Een puppie zindelijk maken deel 2

Pippa is nu twee en een halve week bij ons. Voor mij is het de eerste keer in mijn leven dat ik hondeneigenaar ben, en ondanks gezond verstand, enige ervaring met opvoeden van andere dieren en een lief meisje én internet, was het toch echt wel even zoeken naar een nieuwe regelmaat in ons huis.

2017-09-25 09.06.53.jpgIk kende het hondje immers niet en zij kende mij ook niet. Maar het is een heel leergierig hondje dat graag voor mij aan de slag gaat, en bovendien zit er “van nature” behoorlijk wat fijn instinct in, waardoor het opvoeden heel snel gaat. Ze leerde bijvoorbeeld binnen een uurtje pootjes geven. En vanaf de eerste wandeling liep ze vlot en attent aan de lijn, bovendien bleef ze ook al meteen bij me in de buurt – tot struikelen aan toe – als ze “los liep”.

Ik had best wat reserves toen ik uiteindelijk toch besloot een hondje te nemen. Het is gewoon – zeker in het begin – veel werk en je bent toch echt minder flexibel. Dan is een poes gewoon óók heel gezellig, zeker als je een beetje fijne buren hebt die bereid zijn om af en toe wat kattenbrokjes te distribueren.

Maar toch zag ik ook heel veel voordelen en was ik enthousiast. Ik denk dat ik – in tegenstelling tot sommige andere hondeneigenaren – gewoon heel realistisch was…

2017-09-30 13.21.41

De bench is op de groei gekocht en verkleind met een kartonnen doos

Inmiddels kan Pippa al wel wat langer alleen thuis blijven, een uur of drie – vier gaat prima en langer is nog niet nodig geweest. Om ongelukjes te voorkomen gaat ze altijd in de bench als ik niet bij haar in de kamer ben, en daar vindt ze het heel fijn. Ze krijg daar bijvoorbeeld altijd haar lievelingsspeelgoed met daarin een beetje hondenleverpastei en dat vindt ze te gek. Ook ’s nachts slaapt ze altijd in de bench. Als ik thuis ben ligt ze er regelmatig in met de deur gewoon open.

De poes begint ook steeds meer te wennen. Het is hilarisch om die twee samen te zien: Otje zit verontwaardigd en héél stil (want als je beweegt dan gaat het hondje achter je aan…) te kijken. Pippa rent en springt van de éne naar de andere kant. Ze maakt zich klein, gaat liggen, gaat zitten, rent rondjes. Kwispelend. Dat gaat dan zo’n vijf minuten door, tot Otjes geduld op is of Pippa IETS te dichtbij komt. Dan haalt Otje uit met haar nagels – altijd raak – en druipt Pippa jankend af. Om drie meter verderop wanhopig verlangend en kwispelend, plat op de grond, te laten zien dat ze Echt Heel Graag Wil Spelen En Heel Lief En Schattig is. En Ot loopt dan zeer beheerst en koninklijk weg naar een ietwat beschutte plek – onder een stoel bijvoorbeeld – het Het Hondje Nader Te Beschouwen.

Daar kan geen televisieserie tegenop!

Eerder blogde ik over de poep en plas. Dat was heftig, de eerste tien dagen. Arme Pippa had diarree en ze moest gewoon heel vaak plassen. Uit mijn internetzoektocht had ik opgemaakt dat er grofweg twee methodes waren om een pup zindelijk te maken: de krantenmethode, waarbij je pup het op een krant doet die je dan steeds meer richting deur verplaatst en / of kleiner maakt, en de methode waarbij je zo ongeveer om de haverklap – of vaker – naar buiten gaat.

Lui als ik ben koos ik natuurlijk voor de krantenmethode. En dat werkte niet. Pip plaste soms op een krant maar vaak ook op het vloerkleed of de deurmat. En poep vond ik ook overal. Bovendien plaste ze altijd op het plekje waar de krantenlaag het dunst was, waardoor ik toch weer stond te dweilen. Dus pakte ik een grote doos, sneed er twee zijkanten af en plastificeerde de doos met plakband. Met daarop kranten. Maar… nog steeds stank en nog steeds hoopjes en plasje op random plekken. Waardoor ik neurotisch door het huis liep te snuiven want ook als er géén plasje was gedaan rook ik van alles. Dus kocht ik luchtverfrisser, dure. Enzovoorts…. Ik had haar al bijna ter vondeling gelegd….

Uiteindelijk ging ik vorig weekend dus om. De homemade hondenwc ging eruit en de kranten – die geen kranten maar vragenlijstenvanmijnwerk waren want ik lees geen papieren krant – ook.

En daar was de wekkermethode: om de twee uur naar buiten. En even extra voor en na het spelen, slapen, eten en drinken. Dicht bij de deur (in de goot voor mijn huis) stil gaan staan, zeggen dat ze een pasje moet doen en stil blijven staan tot er iets uit is gekomen. Inmiddels begrijpt ze heel goed wat ik bedoel als ik haar vertel dat ze een plasje moet doen. Als ze niet plast, in de bench en dan tien minuten later weer proberen. Nu haar diarree over is, houdt ze haar bench namelijk schoon dus als ze in de bench is, zijn we sowieso “veilig” voor verrassingen.
Er wordt pas gewandeld nadat mevrouw heeft geplast, zodat ze niet buiten alleen maar speelt en vervolgens na thuiskomst mijn houten vloer als toilet gebruikt. En voor de grote boodschap een paar keer per dag iets verderop lopen – blijkbaar heeft het bij haar 20 meter lopen nodig voordat die aandrang er is.

En?

Dat gaat goed! Overdag zijn er nauwelijks nog ongelukjes. Ik begrijp haar ook steeds beter wanneer ze onrustig wordt. ’s Nachts gaat het ook goed, met één uitlaatmoment per nacht dat je iedere nacht wat later kunt inplannen omdat het hondje ’s nachts snel controle over haar plas zou krijgen.

Inmiddels heb ik over mezelf geleerd dat ik er Tragisch Verschrikkelijk Ongelukkig van word om midden in de nacht mijn warme bedje uit te komen.

Screenshot_20171001-085941.jpgIk heb daar inmiddels mijn eigen draai aan gegeven. Ik ga gewoon tot dat uitlaatmoment niet naar bed. Als ik ’s avonds om een uur of elf bijna in slaap val op de bank, laat ik dat gewoon gebeuren. Met kleren nog aan. Om vervolgens om drie uur wakker te worden van het alarm op mijn telefoon. Pas nadat Pippa haar ding gedaan heeft, buiten, kruip ik mijn bed in. En dat uitlaatmoment plan ik niet steeds later, maar steeds vroeger in. Inmiddels is het al tien over twee wanneer de wekker gaat, iedere dag gaan daar tien minuten af, over een dikke week zijn het dus al redelijke tijden…

Afgelopen nacht vond ik het zelfs wel fijn om even een klein rondje met haar te lopen. Het heeft wel wat om door je slapende straat te lopen, met een heldere maan en verder doodse stilte. En een heel blij en gezellig hondje dat enthousiast is bij alles wat je zegt en doet…

En zo vinden we er onze weg in. Het leuke blijft en het minder leuke verdwijnt. Wat een mooi vooruitzicht!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in opvoeddingen, Pippa, poes. Bookmark de permalink .

10 reacties op Een puppie zindelijk maken deel 2

  1. Shaina zegt:

    Wat een aandoenlijk beestje. Binnenkort zal ze vast helemaal zindelijk zijn.
    Leuk verhaal, van poes en hond.

    Like

  2. Fijn dat er vooruitgang in zit! En leuk hoe de kat op de hond reageert. Wij hebben twee katten, ik denk dat die zich ook enorm hooghartig zouden gedragen mocht er ooit een hondje komen.

    Liked by 1 persoon

  3. Nans zegt:

    Wat fijn dat methode twee in ieder geval lijkt te werken. Met complimenten voor het nachtelijk wandelen….

    Liked by 1 persoon

  4. Kakel zegt:

    Met een pup haal je een baby in huis. Je kunt je (nacht)rust wel op je buik schrijven. Wij hebben voor de oppak-methode gekozen. Elke keer als ze wakker werd na een dutje, en als ze gegeten had, meteen met Rosa naar buiten hollen. Links en rechts een ongelukje, maar ach…
    Zelfs met onze Franse Hangoorkonijn (die altijd losloopt) heeft ze vriendschap gesloten.
    Leuk geschreven!

    Like

  5. Janny zegt:

    Fijn om te horen dat de diarree verholpen is en dat je vooruitgang boekt met de zindelijkheid. En dat aftasten met jullie kat, zo leuk om te lezen. Ik zie dat ook bij onze honden. En al die verschillende blikken in hun ogen en de vragen die wij er uit aflezen. Genieten!

    Liked by 1 persoon

  6. Marjorie zegt:

    Een hondje zindelijk maken betekent inderdaad meestal gewoon heel veel naar buiten. Na het slapen, na het eten, voor het slapen, enz. enz.. Belangrijk om te onthouden is dat je ze sneller iets aanleert dan dat je ze weer wat afleert. Dus niet bestraffen als ze iets binnen gedaan hebben (wat sommige mensen doen) maar juist als ze iets buiten gedaan hebben flink belonen: “juichend door de straat” zoals wij dat altijd noemden. Over het algemeen snappen ze vrij snel wat de bedoeling is. Succes ermee en gewoon volhouden dan komt het wel goed. Het is wel een dotje om te zien.

    Like

  7. Petra Zwier zegt:

    Fijn dat er nu vooruitgang in zit. Volgens mij is Pippa ook al wat ouder – aan de foto’s te zien is ze geen 10-11 weken, of vergis ik mij? Dus ik denk dat je haar later hebt gekregen en dan is het soms ook lastiger. Juliska is nu aardig zindelijk, erg fijn. Ze slaapt in ieder geval de nacht van 10-7 door, alleen overdag was ze vrij lang nogal makkelijk qua in huis plassen. Poepen deed ze wel buiten. Hopelijk ben je snel van je nachtwandelingen af en kun je doorslapen. Is ze soms al helemaal gek aan het doen, dat doet Juliska nu als een gek rondjes hollen door de kamer, erg koddig.succes !

    Liked by 1 persoon

  8. Team CF zegt:

    Honden, altijd leuk. Maar als er bij ons weer eentje komt (en die komt nog wel) dan toch asiel/rescue hond die al zindelijk is 🙂

    Sterkte!

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s