Sponsoren of pamperen: hoe ver ga je in alles voor je kind betalen?

Ik werd getriggerd door meerdere blogs die ingingen op hoe je je kind financieel zou kunnen ondersteunen. Zo schreef Adine onlangs over de huis-bv als mogelijkheid om je kind te kunnen ondersteunen in de aankoop van een woning (al dan niet als schenking of lening) en ook hier las ik iets over sparen / beleggen voor je kind.

Veel mensen die bloggen over de financiën geven hierin ook aan dat zij sparen voor hun kind. Ik lees dat ook in reacties. Er zijn bijvoorbeeld mensen die de kinderbijslag in zijn geheel sparen.

Dat is toch zo’n slordige 15.000 à 16.000 euro dat je dan spaart….

Ik kon geen informatie vinden over hoeveel mensen überhaupt sparen voor toekomstige uitgaven van hun kind…. Maar de meeste mensen díe sparen, sparen voor de studie van hun kind. Volgens CBS gaat echter slechts iets meer dan de helft van de jongeren in Nederland studeren. Dat roept bij mij meteen de vraag op, wat jongeren die niet gaan studeren met het geld doen dat zij van hun ouders ontvangen. Daarmee kom ik meteen tot – naar mijn idee – het belangrijkste nadeel van de kinderspaarrekening: deze staat op naam van je kind. Dus als je kind 18 jaar en één dag oud is, kan deze het geld in één klap opnemen en uitgeven aan een fout vriendje, een drugsfeest of een posh auto die ze na twee weken in de prak rijden.

Daar gaat je spaargeld, mams!

En nee natuurlijk denk jij, en ik ook, dat onze kinderen dat nóóit gaan doen en Heel Verstandig Met Het Geld zullen omgaan. Maar dat weet je niet. En de ouders van jongeren die wél een drugsfeest geven of comazuipen, dachten toen hun kind 3 – 8 – 13 jaar oud was ook écht dat Hun Kind Dat Nooit Zou Doen…

Een andere reden om niet voor je kind te sparen via zo’n jeugdspaarrekening, is dat spaargeld op dit moment alleen maar minder waard wordt: nauwelijks rente en wél inflatie… tel uit je winst, mams!

Grappig is ook dat zelfs de consumentenbond in een artikeltje aangeeft, dat een deposito openen al veel verstandiger is dan zo’n kinderspaarrekening. Maar… tja… marketing… en Iedereen Doet Het… Dus die jeugdspaarrekeningen gaan nog steeds als ware broodjes over de toonbank.

Ook ik tuinde erin en opende een spaarrekening voor Zonne, net na haar geboorte. Ik stortte er trouw wat geld op, met teksten als “voor die dure viool”, “oké dan maar een paard”, “verstandige studieboeken” en “voor een verre reis waar ik het niet mee eens ben, groeten van je moeder”.

Zonne mag zelf weten wat ze gaat doen, met dat geld. Ik hoop dat ze er Verstandig Mee Omgaat maar ook hoop ik dat ze ervan gaat genieten. Liefst beide een beetje. Het is vrij te besteden geld.

En inmiddels spaar ik niet meer voor haar op die rekening. Als het eraf kan tegen die tijd, kan ze misschien (en onder voorwaarden) een maandelijkse toelage krijgen. Ook een lening is bespreekbaar. Want toen ik me verdiepte in deze materie, kwam ik een tekstje tegen dat ik u niet wil onthouden, maar waar ik compleet achter sta…:

Beste heer ***,

Op het moment studeer ik (3e jaars HBO) en wat in de eerdere reactie staat klopt. Een hbo-studie kost ieder jaar ongeveer 2000 euro (het eerste jaar komen er nog veel kosten voor studie boeken bij, deze worden meestal in de latere jaren ook nog gebruikt). Mijn ouders hebben mij en mijn zussen vanaf onze 12e gestimuleerd om geld te verdienen met baantjes; bosbessen plukken, krantjes bezorgen, auto’s wassen bij een bedrijf en noem maar op. Dit raad ik iedere ouder aan. In die 6 jaar tot hun 18e hebben ze niet alleen een redelijke spaarrekening opgebouwd maar ook een mooi CV én werkervaring. Heel netjes van jullie dat jullie iedere maand zoveel opzij zetten voor jullie kinderen. Echter zou ik als ik jullie was dit bedrag beperken naar 20 of 15 euro in de maand. En van het overige bedrag een keer naar een speeltuin of de bios gaan etc. Verder is het altijd goed om wat extra’s achter de hand te hebben. Er kunnen altijd onverwachts extra kosten zijn.

Met vriendelijke groet,

R. Steuten

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in sparen, toekomst, Zonnekind. Bookmark de permalink .

27 reacties op Sponsoren of pamperen: hoe ver ga je in alles voor je kind betalen?

  1. Zoals ik inderdaad schreef in mijn stukje over de huis-bv, zou ik het zeker zien als investeringsoptie. Ook zou ik zeker sparen voor de studie van mijn kinderen (die er overigens nog niet zijn). MAAR: ik ben het in de uitvoering verder grote lijnen compleet met je eens. Dat geld gaat dus NIET op een rekening staan waar ze op hun 18e aan kunnen komen, of waar ze überhaupt zelf ooit eens aan kunnen komen tot ik vind dat het kan. Dat houd ik gewoon in eigen beheer. Het is meer bedoeld om later zélf (ik dus, niet kinderen) niet voor onverwachte verrassingen of problemen te staan, dan dat het bedoeld is om kinderen te pamperen.

    Mijn ouders hebben mijn studie betaald en daar ben ik heel dankbaar voor. Dat was niet ‘voor niets’; als ik er een potje van zou maken, moest ik het tot op het laatste potlood terugbetalen. En ja, dat hadden ze me zeker laten doen; mijn broer heeft het moeten doen! Mijn 60 euro stufi mocht ik houden en ik kreeg er nog €12 per maand bij; dat werd dan mijn kleedgeld, geld voor toiletartikelen e.d. en zakgeld. En voor de rest moest ik werken. Daar ben ik niets minder van geworden en het kon prima. Dus dat lijkt me een prima idee voor toekomstige spruiten.

    Ik ga zeker niet jaren kromliggen om vervolgens een of ander verwend nest te creëren dat alles maar op een presenteerblaadje aangereikt krijgt. Dan kun je bezig blijven en kan ik dat vervroegde pensioen wel gedag zeggen 😉

    En tot zover mijn 2 centjes!

    Liked by 1 persoon

  2. Marjorie zegt:

    Wij hebben vanaf de geboorte van onze kinderen voor ze gespaard. Zo’n € 15,- per kind per maand. Op het moment dat ze 18 jaar oud waren konden ze daar in principe mee doen wat ze wilden. Wij hebben er echter wel met ze gesproken over de besteding van dit geld. Het was voor hun maar het was echt wel de bedoeling dat er iets “nuttigs” mee gedaan zou worden. Mijn dochter heeft het grotendeels gebruikt om haar rijbewijs mee te bekostigen. Mijn zoon (die toen ook al een baantje had) heeft het gebruikt om een jaar mee rond te reizen in Zuidoost Azie. Wat ons betreft allebei een prima besteding. Inmiddels willen de kinderen (ze zijn 21 en 23) samen een flat kopen omdat ze voorlopig niet in aanmerking komen voor een sociale huurwoning. Aangezien je tegenwoordig maximaal 101% van de aankoopsom kunt financieren met een hypotheek (volgend jaar 100%) zullen wij de bijkomende kosten waarschijnlijk grotendeels voor hen betalen. Wel binnen de bandbreedte van het bedrag dat je belastingvrij aan je kind kunt schenken.
    De oudste heeft een jaar gereisd en studeert nu weer, daarbij heeft hij een baan in de gehandicaptenzorg. De jongste heeft gestudeerd en is per 1 augustus in een vaste baan begonnen. Ze zijn niet verwend, ze werken hard en doen hun best. Wij willen ze met alle liefde een beetje ondersteunen. Wij hebben het op dit moment goed. Goed genoeg in ieder geval.

    Like

  3. Ria zegt:

    Wij hebben nooit voor onze zoons en dochter gespaard maar wel bijgedragen aan de studie. Alleen nu gaan we dochter wel helpen met een huis kopen. Omdat ze een ernstige ziekte heeft gehad die invloed heeft op het verkrijgen van een hypotheek (niet dus) en invloed heeft op ieder vlak in haar leven zoals relatie en werk. Ik wil graag als ik dood ga zeker weten dat m’n dochter uiteindelijk niet onder een brug beland. Niet omdat ik geen vertrouwen in haar heb, maar vooral omdat de maatschappij steeds harder wordt voor degenen die hulp nodig hebben.

    Like

  4. anja zegt:

    De kinderbijslag hebben wij altijd binnen laten komen op de bankrekening van dochter. Bij weinigen bekend dat dat mogelijk is, maar bij ons heeft het dus 18 jaar prima gewerkt. Wij hebben er indertijd bewust voor gekozen te kunnen leven van 1 inkomen, de andere ouder kon dan fulltime thuis zijn voor (de) kind(eren). En de kinderbijslag hadden wij niet nodig om financieel rond te komen. Dochter is nu 22 jaar, heeft een mooi gevulde spaarrekening en studeert. Haar studie zal haar in de toekomst mogelijk naar verre werelddelen laten reizen, dan heeft ze een gezonde financiele basis om op voort te borduren. En nee, ook al is zij enig kind gebleven en heeft ze zoveel geld, ze is allesbehalve een verwend kreng! Ik denk dat ze eigenlijk niet eens precies kan vertellen hoeveel geld ze heeft, omdat ze heeft geleerd dat geld nuttig is, maar als je voldoende hebt om te kunnen leven, heeft meer geld geen meerwaarde. Er zijn andere dingen die veel belangrijker zijn in het leven dan geld.

    Like

  5. Janne1950 zegt:

    Wij hebben nooit kunnen sparen voor onze kinderen in hun jeugd. Later kregen wij het in financieel opzicht veel beter en hebben wij hun studies kunnen betalen (beide dochters hebben 2 universitaire studies afgerond) . Ze hebben altijd bijbaantjes gehad, niet zozeer voor het geld maar om deel uit te maken van de maatschappij. Allebei heel goed terecht gekomen: hardwerkende, sociale en vriendelijke vrouwen die staan voor hun principes. We zijn erg trots op ze!

    Liked by 1 persoon

  6. Nans zegt:

    Ik betaal van de kinderbijslag de kleding, schoolkosten, zwemles en weet ik wat niet. Wat ervan overblijft (als er wat overblijft ;-)) gaat op de spaarrekening.

    Niet eens zozeer voor als zoon 18 is, maar de kosten stijgen volgens mij naarmate kinderen ouder worden. Stijgende schoolkosten, eventuele reiskosten enzovoorts. Ik heb het dan maar liever staan.

    Like

  7. Toevallig net een boek gelezen van econome Erica Verdegaal. Ze schrijft dat uit onderzoek blijkt dat hoe meer geld je aan je kinderen geeft, hoe minder vermogen deze kinderen zelf opbouwen. geld wat je krijgt wordt gemakkelijke uitgegeven dan geld wat je zelf hebt verdiend.
    Zelf vind ik het zo wie zo een goede leerschool voor een kind om zelf, van jongst af, aan geld te verdienen voor nu en voor later. Financiële opvoeding is gewoon heel belangrijk.

    Liked by 1 persoon

    • anja zegt:

      Niet mee eens. Ik denk dat je niet in z’n algemeenheid kunt stellen wat goed/slecht is voor een kind, want ieder kind is anders.
      Wij hadden het thuis heel erg goed, zelfde opvoeding, totaal verschillende uitvoering. Mijn broer gaf zijn zakgeld altijd al uit voordat hij het had (leende van zijn kleine zusje, van mij dus, maar betaalde zelden iets terug). Mijn zakgeld ging in mijn spaarpot, kocht daarvan de cadeautjes voor ouders/broer/vriendinnetjes, gaf mijn broer wat hij tekort kwam en de rest ging naar mijn spaarrekening. Broer heeft een hoge functie in het bankwezen en zijn kerstbonus alleen is al groter dan mijn fulltime jaarsalaris. Hij woont in een groot huis in de bebouwde kom, en is jaloers op mijn (ook niet bepaald kleine) huis in het buitengebied, met een hele grote tuin eromheen (broer is namelijk gek op tuinieren, en zou bovendien ook graag 5 honden hebben, net zoals wij, maar tja, daar hebben ze geen tijd voor). Wij hebben dit kunnen bereiken door goed na te denken over onze uitgaven, broer en echtgenote gaan liever een paar keer per jaar luxe naar verweggistan. En zij begrijpen niet hoe wij dat toch allemaal voor elkaar hebben gekregen, we zijn tenslotte maar “gewone arbeiders” (hun woorden, niet de mijne). Broer had als tiener bijbaantjes, zodat hij meer geld te besteden had dan zijn zakgeld + leengeld van mij. Ik mocht van mijn ouders geen bijbaantje (was niet “netjes” voor een meisje van onze afkomst, ahum). Maar ik had het financieel gezien ook niet nodig.

      Like

    • Anoniem zegt:

      Jammer dat dat vaak zo gaat. Zelf heb ik die ervaring helemaal niet. Ik voel mij erg verantwoordelijk voor het geld dat ik krijg en dit verstandig te besteden. Misschien dat ik als puber er een keertje wat doorheen heb gebrast, maar nu spaar ik meer dan de meeste leeftijdsgenoten. Dit zie ik ook bij mijn broers.
      We hebben allemaal (nagenoeg) geen studieschuld gehad. Dat is echt zo’n fijne uitgangspositie voor je verdere leven! Dat zou ik mijn kinderen ook gunnen (mochten die er ooit komen).
      Wat misschien wel heel bepalend is geweest is dat mijn ouders een financieel moeilijke tijd in hun bedrijf hebben gehad toen ik jong was. Ik kreeg hier als kind wel degelijk wat van mee. Dat mijn salaris nu maandelijks wordt gestort ervaar ik als een luxe.

      Like

    • Ilse zegt:

      Niet mee eens. Het een sluit het ander ook niet uit. Mijn ouders spaarden voor ons vanaf de geboorte (ik ben 47), geen wereld bedragen maar ik kreeg vijfduizend gulden toen ik 21 werd. Verder werd veel betaald, ook de studie die ik na een jaar afbrak om te gaan werken. Broer en ik werkten vanaf jongs en daarvan moesten we in het begin een deel sparen. Later mochten we dat zelf bepalen maar toen was het al gewoon geworden. Ik spaar nog steeds goed, maar leef ook het moment.
      Voor onze kinderen sparen we vanaf de geboorte EUR 15 pm. Uit te keren op een later te bepalen moment. Zoon heeft zelf bijna al zijn loon gespaard voor zijn rijbewijs. Als hij volgende maand 18 wordt dan krijgt hij duizend euro bij zijn rijbewijs. De rest staat klaar op zijn eigen spaarrekening. Voor zijn studie is een potje van opa en oma. Hij doet MBO IV ICT (2e jaar) en wil daarna HBO doen in deeltijd met werk. Bij zijn stagebedrijf kan dat.
      Dochter heeft moeite met leren maar doet kader met basis advies dus we zijn hartstikke trots op haar. Een studie (een die heel veel geld kost) is een lange weg voor haar en misschien te lang. Het potje van opa en oma staat ook voor haar klaar als ze 16 wordt.

      Like

    • Ien zegt:

      Erica Verdegaal schrijft erg vanuit de oude doos. Er bestaat nu nauwelijks stufi mee, en vaste banen liggen ook niet voor het oprapen. In dat opzicht hebben jongeren het minder makkelijk dan 15 jaar geleden.

      Like

      • Ilse zegt:

        Zoon krijgt bijvoorbeeld ook geen stagevergoeding van zijn stagebedrijf. Het is een prima stage en verder geen probleem. Zijn vriend is overgestapt naar een ander bedrijf die wel wat betaalt, hij heeft de stage vergoeding gewoon nodig.

        Like

      • mariimma zegt:

        Ik heb ook nooit een stagevergoeding gehad, En raad eens? Ik leef nog steeds! Zonder sponsoring van mijn ouders…..

        Like

  8. minofmeer zegt:

    Wij sparen idd voor een evt studie van kind. Maar niet op zijn naam. Dat geld is van ons en daarmee kunnen we hem helpen of niet. Het is afhankelijk van de keuzes die hij maakt.
    Maar een spaarrekening op zijn naam met een bom geld zodat hij daar lekker de wereld mee rond kan reizen ipv studeren, nee dat doen we dus niet. Al denk ik dat hij van een wereldreis ook veel leert 😉

    Liked by 1 persoon

  9. Melanie zegt:

    Wij sparen – fors – voor onze kinderen. Zij weten dat wij op hun 17e (voor hun 18e) een afweging maken of ze het gaan zelf krijgen of wij het in beheer houden. Dat kan met een soort reserveringsoptie. Een mooie reis vind ik geen geldverspilling; geld over de balk gooien aan feesten ed wel. En als ze willen studeren of huis willen kopen hebben ze daar mooi een bedrag voor op de bank tegen die tijd. Mijn eigen ouders hebben destijds ook voor mij gespaard, en dat vervolgens leeg getrokken voor een nieuw huis. Kan me er nog steeds boos over maken. Dat is – veel en veel later – wel weer teruggekomen maar het voelde onrechtvaardig. Zal ik zelf nooit doen (noodsituaties daargelaten, hè, maar het was geen noodsituatie). ALs de kinderen iets ouder zijn zullen we ze stimuleren om bij te verdienen. Niet alleen om met geld om te leren gaan, maar ook om te leren hoe je wensen en verantwoordelijkheden balanceert.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ja dat vind ik eigenlijk ook wel een nadeel van dat “Sparen Voor Je Kind”. Dat je kind vindt aanspraak te mogen maken op jouw spaargeld….. ook al heb je goede redenen om het toch aan een ander spel te besteden. Bijvoorbeeld omdat je anders geen huis kunt kopen.

      Fijn voor je dat je ouders later alsnog geld aan je gegeven hebben!

      Like

  10. MvhJ zegt:

    Ex en inslapen voor onze dochter, maar op een gezamenlijke rekening van hem en mij. Zo’n 50€pm. Dit geld is straks voor school/studie of iets anders duurzaams. Zij weet vooralsnog niet van dit geld en het is ook niet voor haarzelf maar om haar toekomstige wensen van te bekostigen. Dat vind ik wel een verschil. Een ‘pot geld’ geven als ze volwassen worden vind ik geen goede optie. Ze bijstaan indien nodig en mogelijk is wat anders.

    Eigen verantwoordelijkheid en bijbaantjes vind ik ook belangrijk.

    Like

  11. MvhJ zegt:

    Inslapen = ik sparen 😁

    Like

  12. Anja zegt:

    Wat een discussie haha! Pittig onderwerpje hoor, maar goed dat je het aankaart.

    Liked by 1 persoon

  13. Ien zegt:

    Ik heb wel de studies van mijn 3 kinderen (nu 28, 27 en 23, jongste studeert nog) betaald. Maar niet de rijlessen. Ook toen ik 3 jaar geleden alleen kwam te staan toen mijn partner jong overleed. Dat kon net van een nabestaandenpensioen voor mijzelf en de kinderen zolang ze nog studeerden en onder de 27 waren. Verder heel zuinig leven en er bij werken. En de jongste had nog een paar jaar recht op een aanvullende beurs omdat ons gezinsinkomen met 70 procent gekelderd was vanwege het overlijden. Tja, ik spreek regelmatig ouders die wel de rijlessen hebben betaald omdat ze vonden dat dat bij de opvoeding hoorde. Om nu te zeggen dat dat verwende nesten zijn geworden, nee. Nu staan de kinderen voor de beslissing om t.z.t.ooit een huis te gaan kopen. Mijn hypotheek is afgelost dus het zou kunnen dat ik ze ook daar bij ga steunen. Maar ik moet ze dan natuurlijk wel gelijk behandelen.

    Like

  14. Bouk zegt:

    Ik heb gespaard voor mijn kids, ben er mee gestopt, ik vind dat ze genoeg hebben staan. Zodra ze de leeftijd hebben om te mogen werken, dus zo rond de 13/14 jaar mogen ze hun eigen geld gaan verdienen. Ik heb dit ook zo moeten doen vroeger, kreeg ook geen 20 duuzend gulden mee toen ik 18 was, heb mn rijbewijs zelf moeten betalen, mn eerste auto ( en volgende trouwens ook 😉 ) mn huisraad, verf vakanties noem het maar op! Ben er niet minder van geworden, ik vind het normaal dat je zelf voor deze dingen spaart. Fijn dat er ouders zijn die vet voor hun kinderen willen en kunnen sparen, maar ik doe er niet (meer) aan mee…

    Liked by 1 persoon

  15. Wij sparen voor de kinderen met het idee dat als ze alle 3 tegelijk gaan studeren (stel dat) wij toch collegegeld en boeken kunnen betalen. Ik ga ervanuit dat ze zelf werken voor levensonderhoud en gezelligheid. Dus een beetje van beide werelden; helemaal alles zelf betalen vind ik niet nodig. Maar volledig op onze zak teren zeker ook niet!

    Like

  16. Lis zegt:

    Nou ik ben om! morgen trek ik al hun spaarrekeningen leeg voor een fijne vakantie, haha

    Wij spaarden eerst de hele kinderbijslag (weinig origineel ja), maar zijn daar dit jaar mee gestopt. We hebben een leuk basisbedragje staan, en we kunnen het zelf even goed gebruiken nu. Later misschien weer sparen, maar voor nu is het even klaar.
    Ik ben overigens wel van plan mijn kinderen niets te vertellen over de spaarrekeningen die voor hen bestemd zijn. Zo hoeven ze geen bak geld te verwachten, maar kunnen wij af en toe wat voor ze betalen. Ik hoop ze wel een rijbewijs mee te kunnen geven, en wat goede uitzet (sliep zelf bijvoorbeeld ooit drie jaar in een slecht bed, dat gun ik ze niet). Studie etc. is afhankelijk van onze inkomsten.

    Liked by 1 persoon

  17. Ik heb de kinderbijslag gespaaard voor mijn zoon (op een aandelenrekening. Dus het is iets meer geworden). Op zijn naam. En dat kon ik sparen omdat ik consuminderde, en alles kon kopen wat nodig was, en dit overhield. Prima, want ik voorzag al iets met studieschulden. En ik hou niet van schulden, dus als ik dat kon vookomen..
    Bij ons was dat dubbel prima: zijn vader had geen cent over voor hulp voor zijn studie, dit geld kwam automatisch naar m toe. Dat maakte hem een stuk zekerder dat hij durfde te gaan studerne.
    Daarbij besef ik dat ik mazzel heb dat ik een zoon heb die hier heel verstandig mee omgaat. (al zag ik dat al in de manier waarop hij zijn zakgeld besteedde). En was het ook een bewuste keuze van mij, omdat hij het leven al erg lastig vind (hij heeft een beperking), dus een baantje zou bovenop zijn studie te zwaar worden. En ik wilde hem alle mogelijkheden geven te studeren zonder schuld.

    Wat hij er verder mee doet of anders (als hij niet meer studeert)? Dat weet ik niet.Ik heb wel alle vertrouwen in hem. Maar ik besef dat ik daarin voorlopig een mazzelmoeder ben. Van het weekend weer overleg met zoonlief hierover. Want hij praat met me, echt praten. Mazzelmoeder

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s