Ondernemers onder elkaar…

Ik kreeg een telefoontje, vanmorgen. Van de baas van mijn allereerste opdrachtgever, alweer 14 jaar geleden. Of ik nog wist wie hij was?

Ja natuurlijk…!

Hij werkt inmiddels niet meer bij dat high-end consultancybureau, liet hij weten. Waar hij toentertijd als senior werkte, maar al snel partner werd en (zelfs) directeur, ofwel hoogste baas…

Ik weet nog dat ik toen behoorlijk tegen hem op keek, als groentje. Dat gevoel was nu wel weg…

We keuvelden bij.

Ik vertelde dat ik na die tijd hard gegroeid was. Van éénpitter naar DGA met een team van een stuk of 20 vaste medewerkers. Dat het goed ging met het bedrijf maar dat ik steeds minder gelukkig was, zonder dat ik me dat realiseerde. Omdat ik het me maar niet lukte om mijn medewerkers voldoende in hun kracht te zetten waardoor ze hun werk zo goed mogelijk deden. Of überhaupt deden. Dat ik niet meer toe kwam aan wat ik leuk vond maar alleen maar bezig was mensen op te lappen, bij te praten of te motiveren en dat ik erachter was gekomen dat ik daar dus heel slecht in ben.

En dat ik, ook mede door de crisis, op een dag op het idee wat gekomen om ermee te kappen, met die BV. Waardoor ik nu weer lekker aan het doen ben waar ik energie van krijg en waar ik goed in ben: organisaties helpen om het contact met hun doelgroep te verbeteren. Mensen ondervragen, dingen uitzoeken, conclusies trekken en advies geven.

Hij werd enthousiast.

Want hij herkende zichzelf helemaal.

Dat hij ’s avonds pas laat thuis kwam na weer veel te lang vergaderd te hebben over een team dat niet functioneerde. Dat hij steeds bezig was met ontevreden klanten bellen “om nadere afspraken te maken” omdat anderen niet dat hadden geleverd wat was afgesproken. Of dat hij zichzelf voor de zoveelste keer terug vond als bemiddelaar in ruzies die hij niet zelf veroorzaakt had.

En toen werd ik enthousiast.

Ik vertelde dat ik het zo fijn vond om niet langer onder druk te staan om meer en nog meer omzet “binnen te halen” omdat het geld er aan de andere kant zo ontzettend hard weer uit vloog. Dat ik het zo fijn vind om gewoon altijd kwaliteit te leveren, gewoon omdat ik het zélf doe, in plaats van door de grond te zakken tijdens een duopresentatie omdat zaken gewoon niet goed gegaan zijn terwijl me toch echt was verzekerd dat alles al gecheckt en gedubbelcheckt was…
Dat ik me nu kan permitteren om “nee” te zeggen tegen een klus omdat ik er niet in geloof. Of omdat ik het gevoel heb dat ik een bepaalde opdrachtgever niet kan bieden wat hij of zij nodig heeft. Of gewoon omdat ik geen klik heb.

Hij vulde aan: hij kan nu gewoon één dag in de week vrij zijn om eens een eindje te gaan fietsen en hij mist geen uitvoering van zijn kinderen meer. Hij houdt zich nu veel meer bezig met zaken die ertoe doen, niet alleen met zaken die geld opleveren of interne strubbelingen.

Ik had het even kort over de andere kant van het verhaal: de angst om een half jaar lang géén klussen te hebben. De angst om terug te vallen naar bijstandsniveau wanneer je het even allemaal niet meer trekt of gewoonweg niet in vorm bent. Want dát vergoedt geen enkele verzekeraar….
Hij vertelde me dat hij zich afvraagt wie dat toch zijn, die ZZP-ers die geen belasting betalen. Hij betaalt een boel maar krijgt er geen sociale zekerheden voor terug.

Zo ging dat gesprek.

En oh ja. Ik heb de opdracht. Of ik nog even een offerte wil doen? Hij fluisterde me in wat het budget was en over wat die opdracht dan precies inhoudt daar moest ik een collega maar een keertje over bellen.

 

Soms gaat dat zo.

Heerlijk!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in werk, zzp. Bookmark de permalink .

Een reactie op Ondernemers onder elkaar…

  1. Mooi! En ook leuk om te lezen dat je eerst tegen hem opkeek, maar inmiddels niet meer. Jij bent natuurlijk door de jaren heen ook enorm gegroeid. En dan kom je elkaar weer tegen nét op het moment dat je (tenminste, zo klinkt het) een beetje in hetzelfde vaarwater zit.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.