts, ook. Blijkbaar geeft mijn meisje me toch wel behoorlijk wat warmte af. Nu was het vooral bij mijn “onderste extremiteiten”, best fris. En ik was te lui om toch maar weer sokken aan te trekken.

 

Het viel me overigens op dat er naast mezelf nog maar één andere “illegale kampeerder” op de kampeerplaats stond. De jongere generatie trainers zijn blijkbaar veel minder dirtbag dan wij, “de tweede generatie”….

 

En de terugweg? Dat was een ramp. Iets met sneeuwval nog steeds. En een weer-alarm. Ik had afgesproken om Zonne al op tijd op te halen, dus de laatste twee workshops zou ik skippen. Om kwart over één vertrok ik en met veertig kilometer per uur ben ik met de sneeuwbui mee richting het zuidoosten gereden. Na een half uur had ik spijt. Het was echt ENG. Maar het stomme is, dat je dan pas na twee uur rijden überhaupt op het idee komt om te overwegen een hotel te nemen en een snipperdag (voor moeder én kind…) te nemen…

Ook weer even een nieuw persoonlijk record “slippen op de snelweg” gehaald. Toch zeker een metertje of vijftig. Gelukkig reed er niemand achter me want de Sunnybus leek wel een ruitenwisser. Ik had totáál geen moeite om gefocust te blijven…. ahem….

Nou kan ik wel wat hebben. Als je een buitensporter / klimmer bent, dan leer je wel om in extreme situaties rustig te blijven en de goede beslissingen te nemen. Maar.. de beste bergsporter is degene die besluit om om te keren of te stoppen. Toen ik dat besefte, ben ik de eerstvolgende parkeerplaats bij een benzinestation op gereden. Ik ben dus niet trots op mezelf. Ik had gewoon niet naar huis moeten rijden.

Toen de sneeuw overging in regen en ik een zoutwagen voorbij zag komen, heb ik het erop gewaagd om een stukje verder te rijden. En het laatste stuk konden we weer gewoon 80 rijden om de wegen ijsvrij waren (of leken…).

Die gekken die dan dus gewoon 120 gaan rijden en óók al die debielen die tijdens dat eerste stuk geen afstand houden, die hebben het echt niet begrepen. Je brengt niet alleen hezelf in gevaar, mensen!!

Pas om vijf uur kon ik Zonne oppikken en om half zeven waren we thuis. Ja ik ben er nog steeds van onder de indruk…..

 

Ik hoop maar dat het volgende opleidingsweekend in een ander jaargetijde gepland gaat worden…

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in buiten, leukedingendoen, roadtrip, SunnyBus. Bookmark de permalink .

13 reacties op Sneeuw. Wel mooi. Niet altijd leuk.

  1. Ik ga met dit weer ook niet graag de weg op. Het is zo onvoorspelbaar als wat en hoewel ik zelf dan rustig rijd, gebeurt het me ook wel eens dat ik me toch wat verkijk op wat wel en niet kan. Om dan idd nog niet te spreken over die zenuwpezen die bijna geen afstand houden en je bijna vooruit drukken. Of die malloten die denken dat hun banden aan de weg vastgelijmd zitten.

    Hier valt het nu nog mee, ik geloof dat ze vanaf vanmiddag meer verwachten. Wel balen, want morgen moet ik wel de weg op :S

    Liked by 1 persoon

  2. Ik snap dat ook niet, dat mensen dan zo hard gaan rijden. Levensgevaarlijk!

    Ik moest net ook door een sneeuwbui rijden. Vond het doodeng. Gelukkig geen snelwegen dus heb stapvoets de 10km naar huis kunnen rijden. Iedereen hield voldoende afstand dus gelukkig geen ongelukken gebeurd.

    Liked by 1 persoon

  3. Sis zegt:

    Jaiks dat was een iets te avontuurlijk weekend! Gelukkig heb je geen schade dankzij je goede beslissing.

    Wij gingen vrijdag naar een concert in Münster en zouden gewoon terug rijden na afloop. Maar na de weersvoorspelling gezien te hebben, hebben we toch maar een hotel geboekt.
    Want ook al hebben we winterbanden en rijden we voorzichtig, je weet nooit wie en wat je tegen komt!

    Liked by 1 persoon

  4. Goudsjeblom zegt:

    Spannende reis. Grappig dat er een woord voor bestaat. Voor buitenleveners. Dirtbag. Inderdaad. Zag het bij (wedstrijd)zeilen ook. De jongere generatie raakt bijna in paniek als er geen 220 en douches in de buurt zijn. Heb jij nu ook het idee dat mensen die gewend zijn om natuurkrachten te trotseren veel bewuster zijn wat die krachten zijn en wat er mee kan gebeuren. Verbaas me ook zo over de ingeblikten

    Liked by 1 persoon

    • hier ook zo een (he, dirtbag. Ik zeg zelf regelmatig “Bikkel”). Maar mensen die natuurkrachten regelmatig meemaken, zijn er dus ook meer vertrouwd mee. Gewoon logisch. Kunnen inschatten wat realistisch is en wat bangmakerij en wat verstandig is. Zoals alles wat je vaker doet.
      Voor mij geeft dat gewoon rust: ik kan in meer situaties het wel handlen. Niet bij tsunamis en middenin een orkaan. Maar alles wat een mens met gezond verstand en wat kracht in z’n leden kan doen, ook echt doen. En dan lukt er veel.
      Dus ik zit nu thuis te werken, ipv woonwerk te fietsen. Voelt ergens heel lui. Maar nu met de code rood, stiekum toch ook wel een beetje fijn. Want ik heb altijd heul veul in huis, voor als we insneeuwen. En ik kan nu mijn huisgenoten triomfantelijk aankijken.

      Liked by 1 persoon

  5. Janne1950 zegt:

    …misschien heeft de jongere lading trainers geen camper?

    Like

  6. spaarjaar zegt:

    Pff zo’n stuk slippen, lijkt mij doodeng. Knap dat je dan zo snel kan schakelen en de rationele beslissing nemen dat terugrijden niet verstandig was, ik zou alleen maar staan te trillen op mijn benen haha. Maar ik ben dan ook totaal geen ‘dirtbag’ ;-).

    Liked by 1 persoon

  7. Nans zegt:

    Wij hebben een flinke periode gehad dat we iedere wintervakantie in de sneeuw onze reis maakten. Zodra wij iets reserveerden begon het spontaan te sneeuwen. En dan ook gewoon gaan met de Daf….
    Met 20 -50 km / uur op expeditie van Rotterdam naar Drente… Of (nog ‘leuker’) de Ardennen in, waarbij de eigenaar van het huisje de toeristische route bleek te hebben gegeven…

    Het went, maar dol ben ik niet op rijden in de sneeuw. Hoewel ik m’n dagje sauna er gisteren niet voor afzei…. En dus met code rood terug reed.
    Het viel gelukkig mee!

    Liked by 1 persoon

  8. Pingback: Een avonturendag | Mariimma

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s