Speelafspraakjes

Zonne heeft het naar haar zin op de nieuwe school. Ze vindt het soms wel lastig dat ze geen “dedicated BFF” heeft, zoals op de andere school wél het geval was.

Die “beste vriendin voor het leven” was overigens een véél jonger meisje dan Zonne die haar als een soort fan / schoothondje de hele dag volgde. Zonne mocht alle regels van het samen spelen bedenken en – als dat zo uitkwam – veranderen. Dat meisje was best lief, hoor. Voor een vierjarige. Maar ik zag wel…wat… eenzijdig spel… zeg maar….

Dan passen de kinderen op haar nieuwe klas toch echt veel beter bij haar…

Laatst was ze in tranen omdat ze geen speciale vriendin had in de klas. En omdat één of twee meisjes lijken te willen bepalen wie met wie mag spelen. We zijn vervolgens samen aan de juf gaan vertellen dat Zonne het wel fijn zou vinden als ze een beetje geholpen wordt in het samen spelen. De juf wist het gemis van de fan / slash / schoothondje prima naar waarde te schatten maar ze begreep ook wel dat het voor een net-zesjarige best moeilijk kan zijn om het steeds opnieuw gezellig te houden met vijf andere meisjes, die ieder een andere gebruiksaanwijzing hebben. Dat geldt echt niet alleen voor Zonne….

Dan is een speelafspraakje na school, met één kind, een stuk makkelijker.

Voor Zonne dan….

Van mij mag Zonne twee keer per week afspreken, één keer bij ons en één keer bij een klasgenootje. Soms loopt dat ook echt zo, meestal wordt het anders. Er is immers ook nog zwemles enzovoort en af en toe even niks is ook wel prima zo op zijn tijd.
Als ze bij een kind uit de klas gaat spelen, vind ik het wel erg fijn als dat een dag tevoren al geregeld is, zodat ik niet op en neer blíjf rijden naar het buurdorp.

Zo’n speelafspraakje… ik ben er meestal geen fan van.

Over een paar jaar verdwijnen ze waarschijnlijk naar de kinderslaapkamer, maar vooralsnog wordt er in de huiskamer gespeeld. Voor zover er gespeeld wordt, want soms wordt er vooral een hele tijd heen-en-weer gediscussieerd over wat ze gaan doen. En dat de ander daar geen zin in heeft.

En deze mama is dus niet van het kinderentertainment….

Wel van de suggesties hoor: ik opper knutselen, buiten spelen, een spelletje. En ja ik zet thee en ze krijgen een plakje peperkoek. Of een rijstwafel met kaas. En als ze dat niet lusten, krijgen ze fruit.

Op de vraag of er ook snoep in huis is, zeg ik standaard “nee”. Of ik dat nou lieg of niet….

De combi speelafspraakje en pup-in-huis is ook niet persé een gelukkige… het is eerder regel dan uitzondering dat er een kind gillend door het huis rent met een blije pup erachteraan waardoor één en ander al snel ontspoort in een grote chaos. Gillen is een uitnodiging om te spelen, aldus Pippa. Maar ondertussen wordt ze gewoon best al heel groot en ik begrijp best dat zo’n opgroeiend beestje intimiderend kan zijn. In de bench is geen optie: het is veel te interessant voor kinderen om de pup door de tralies door helemaal gek te maken. Arm hondje… dan maar naar buiten in de regen…

Meerdere kinderen hebben zich al hardop afgevraagd waar Zonnes speelgoed is en als ik zo af en toe een andere huiskamer in stap wanneer ik Zonne ophaal van het spelen bij een andere kind, snap ik dat best. Zonne heeft namelijk niet twaalf vierkante meter aan uitgestald playmobil en ook niet twaalf barbiepoppen en een barbiehuis, een barbie-auto en andere barbiedingen. Ze heeft ook al geen acht MyLittlePony’s of drie bakken lego.

Ze heeft één barbiepop. Elsa van Anna, u kent haar wel. Daar speelt ze nooit mee. Volgens Zonne is Elsa om naar te kijken, niet om mee te spelen. En hoe dat gebeurd is weet ik niet, maar ze heeft dus ook twee van die hardplastic roze ponies met haar dat altijd in de war zit. Speelt ze ook nooit mee….

Ze heeft playmobil en lego. Speelt ze ook al nooit mee. Het is ook geen  piratenplaymobil of prinsessenplaymobil. Het zijn gewoon poppetjes. Als je wil dat het piraten zijn, doe je maar alsof. Dan kunnen ze de volgende dag gewoon ook prinsessen zijn…. pfff….

En we hebben l óók WieIsHet en Mikado. En heel veel puzzels. En blokken om vanalles mee te bouwen… En heel veel boekjes. Maar volgens de speelafspraak-kinderen zijn boekjes geen speelgoed. Dus…

Zonne heeft echt wel speelgoed. Op haar kamer liggen wel tien knuffeldieren. Ik vind dat veel, ook al hebben sommige andere kinderen blijkbaar dertig knuffeldieren. En ze heeft hele leuke picknickspullen, inclusief zelf gekleide taartjes.

Ik ga in de verdediging, leest u dat ook?

Maar goed. Ik ben dus niet persé fan van die speelafspraakjes. Het liefste schop ik de kids buiten. Laat ze daar maar lekker avonturen gaan beleven of tegen elkaar vertellen wat ze willen doen en dat de ander daar dan geen zin in heeft. Als ik dat maar niet hoef te horen….

Het voordeel van niet naast de school wonen is dan wél weer, dat zo’n speelafspraakje niet zo lang duurt, als je de reistijd ervan af trekt. Het helpt al dat de school geen continu-rooster heeft: om kwart over drie zijn ze uit. Dus om half vier heb ik ze in de auto, als het speelafspraakje bij ons is (twee zes- of zevenjarigen op mijn fiets past niet en ’t is wel echt te ver fietsen voor die kleintjes). Dan zijn we om tien voor vier thuis, waar eerst ook nog het theedrinkritueel is.

Met een beetje geluk rek je dat tot kwart over vier…

En als het echt een kind is waar ik niet zo’n klik mee heb en Zonne bij nader inzien ook niet, dan bied ik graag aan om het kind thuis te brengen. Dat scheelt de betreffende ouders een ritje naar onze stad en ik kan helemaal zelf bepalen wanneer het speelafspraakje voorbij is. Win-win.

Om vijf uur vertrekken is dan heel schappelijk. In de spits doe je er zomaar een half uur over naar ’t dorp waar we (ooit) ook gaan wonen, namelijk.

Dus dan spelen ze maar drie kwartier samen. Of ze spelen níet maar overleggen drie kwartier over wat ze wel of niet willen spelen, inclusief het becommentariëren van het afwezige speelgoed van Zonne.

 

 

Maar sommige kinderen zijn gewoon wél heel leuk, hoor.

Echt.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in consuminderen, dagelijksedingen, opvoeddingen, Zonnekind. Bookmark de permalink .

27 reacties op Speelafspraakjes

  1. Heerlijk herkenbaar geschreven. Dank je voor de big smile, die ik kreeg door je stuk te lezen.

    Liked by 1 persoon

  2. MvhJ zegt:

    Inmiddels dochter 10 en gaan die dingen vanzelf. Vroeger was er meer regie nodig van mij, maar ik had er geen hekel aan. Alleen aan geniepige kids. Die waren snel weer thuis 🙃

    Ik denk dat het niet uitmaakt hoeveel speelgoed een kind heeft, als het er blij mee is. Jij hoeft Zonne’s voorraad niet te verdedigen als zij meer een buitenkind is of creatief met andere dingen. Wij hebben hier wel een immense playmobil collectie waar veel mee gespeeld is en ook Barbies – deels van mij geweest – waar ze jaren blij mee was. N is echt meer een speelkind, net als ik vroeger. Tekent en knutselt tot ze omvalt en houdt van poppen en poppetjes. En stiekem ik ook nog steeds. Ik ben benieuwd wat voor kind de tweede telg wordt die nu onderweg is. Over de voorraad plastic in huis hoef ik me niet te bekommeren iig.

    Liked by 1 persoon

  3. 😀 Dat lijkt me inderdaad best wel een uitdaging, als je niet speciaal van de kinderentertainment bent. Ik zat laatst nog aan vriend te vertellen dat wij inderdaad altijd gewoon met het hele dorp buiten speelden. Hartstikke leuk, altijd genoeg te doen en dan is het ook totaal irrelevant hoeveel speelgoed je hebt. En hoe irritant het eventuele speelkind is, want dat hoef je dan toch niet te zien 😛

    Liked by 1 persoon

  4. Kinderen hebben wel de geweldigste herinneringen aan het buitenspelen (plus dat ze daar veel meer van leren: motoriek, creativiteit, fantasie, natuurkunde, biologie,…). Maar het is wel even schakelen na een huis vol iPads en barbies. Dan moeten je fantasiespieren wel even wennen, zeg maar…

    Liked by 1 persoon

  5. Janneke zegt:

    En het hangt zo van het kind zelf af wat komt spelen. Mijn zoon had idd ook vaak de hele middag strijd met waar ze mee gingen spelen, zoon had/heeft dan ook niet veel speelgoed en speelt gewoon (als hij speelt) met zijn knuffels waar hij idd een stuk of 100 van heeft. Maar mijn dochter is echt een speelmeisje, heeft ook aardig wat playmobil (waar zoon ook mee mag spelen) en als haar BFF komt spelen heb je geen kind aan hun. Ze gaan hun eigen gang (ze zijn 5 en 6) en het is jammer dat ze weer naar huis moet. Maar gaat ze met een willekeurig kind spelen (j/m) dan is het idd moeilijker, moet ik ze meer entertainen en ben ik blij dat het vier uur is of hopen op droog weer zodat ik ze naar buiten kan sturen. Maar met zoon was het op die leeftijd echt veel erger. Nu stuur ik zoon en kind gewoon naar buiten of boven als het me te zot wordt.

    Liked by 1 persoon

  6. Mammalien zegt:

    Het is een dankbaar blogonderwerp, speelafspraakjes, veel over te melden. Ik ook 🙂 Het wordt inderdaad makkelijk naarmate ze ouder worden, maar ook wel wat eenzijdiger (dochter giechelt voornamelijk, samen met andere meisjes op haar kamer, zoon gamet). Wat doet/ waarmee speelt je dochter als ze alleen is? Mijn jongste heeft nooit zo gespeeld en weet dus ook niets te doen óf vind niet veel leuk als er een kind komt spelen. Hij wil het wel, spelen, maar meestal komt het toch op gamen neer. Als ze een tijd verplicht buiten gespeeld hebben van mij, of er echt een heel leuk fantasiespel heeft bedacht.Maar met speelgoed? Lastig!

    Like

  7. Katrina zegt:

    Ik ben oppasoma en ik vind die speelafspraakjes gggrrrmmm!,
    Ik zie op het schoolplein bij het ophalen dat meer ouders of opa’s en oma’s daar moeite mee hebben.
    Ik zie allerlei ontwijkgedrag. En huilende kinderen! Want die wil niet met die. En die gaat deze keer naar die…
    O,o wat erg. Hoe is dat nou gekomen?
    Bij onze kinderen ging dat gewoon spontaan. Er kwam er wel eens een mee naar huis. (school was om de hoek) Of mijn kind ging naar iemand anders en kwam dat even zeggen.

    Maar ik snap wel dat tijden veranderen.
    Ik heb met dochter en kleinkinderen strakke afspraken gemaakt.
    Als ik oppas (2 keer per week) wordt er niet afgesproken. Geen uitzonderingen!!!
    En weet je, stiekem vinden ze dat heel fijn.
    Want we drinken lekker wat met elkaar, eventjes T.V kijken en dan gaan we voorlezen, puzzelen, poppen spelen of als het goed weer is naar de speeltuin.

    Strakke afspraken maken helpt!

    Liked by 1 persoon

  8. Siebrie zegt:

    Wij zijn naar een Vlaams dorp verhuisd en beide dochters (6 en 9) gaan hier naar school. Het is een hecht dorp, de mensen wonen hier al jaren en hebben bij elkaar in de klas en op club gezeten. Ik ben altijd degene die de speelafspraakjes regelt, mijn dochters worden nooit teruggevraagd. Ik houd de moed erin, maar sòms ben ik het echt zat, vooral als het excuus is ‘we gaan met de auto naar de garage’, ‘we gaan naar het schoolfeest van een achternichtje’ (echt?!? Ik ben blij dat ik alleen naar die van mijn eigen kinderen hoef), ‘ze gaat mee boodschappen doen’ (en dan kan ze absoluut niet bij mijn dochter spelen?). Alles gaat ook via email en whatsapp, want we ontmoeten elkaar nauwelijks aan de school; iedereen werkt.

    Op straat wordt nauwelijks gespeeld. Typisch Vlaams: geen stoep, alleen maar opritten, en de auto’s rijden 50km/uur door de straat, om een bocht. Na de kidnapverhalen van een paar jaar geleden, durven de mensen hun kinderen niet zonder toezicht buiten te laten spelen.

    Gelukkig spelen de zusjes supergoed samen, en spelen ze regelmatig met het buurmeisje van opa en oma, en met de kinderen uit de kerk, want van het dorp moeten ze het niet hebben.

    Liked by 1 persoon

  9. Budget Mama zegt:

    haha ik herken hier maar al te veel in.

    Liked by 1 persoon

  10. Realmam zegt:

    Het wordt beter, vooral als het kinderen zijn met wie het echt klikt. Bij voorkeur spelen onbekende kinderen hier als het droog is, dan wijken we uit naar een speeltuin hier in de buurt, altijd geslaagd. Maar ik heb ook wel eens de minuten vooruit gekeken op de klok en bij die kinderen komt het spelen bij ons toevallig nooit uit 🙈

    Liked by 1 persoon

  11. minofmeer zegt:

    O ja, dat is gedoe. Het voordeel is dat als ze wat ouder worden er soms wat vastere vriendschappen zijn. Sem had gewoon 2 of 3 vriendjes waarmee hij speelde. Als je de kinderen in kwestie dan zelf ook wat beter kent wordt t makkelijker, vond ik dan.
    Nu heb ik dit regelmatig: een huis vol puberjongens. Die je t liefst negeren. En dat je dan achteraf hoort dat jij als moeder genant gedrag hebt vertoond (omdat je iets tegen de kat zei) 😊😏

    Liked by 2 people

  12. Ilse zegt:

    Ik ben ook niet in de wieg gelegd voor kinderentertainment maar gelukkig voor dochter komen hier toch regelmatig vriendinnetjes spelen. Toen dochter kleiner was kwamen ze graag spelen met de “meisjes” lego en de barbies etc. Of in de fijne speeltuin die hier om de hoek is. Ik hield en hou me zoveel mogelijk op afstand. Veel vaker echter gaat ze bij haar bff (haar woorden) spelen en daar is het de zoete inval. Keukenspulletjes, een complete kinderwerkbank en knutselhoek, heel veel speelgoed (want 4 kinderen), diverse stepjes, eenwiielers, fietsjes etc (alles van marktplaats) en een moeder die met liefde, koekjes, taart of cake met ze bakt. Die op de fiets met ze naar Amsterdam gaat (we wonen er tegenaan). Voor de hele meute (want op jongste van 4 na hebben ze altijd vriendjes mee) pizza bakken of frietjes. Filmpjes met ze maakt op de tablet. Waar de meiden met haar kleding en hoge hakken “modeshowtje” mogen spelen. Buiten bouwen ze een waterbaan in de zomer etc etc. Kijk dan voel ik toch wel een pangetje afgunst. Spelen bij haar vriendinnetje maakt mooie herinneringen. Nu zit ze inmiddels in de brugklas en is nog altijd close met vriendinnetje.

    Liked by 1 persoon

  13. Famke zegt:

    Er wordt vaak bij ons gespeeld met vriendinnetjes, soms 2 of 3 tegelijk. Ik ben er juist heel blij mee want ik ben ook niet van het entertainen en ze vermaken zich altijd prima. Gaat al zo vanaf 4 jaar, al moest ik toen nog wel eens helpen billen vegen. Nu zijn ze 7 en zet ik alleen drinken en koekjes neer en klaar. Heerlijk!

    Liked by 1 persoon

  14. Yolanda zegt:

    Heel herkenbaar je verhaal! Ik vind het soms ook heel lastig en kijk de minuten weleens voorbij. Dochter is inmiddels zeven en het gaat steeds makkelijker inderdaad zoals sommigen zeggen. Ik merkte ook al snel dat hoe minder ik me ermee bemoeide hoe beter het ging. Want zeg nou zelf: dat ze drie kwartier overleggen oid, zitten zij daar mee of jij? Ik merkte dat ik er vooral veel moeite mee had en ben daarom vooral klusjes in huis gaan doen als er vriendinnetjes zijn. En dat werkt echt veel beter. Ze lossen het zelf wel op en pas als 1 van de 2 echt problemen heeft, dan hoor ik het echt wel. Vroeg genoeg om erin te stappen dan.
    Ik vraag me nog af waarom ze twee keer per week mag spelen en niet vaker bv als ze dat wil? Mijn dochter kan sommige weken met niemand de hele week spelen en de andere week weer vijf dagen in de week.

    Liked by 1 persoon

    • Saar zegt:

      Dat vroeg ik me ook af. Mijn twee beste vriendinnen die alleen hun kind opvoeden lijken te vergeten dat ze nog niet volwassen zijn. Een beetje los mag best om te groeien op alle gebieden.
      Saar

      Like

    • n zegt:

      Min zoon (7) mag ook max 2 x in de week afspreken (op de dagen dat hij de middag vrij is), naast school, zwemles en taekwondo is dat meer dan genoeg vinden wij. Soms is het idd 2x in de week, soms helemaal niet, dan heeft hij zelf geen zin. Dat heeft niks met er bovenop zitten te maken, maar meer met je kind ook af en toe rust gunnen en zelf ook wat tijd in je kind investeren.

      Liked by 1 persoon

      • n zegt:

        en oh ja, wat heeft dat met alleenstaand te maken? ik overleg dit altijd met mijn man. Maar misschien is het omdat mijn zoon enig kind is, wij zijn ook vast te beschermend (en ja ik ben geïrriteerd, leven en laten leven hoor)

        Liked by 1 persoon

      • mariimma zegt:

        Als iemand zo snel is in een oordeel, zegt dat meer over die persoon dan over degene waarover ze oordeelt… 😉

        Like

      • mariimma zegt:

        Wij gaan op woensdag altijd lekker rondstruinen met zijn tweetjes (plus hond). Soms spreekt ze op woensdag af en natuurlijk is dat prima, maar die middag investeren in het gezin en in elkaar vind ik ook heel fijn en belangrijk.
        Even een middagje rustig-aan, lekker naar buiten, gezin voorop. Ja ik sta daar helemaal achter!
        Bovendien vind ik het fijn om mijn dochter te leren om gewoon af en toe te verstillen, “mindfullness voor kinderen”, zeg maar….

        Like

  15. n zegt:

    Ik sprak van de week een alleenstaande vriendin die ook regelmatig dit soort commentaar krijgt, vandaar dat het ff verkeerd viel :-). Heerlijk struinen en rustig aan doen, doen wij ook regelmatig. Zoonlief vraagt het nu vaak zelf: ‘wanneer gaan we weer wat met z’n drietjes doen?’, of een hele dag alle 3 in pyjama en de haard aan, spelletjes, treinbanen bouwen, lego en warme chocomelk. Ik hou ervan 🙂 (en de mannen gelukkig ook)
    en de speelafspraakjes worden wel makkelijker naarmate hij ouder wordt, gisteren was er een jongetje uit zijn klas en ze waren heerlijk de hele middag bezig met autotjes etc.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Herkenbaar.

      Persoonlijk denk ik dat de huwelijkse staat geen voorspeller is van hoe je je kind opvoedt….

      Als een van mijn beste vriendinnen mij als alleenstaande zo zo labelen, zou ik dat niet fijn vinden.

      Like

  16. Yolanda zegt:

    Ik vind de reacties van jullie beiden een beetje jammer op mijn open vraag t.a.v. frequentie van speelafspraakjes en mijn eigen leerervaring t.a.v. afspraakjes. Ik heb volgens mij nergens een oordeel opgeschreven…..
    Wat betreft de vraag over hoe vaak spelen, ervaar ik bij ons op school dat ouders dat regelmatig voor hun kinderen bepalen (tot veel verdriet van die kinderen vaak). Zelf ben ik meer een volgende ouder en vind ik dat mijn dochter daar zelf ook een stem in heeft. En om dan maar eens op een oordeel in te gaan: en nee dat heeft niets te maken met geen tijd willen te investeren in ons kind. Heel bijzonder dat deze conclusie wordt getrokken.
    Blijkbaar is het een gevoelig onderwerp, ook voor mij….

    Like

    • mariimma zegt:

      Je hebt gelijk Yolanda. Niks mis met jouw vraag. Ik reageerde eigenlijk vooral op reacties op jóuw reactie.

      Ik lees overigens nergens een oordeel over jou, alleen een oordeel over alleenstaande moeders….?

      Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s