Niets zeggen

Dat er onrust is op je school omdat de klas waar jouw kind naartoe gaat, het komende jaar of het jaar erna, veel groter blijkt te zijn dan je verwachtte. Of dat veel mensen in ieder geval verwachtten….

Dat ouders zich daar boos over maken. Jij ook wel een beetje, misschien.

Er worden extra ouderavonden ingelast maar na die tweede ouderavond houd je het wel voor gezien. Je hebt het druk op je werk. Je wil nog een vakantie boeken. Of misschien komt er op dit moment wel veel op je af in je persoonlijke leven. Misschien heb je wel financiële problemen die je erg veel energie kosten. Of je denkt dat het helemaal niet over jouw kind gaat. Want jouw kind zit nog een jaar in de kleuterklas…

Zo af en toe zie je nog wat emails voorbij komen en je weet dat sommige ouders uit jouw klas zich er nog wel druk over maken. Je staat daar in principe best achter maar je hebt niet altijd zin in dat gedoe.

Bovendien: jouw kind redt zich wel in zo’n grote klas. Die is pienter genoeg.

Dus je hoopt maar dat het zich oplost. Je wacht maar af. Als het echt mis zou gaan, dan hoop je maar dat die ouders zich opnieuw roeren….

En het loopt blijkbaar met een sisser af. Je hoort er steeds minder over. Een paar ouders verlaten de school. Maar niet uit jouw klas. En bovendien: sommige mensen zijn nooit tevreden. Toch?

 

En dan is het vier jaar later. Oma overlijdt plotseling, jij wordt erg ziek of je kind blijkt door een teek gebeten te zijn. Ze ligt een maand lang in het ziekenhuis en daarna heeft ze nog een tijd lang erg weinig energie, ook voor school. Of hij slaapt een tijd lang beroerd en kan zich in de klas nauwelijks nog concentreren.
De juf heeft even niet in de gaten gehad dat jouw kind plotseling weer rekenfouten maakt die hij eerst niet maakte. Of dat zij er wel wat ongelukkig uit ziet, de laatste tijd…

In een klas van 34 zie je dat namelijk weleens over het hoofd. Zeker wanneer twee andere kinderen in de klas al veel aandacht vergen van de juf.

Je moppert wel een beetje. Maar je mag niet klagen. De vaste juf is er nog. In die andere klas zit de vaste juf met een burnout thuis. Je hoort weleens wat over veel verschillende invallers maar de schooldirecteur heeft verteld dat hij toch echt zijn best doet en er ook allemaal niets aan kan doen. Je bent blij dat dat jouw klas niet is, met al die invallers….

 

Dus jij wacht tot het overwaait. Je hebt het immers druk met je werk. Je wil nog een vakantie boeken. Of misschien komt er op dat moment wel veel op je af in je persoonlijke leven. Misschien heb je wel financiële problemen die je erg veel energie kosten.

En je stemt tijdens de verkiezingen op een politieke partij die het beste voor heeft met het onderwijs. Zo draag ook jij je steentje bij, immers.

 

En dan is het weer tien jaar later. Jouw kind zit inmiddels op kamers. Midden in de nacht word je gebeld door iemand van het ziekenhuis. Je moet onmiddellijk langs komen want het is kritiek. Het blijkt volledig uit de hand gelopen te zijn: een opstootje op straat, ook jouw kind had iets te veel gedronken, blijkbaar.

De omstanders waren er wel. Maar ze hadden het druk met hun werk. Ze wilden nog een vakantie boeken. Of misschien kwam er op dat moment wel veel op hen af in hun persoonlijke leven. Misschien hebben ze wel financiële problemen die ze erg veel energie kostten.

 

Toch jammer….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk, voornemens, vrijeschool. Bookmark de permalink .

5 reacties op Niets zeggen

  1. Marijke zegt:

    Ik ben het niet met je vergelijking eens. Er zullen ook ouders zijn die er geen problemen met deze school hebben, en daarom niets zeggen. Om dan de vergelijking te trekken dat deze mensen ook wel weg zullen kijken als er iemand echt hulp nodig heeft vind ik een beetje kort door de bocht. Op de lagere school van mijn kinderen liep het ook niet goed, veel personele problemen etc, maar de ouders werden niet serieus genomen, alles zou opgelost worden, maar er gebeurde niets. Ik heb er verder niet veel energie in gestopt, veel ouders wel. Ik had niet het idee dat dat iets zou helpen. Ik heb mijn kinderen naar een andere school gedaan. Maar om dan te zeggen dat ik ook wel een omstander zal zijn die niets doet, dat klopt niet.

    Like

    • mariimma zegt:

      Ik zou toch echt graag zien dat ouders die het er in een dergelijke situatie niet mee eens zijn, dat ook aangeven.

      Omdat dat niet gebeurt, wordt het kleine groepje dat zich wél uitspreekt neergezet als “hardlagger”.

      Overigens zeg ik dat tegenwoordig ook meteen, wanneer er weer ouders op het schoolplein naar me toe komen om te vertellen dat ze achter ons staan. Dat ze dat dus niet meer tegen mij moeten zeggen maar tegen de school.

      Like

  2. Ik vind het een heftig stuk en ben ook niet helemaal eens met de vergelijking. Er zijn ook ouders die misschien uit andere redenen reageren of andere prioroteiten hebben en nog steeds het beste met hun kind voor hebben. Ik begrijp je heel goed, maar ik vind de vergelijking erg hard.

    Like

    • mariimma zegt:

      Ik snap dat mensen het heftig vinden. Andere prioriteiten is precies wat ik beschrijf: druk met werk, persoonlijke dingen, financieel, vakantie.

      En wat dat doet met mij is dat ik er erg moedeloos van word. Vooral omdat men wèl tegen mij en die vijf andere ouders blijft zeggen dat het zo fijn is dat wij die kar “wel even” trekken. En dat ze het verder wel helemaal met ons eens zijn.

      Nu ik uit dat clubje ben gevallen omdat Zonne volgend jaar niet meer naar deze school gaat, is de druk op de overgebleven paar ouders die in gesprek blijven, nog groter geworden.

      Ondertussen denkt directie en bestuur dat het aantal ouders dat het vertrouwen kwijt is, niet zo groot is, waardoor de problematiek niet de aandacht krijgt die het verdient. Ik vind dat inderdaad jammer en het is inderdaad mijn mening dat mensen zich meer zouden moeten uitspreken.

      Ik houd gewoon niet van dit soort passiviteit. Daar houd ik óók niet van als het gaat om wegkijken bij wangedrag op straat. Ik neem graag mijn verantwoordelijkheid. En ik hoop dat als mijn dochter verdrinkt en ik er niet ben om haar te redden, iemand anders, die daar op dat moment dan wél is, die verantwoordelijkheid wél neemt.

      Een mailtje met “ik ben het er niet mee eens, ik vind dat mijn kind beter verdient”, verzenden, kost maar een minuutje.

      Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s