De poes op de kast

Ooit in mijn studententijd, vonden mijn huisgenootje en ik een hoogzwangere kat en twee dagen later hadden we zeven katten. Het was een hele beleving om de geboorte van de jonge poesjes mee te maken en om te zien hoe ze opgroeiden, die eerste weken.

Toen de poesjes een week of acht oud waren, had mamapoes er regelmatig even genoeg van. Ze vluchtte regelmatig weg van haar nageslacht door bijvoorbeeld bovenop een hoge kast heerlijke was-sessies te houden. Ik zie haar nog zitten: bovenop de kast, dubbelgevouwen en met een wat nonchalante blik haar rug schoon likkend….

Mijn huisgenootje en ik moesten daar altijd een beetje om lachen: mama was op dat soort momenten overduidelijk toe aan een pauze. Ze negeerde het gemieuw van haar veeleisende jongen vakkundig en deed alsof die wriemelende en ondernemende wezentjes niet bij haar hoorden.

Tijd om de kleintjes weg te geven aan vrienden en bekenden, dus…

 

De juf van Zonne is ziek. Al sinds april zit ze thuis met een burnout. De schoolleider dat dacht ze na een paar weekjes wel weer gewoon aan de slag zou kunnen. Wij, de ouders, haalden een wenkbrauw op bij dat idee en wachtten af.

Ze kwam inderdaad niet terug, begin mei. En vervolgens zou er sprake zijn van een geleidelijke opbouw naar fulltime tegen het einde van het schooljaar. Ook dát vonden wij, de ouders, wel erg optimistisch….. In de tussentijd kregen we meerdere invaljuffen. Regelmatig was er géén invaljuf en ontvingen we op het laatste moment een mailtje met het verzoek onze kinderen thuis te houden of boventallig in een andere kleuterklas achter te laten. Niet fijn allemaal.

Na een tijdje was daar een invaljuf waarvan de indruk gewekt werd dat zij zou blijven. Maar ook die vertrok na een paar weken en wéér zagen onze kinderen iedere ochtend een ander gezicht. Of soms bleven ze weer thuis omdat er gewoon niemand was.

Weer was er goed nieuws, riep de schoolleider een paar dagen later juichend: een nieuwe invaljuf en deze zou blijven.

Toen ook deze lieve lieve invalkracht besefte dat de re-integratie van de vaste juf helemáál niet zo snel ging als de schoolleider haar had beloofd, waardoor zij – tegen haar verzoek in – fulltime zou moeten blijven werken tot het einde van het schooljaar, en ook nog eens van haar verwacht werd dat ze drie dagen volop zou moeten klussen tijdens een verhuizing van de school naar een nieuw pand, en bovendien ook nog aanspreekpunt zou moeten zijn van alle meeklussende ouders, terwijl zij als invalster eigenlijk helemaal niet wist wat eigenlijk van haar verwacht werd, meldde ze zich ziek.

De ouders van de klas hadden ook deze ziekmelding zien aankomen. Maar leuk is anders: wéér die verzoeken om onze kinderen thuis te laten. Wéér je kind weg moeten brengen naar een overvolle andere kleuterklas waar dan nog even vijf kleuters bij gepropt moesten worden.

Een paar dagen later was daar wéér een andere naam die zou blijven: één dag voordat de school zou verhuizen. En dan verhuizen. En dan een nieuwe omgeving: een nieuw pand, ander lokaal waarvan het maar de vraag was of het al af zou zijn. Het pand is namelijk verbouwd en de héle binnen- en buitenboel was nog een chaos. Alles moest nog geverfd worden. Er zaten grote gaten in het schoolplein. Er slingerden nog overal bouwmaterialen rond.

En dan dus ook weer een nieuwe juf. Die deze keer écht écht écht zou blijven, aldus de juichende email van de schoolleider.

Ik kreeg buikpijn bij het idee dat ik mijn kind in zo’n onveilige situatie zou moeten achterlaten bij juf nummer 10, 12 of 28.

Ondertussen zou Zonne ook nog een kennismakingsdagje meelopen op haar nieuwe school, waar ze na het schooljaar start. Nog meer chaos dus.

 

Kortom. Lang verhaal kort: ze is al een dikke week fulltime thuis.

Terwijl ik moet werken.

 

Terwijl ik deadlines heb.

 

En oh wat is ze lief. Ze kan echt héél lang héél zoet zelfstandig spelen. In stilte. Terwijl ik zit te rekenen en te typen.

Maar zo af en toe wil ze toch echt wel wat. Boterhammen. Of even hulp als ze aan het knutselen is. Logisch….

 

Maar toch. Toch zou ik héél graag eens op een hoge kast springen voor een was-sessie. En dan net doen alsof ik geen moeder ben…. want blijkbaar beginnen mijn zorghormonen uitgewerkt te raken en ben ik toe aan meer ruimte VOOR MIJ ALLEEN.

 

Over tien dagen gaat ze een paar dagen bij haar tante logeren. Nog even volhouden, dus….!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, Persoonlijk, singlemum, werk, zzp. Bookmark de permalink .

6 reacties op De poes op de kast

  1. Even een dagje of wat iemand inhuren? Een oppas, zeg maar?

    Like

    • mariimma zegt:

      Ja die komt morgen… maar… een oppas overdag… óók over de vloer… geeft nu eigenlijk niet precies de oplossing die ik in gedachten had….

      Mijn vaste oppassen (ik heb er twee) zijn overigens gewoon naar school, overdag. Hier nog geen vakantie namelijk.

      Like

  2. Mammalien zegt:

    Ik denk dat dat vooral ook de momenten zijn dat je als alleenstaande ouder even een paar andere inwonende handjes mist om gewoon heel even zelf door te kunnen terwijl de ander die boterham smeert of haar even meeneemt naar buiten…

    Wat een stomme situatie op school. Héél herkenbaar, wij hadden dus ook zo’n jaar. En dat is heel onrustig voor de kinderen. De kinderen bij ons wachten ook nog steeds op die juf die ziek werd en steeds langer ziek bleef en toen “afscheid” zou komen nemen … en die andere juf ook. Beiden gewoon ergens anders gaan werken / reintegreren en nooit meer teurg gezien. Ook dat hakt er bij een aantal gevoelige kinderen wel in.

    Like

    • mariimma zegt:

      Ja klopt. Zeker de jongere kinderen in de klas van Zonne hebben er echt veel moeite mee: van die kleintjes die net vier jaar oud zijn en liefst bij juf op schoot willen. Maar dan wel graag de juf waar ze gisteren óók op school zaten… zucht….

      Like

  3. Wat een situatie Mariima! Ik vind het onbehoorlijk hoe er op die school met kinderen, ouders en leerkrachten wordt omgegaan. En vooral voor de kinderen heel slecht. Iedere volwassene (die daar niet voor koos dan he) zou compleet van slag raken met iedere dag een andere leidinggevende en kinderen zijn nog afhankelijker.

    Komt Zonne volgend jaar in een wel functionerende klas? Sterkte ondertussen!!

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s