Een hondenleven – deel 2 – : de puppycursus

“Je gaat toch wel een puppycursus doen?” werd me gevraagd toen we Pippa net hadden.

En ik knikte braafjes “ja”….

 

Ik twijfelde wel. Er is immers zoveel informatie te vinden op internet over hoe je honden zou moeten opvoeden. Inclusief filmpjes.

 

Maar goed. Nadat ik het besprak met hondenbezittende buurvrouw, vriendin, dierenarts en nog een paar luitjes ging ik het toch maar doen. Pippa was inmiddels een week of tien oud en had haar zoveelste inenting gehad. De tijd was er rijp voor, dus. 

Een hondenschool in de buurt liet weten dat er pas in januari plek zou zijn en dat vond ik geen goed idee. Een andere hondenschool, ook in de buurt, bleek les te geven in een paardenbak van een manege. Dat leek me wel een goed idee, gezien tijdstip (’s avonds) en jaargetijde (br koud) waarin die cursus gevolgd zou moeten worden.

En het was ook nog niet de duurste uit het rijtje.

Dus ik schreef me in en ik ging. Inmiddels zitten vijf van de negen lessen erop. Eentje heb ik gespijbeld. Ik vind het namelijk verschrikkelijk. Ik had gedacht: beetje oefenen met commando’s en tips over opvoeden. Ondertussen leer je ook nog eens gezellig wat hondeneigenaren kennen. Aan het einde van de les nog even samen spelen.

Maar nee.

Gedurende de les van een uur is de hondentrainster steeds erg lang aan het woord over haar visie over opvoeden. Daarin staan de gevoelens van de hondjes erg centraal. Ze zijn nieuwsgierig en ze moeten zich veilig voelen in de omgeving en als baas moet je dat vooral faciliteren en begeleiden. Dat zouden wij, de hondeneigenaren, vooral moeten doen door onze hondjes uitgebreid de gelegenheid te geven om tijdens de wandeling overal aan te snuffelen en ze de tijd te geven. Wil het hondje naar links? Dan ga je naar links.

We mogen vervolgen zeker twee keer vijf minuutjes een klein oefeningetje doen. Een rondje lopen met de hond aan de lijn, bijvoorbeeld.

Ik loop veel te snel, vindt de trainster……

De hondjes in het groepje (we waren met vijf maar eentje is na vier lessen afgehaakt) mogen vooral ook niet bij elkaar in de buurt komen. Dat kan immers traumatiserend zijn. We zitten dus met hond zo ver mogelijk uit elkaars buurt. Te luisteren naar de juf. Die ons vertelt dat we onze pups vooral niet zomaar door iedereen moeten laten aaien. Dat kan heel bedreigend voor ze zijn. En dat we het beste met een boog om andere honden heen kunnen lopen. Door over te steken bijvoorbeeld. Want in de niet-veilige boze wereld kan zo’n hond kwaad in de zin hebben en dat kan heel traumatiserend zijn. En losloopterreinen, nee daar is ze geen fan van. De honden die kunnen daar heel angstig van worden, van al die andere honden.

Ondertussen snapt Pippa er niks van. Die leuke pup die vijf meter verderop naar haar zit te kwispelen, waarom mag ze daar niet naartoe?

Ze wordt er onrustig van. Volgens de trainers is die onrust omdat de omgeving voor haar natuurlijk niet veilig voelt. Pippa krijgt dan een kauwbot. Alle hondjes krijgen dat. Of ze krijgen een Kong: een holle rubberen barbapapa, gevuld met iets lekkers waar ze niet zomaar bij kunnen, zodat ze lekker bezig blijven.

Vorige week mochten we langs de andere honden lopen. Eerst zo ver mogelijk ervandaan en dan steeds wat dichterbij. Zodra de honden elkaar zagen en enthousiast naar elkaar toe wilden gaan, greep de trainster in.

Kijk al die onrust. Ja dat is dus te dichtbij. Voor jóuw hond is dit dus een te korte afstand om een andere hond te passeren. Daar kun je dan vanaf nu rekening mee houden.

 

Tja. Ik ga liever naar het bos. Daar mag ze lekker los lopen. Ik bepaal wel het tempo en de route. Pippa lijkt daar niet getraumatiseerd van te raken. En ze vindt het hartstikke leuk om andere honden tegen te komen, om mee te spelen. Soms gaat dat niet goed. Dan is de andere hond niet gediend van zo’n blije pup. Dan krijgt ze een grauw en komt ze steun zoeken bij me. We lopen dan gewoon lekker verder tot ze de volgende hond tegenkomt. Daar kan ze dan weer mooi kwispelend op af. ’t Is een risico, ik weet het. Er kan altijd een gemene hond tussen zitten. Net als dat mijn dochter giftige besjes kan gaan eten als ze buiten speelt. Of dat ze omvalt tijdens een stoeipartijtje. Het leven is vol gevaren…..

Gelukkig ben ik ook niet echt van het afwachtende type. Daarom kent Pippa inmiddels wel gewoon alle basis commando’s: zit, liggen, blijf, kom, pootje, plasje doen, in de bench, rustig, niet trekken, aan de voet, zoek, geef en los.

Ze luistert nog niet altijd maar dat snap ik. Als je heel druk aan het spelen bent met een ander hondje dan is het heel verleidelijk om niet naar je baasje te komen als ze je roept.

 

Ik heb er best wat van geleerd hoor. Bijvoorbeeld dat een hondje dat er enthousiast uit ziet, één en ander ook gewoon heel erg spannend kan vinden. En dat stoeien lang niet altijd leuk is voor honden. En dat belonen toch echt het beste werkt als je iets lekkers geeft, beter dan wanneer je alleen blij doet. Maar ondertussen ben ik gewoon jaloers op die éne vrouw die het na vier lessen voor gezien heeft gehouden.

Nog vier lessen. Ik weet niet of ik het nog trek… Misschien ga ik me morgen wel afmelden. Ik kijk nu al uit naar die vrije donderdagavonden!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Pippa. Bookmark de permalink .

10 reacties op Een hondenleven – deel 2 – : de puppycursus

  1. Haha, ik ben benieuwd of je de cursus inderdaad af gaat maken! Ik ben meer een kattenmens, dus nog nooit op puppiecursus gezeten (of honden gehad), maar ik denk dat ik hier ook over zou twijfelen. Je wilt toch het beste voor je dier, maar niet alles wat gezegd wordt ís automatisch het beste. Uiteindelijk denk ik dat je met aandacht en duidelijke grenzen waar dat nodig is toch het verst komt.

    Like

  2. Jenna zegt:

    Heerlijk om te lezen. Ben nieuwsgierig waar je traint. Ik denk bij AV van MG in GB. Dus in de buurt. Puppiecursus is vooral het aanleren van truukjes. Belangrijker is opvoeden. Leren de hondencommunicatie te verstaan. Voor de baas, de hond kent dat al. Dan kun je ook vervelende situaties voor zijn. Want in de kern heeft de trainster wel gelijk maar het klinkt nogal overtrokken. Hier drie werkhonden in huis waarvan twee die een vervelende situatie hebben meegemaakt. Helaas door eigenaren die dan roepen hij doet niks. Die dus allerlei signalen, communicatie van de hond, gemist hebben. Een goed boek om te lezen is “kalmerende signalen” van Turid Rugaas. Bij de bieb te lenen en anders heb ik nog wel lectuur. Mail maar als je belangstelling hebt. Ik woon in de buurt😜 Succes met Pippa

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Hoi Jenna. Nee daar zit ik niet (geen idee wat die afkortingen betekenen… Mart!n G@us?)

      Ik begrijp best wat de trainster probeert over te brengen. Maar na vijf weken is dat punt wel een keer gemaakt……

      Like

      • Jenna zegt:

        Idd die. Ben ik niet zo n fan van. Maar ieder zijn ding. Jij bent goed bezig. Je denkt zelf na. Iedereen heeft wel een mening. Belangrijk is sat je doet wat goed voelt voor jou en Pippa. Laat haar ook gewoon pup zijn. Als ze luistert komt de rest ook wel. Met anderhalf/twee jaar groeien er opeens bloemkolen uit de oren en is ze alles weer vergeten😜Kun je weer opnieuw beginnen. Komt wel goed😁

        Like

  3. Carla zegt:

    Je hebt het slecht getroffen met je puppiecursus.
    Zelf heb ik er verschillende gedaan in een grijs verleden. Na inmiddels wel 20 honden gehad te hebben doe ik ze al lang niet meer.
    Maar…..een puppiecursus is voor de basis. Dus beetje redelijk netjes aan de lijn lopen. En dan ook aan een kant blijven lopen en niet van links naar rechts voor de baas uit sjezen. Kennis maken met andere honden en mensen. Betast worden door de trainer en in het bekje laten kijken door de trainer. (heel handig voor bij de dierenarts) Eventueel leren zitten. of een beetje blijven. Ook weleens handig 🙂
    Ik denk dat je heel goed zelf bezig bent, en niks mist aan deze puppiecursus……

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Dat was inderdaad wat ik dacht dat aan bod zou komen tijdens de cursus…

      Wat ik schreef: ik leer er echt wel wat van qua gedrag van je hond goed interpreteren en zo. Maar gewoon met je hond aan de lijn lopen is dus geen sprake van geweest. Het advies blijft toch echt dat je je pup de gelegenheid moet geven… etc… etc….

      Like

  4. het klinkt of je heel onrustig wordt van deze cursus. Alsof je er niet veilig voelt. Dan moet je er op grote afstand van blijven, geloof ik.

    Liked by 1 persoon

  5. Roelie zegt:

    Wij hadden een jachthond die opgeleid was voor de jacht. ( helaas beet hij de diertjes dood in plaats van ze naar de baas te brengen) In huis was het een sufferdje maar in het bos konden we bij de auto blijven staan want hij ging er vandoor en kwam dan na een tijdje even kijken of we er nog waren en dit kon zich herhalen.Wanneer we een speciaal fluitje deden luisterde hij wel. Een goede basiscursus is wel van belang, zeker bij een hond met jachtinstinct.

    Liked by 1 persoon

  6. Marjorie zegt:

    Het klinkt niet als de beste pupycursus ooit ;-). Mijn ervaring is dat honden vooral leren door het bevestigen (en in het begin veel belonen) van goed gedrag en het negeren van slecht gedrag. De meeste honden zijn vrij slim in die dingen en pikken alles snel op. Het is wel erg handig als ze de basisdingen als zitten, wachten op commando en naar je toe komen als je roept onder de knie hebben. De rest zijn vooral trucjes. Leuk maar in principe niet echt nodig. Succes in ieder geval en vooral veel plezier.

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s