Een hondenleven – deel 1 –

IMG_20171107_085308_309.jpgHet is koud in het bos. De rijp ligt op de bladeren. Ik voel mijn billen koud blijven tijdens de wandeling. Mijn handen blijven diep in mijn zakken.

Ik hoor een specht en vind het beestje al snel. Het is een bonte specht. Hij is schitterend, ik instafilm hem.

Ik houd er van om zo door het stille bos te lopen met de laaghangende zon die hier en daar een prachtig gekleurde boom in vuur en vlam zet.

Pippa luistert steeds beter: “blijf” en “kom”. Alleen wanneer de kletsende wandelbejaarden eraan komen genordicwalked ben ik haar kwijt. Soms is luisteren nog erg moeilijk voor een pup. Ze rent ook steeds wat verder van me weg en deze keer overbrugt ze een hele afstand richting de bejaarden. Ik had dat niet verwacht. En ik verwacht niet dat ze nu nog komt. Ik roep haar meer voor het plaatje dan dat ik erop vertrouw dat ze nu gaat luisteren. Bejaarden met stokken zijn interessant. Ze zijn not amused. Ik snap dat wel. Pas als ze voorbij zijn en Pippa er vijf keer hard kwispelend tussendoor geslalomd is – ze springt deze keer niet tegen ze op, deze keer niet… – luistert ze weer en komt ze bij me.

De dikke mevrouw met de nog dikkere Berner sennen komt eraan. Ze hoort dat ik Pippa bij me roep. Zij roept haar ook. Triomfantelijk kijkt ze me aan wanneer Pippa naar haar toe racet.

“Ze weet het al. Ik heb hondenkoekjes. Alle honden uit de buurt komen altijd naar me toe”

Ik leg niet uit dat het niet zo handig is om een pup te leren haar baas te negeren. Ik glimlach wat en loop door. Vandaag ben ik niet in een gezellige stemming.

We lopen langs het fietspad terug naar de school van Zonne. Op het Open Speelveld, waar de kinderen in de middagpauze altijd mogen spelen, loopt een man met een langharige teckel.

Het hondje poept.

De man groet mij mompelend, ritselt wat met een zakje en loopt weg. De teckel doet de bekende halfslachtige poging met de achterpoten om de poep te begraven. Ik kijk belangstellend toe. De man is erg druk en loopt weg. Zonder poep op te ruimen.

De poep ligt na te dampen in de ochtendrijp.

Ik loop ernaar toe en pak alvast een zakje. Ik doe de poep van de hond in het zakje. Snel loop ik de man achterna om hem het volle poepzakje te overhandigen. Ik bedenk of ik een cynische of juist een naïeve opmerking zal maken.

 

De man is nergens meer te bekennen.

 

Ik mopper en besef dat ik een ochtendhumeur heb.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in buiten, dagelijksedingen, Pippa. Bookmark de permalink .

4 reacties op Een hondenleven – deel 1 –

  1. puckie zegt:

    beter een ochtendhumeur terwijl je buiten bent, dan een ochtendhumeur op een saai kantoor. 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Vanmorgen had ik de handschoenen aan op de fiets. Was te donker om er van te genieten. Gelukkig hebben wij geen hond, hoef je het ook niet op te ruimen.

    Eigenlijk hoort die meneer dat op te ruimen, zijn poep zakjes heeft die denk ik voor de show.

    Liked by 1 persoon

  3. Mama Tinus zegt:

    Wat een goed idee om die man het zakje poep te overhandigen, jammer dat hij je te snel af was. Balen van dat ochtendhumeur, hopelijk heb je dat achter kunnen laten na zo’n frisse ochtendwandeling.

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s