Geen geld hebben voor boodschappen.

Ze had een fout gemaakt met het doorgeven van inkomen aan de belastingdienst, vertelde ze me. En daarom ontvangt ze nu al een paar maanden niet de toeslagen waarop ze wél recht heeft.

De belastingdienst was daar inmiddels ook achter. Dus krijgen ze in juni alsnog al die toeslagen.  Nee dat kan niet eerder, helaas….

Maar ondertussen is het mei en krijgt ze voor de derde maand op rij die toeslagen niet. Dat is 500 euro per maand. En haar man heeft nu dus sinds kort dan wel weer werk – daarom was daar ook iets mis gegaan met iets doorgeven aan de belastingdienst – maar hij verdient nu ook weer niet zó veel meer dan toen hij nog een uitkering had, dat die 500 euro per maand helemaal gecompenseerd worden.

Bovendien krijgt hij in juni pas vakantiegeld. Niet in mei, zoals bijna heel Nederland.

Dus nu moet ze geld lenen om boodschappen te kunnen doen. Van haar zus. En ze durft eigenlijk niet zo goed te vertellen hoeveel ze nu echt nodig heeft, met een gezin met drie kinderen. Dus eigenlijk leent ze net iets te weinig. En kan ze net niet rondkomen.

Daar ligt ze wakker van.

 

Ze deed er helemaal niet zielig over. Ze vroeg me ook niet om geld. Het kwam gewoon toevallig zo ter sprake en ze wilde er ook geen geheim van maken. En dat snap ik.

Ik leefde met haar mee en vervolgens gingen we ieder naar ons eigen huis. ’s Avonds dacht ik nog over haar na, over de situatie waarin ze zit.

Wat ik zou doen… in haar situatie… en ik denk dan meteen aan…: werken!!

 

Ze heeft drie dochters: ééntje van bijna twaalf, één van zes en één van drie. Die van drie gaat twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal. Haar man werkt overdag, zij is thuisblijfmoeder. Ze is ook erg druk op de school van onze kinderen. Ze regelt en doet en is hartstikke nuttig bezig.

Ik heb er helemaal geen probleem mee dat ze thuisblijfmoeder is. Dat moet ze lekker zelf weten. Van mij hoeft echt niet iedereen een baan.

Ze is mijn vriendin en ik vind haar aardig.

 

Maar.. tja… nu dus dat geldprobleem.

Het komt vanzelf wel goed, zei ze, toen we het erover hadden. Nog een paar weekjes en dan maken ze het over. Dat overleven we wel.

Ik denk inderdaad dat ze dat wel overleven.

 

Toch viel me ’s avonds in dat zij en ik wat dat betreft in een compleet andere wereld leven. Ik zou namelijk meteen een baantje gaan zoeken en zijn dus kennelijk niet.

Ik heb immers altijd gewerkt, al sinds ik een jaar of vijftien was. Als ik weinig geld heb, ga ik dus meteen harder of meer werken. Dat heb ik altijd zo gedaan. Meestal doe ik dat dan nét iets te laat waardoor ik soms óók, net als zij, in de situatie heb gezeten dat ik even niet wist hoe ik die boodschappen moet betalen. Dat ik dan een maand op sinaasappelen en fabrieksbrood leefde.
Ik ben gewend aan een onregelmatig – en soms te laag – inkomen en mijn eerste reactie is dus: aan de slag.

Zij heeft ooit gewerkt maar niet lang. Ze heeft andere keuzes gemaakt in haar leven en dat is prima. Maar in de situatie waarin zij nu zit, komt ze dus blijkbaar niet meer op het idee om te gaan werken. Terwijl dat natuurlijk gewoon wel altijd een optie is.

 

Ik belde haar dus op. Ik wil haar graag helpen, maar geld geven of uitlenen, daar begin ik niet aan. Dat verwacht ze ook niet van mij. Echt niet.

Maar ik heb óók gewoon werk in de aanbieding. Daar huur ik – nu ik geen vast team en geen kantoorruimte meer heb – uitzendkrachten voor in. Maar zij kan dat werk natuurlijk gewoon ook doen. Wanneer ze zelf wil, wanneer het uitkomst. ’s Avonds, bijvoorbeeld. Of op de momenten dat haar jongste naar de peuterspeelzaal is. Dat moet ze zelf weten.

Of dat niet wat voor haar was? En ze mocht ook best nee zeggen, het was maar een idee….

“Hee, dat kan natuurlijk ook!” was haar hoopvolle reactie…

 

Dus zojuist was ze op bezoek. Met laptop. Ik legde haar uit hoe ze vragenlijsten kon invoeren.

We merkten allebei wel dat mijn computervaardigheden wel wat beter zijn dan die van haar. Het was de eerste keer in haar leven dat ze het programma excel had geopend. En waar ik de gemiddelde student in tien minuutjes heb uitgelegd wat de bedoeling was, waren wij toch wel een uur – of iets langer zelfs – bezig. Ze is erg onzeker en ze wil het heel graag goed doen, namelijk….
Maar dat dat dan wat langer duurt, is niet erg. Daar passen we een mouw aan.

Met een stapel vragenlijsten op de bagagedrager fietste ze zojuist naar huis. Ze heeft er helemaal zin in. Ik hoop dat ze de slag te pakken krijgt en dat ze het leuk vindt. Zodat ze aan het einde van de week gewoon boodschappen kan doen. En volgende week ook!

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in budget, kwetsbaar-zijn, voornemens, werk. Bookmark de permalink .

11 reacties op Geen geld hebben voor boodschappen.

  1. Mooi dat je haar zo kunt en wilt helpen! Mijn eerste reactie zou ook ‘werken’ zijn. Dat is toch de meest voor de hand liggende manier om aan geld te komen. En zelfs als je niet een vriendin hebt zoals jij, zijn er genoeg plekken waar je kunt werken, ook al is het maar kort. Hopelijk bevalt het van beide kanten en wie weet gaat er een wereld voor haar open…

    Like

  2. Mr FOB zegt:

    Wat een goed verhaal! Zelfredzaamheid kan ik altijd erg waarderen! En een ander daarin op weg helpen vind ik mooi.

    Like

  3. Mom4life zegt:

    Heel slim aangepakt!

    Die ga ik onthouden voor als er nog eens zoiets op m’n pad komt. Al is het maar een paar uurtjes schoonmaken bij iemand, of oppassen.

    Like

  4. L. zegt:

    Ik vind het geweldig wat je doet! Erg goed idee, zij geholpen, jij geholpen, als kost het je wat tijd. Zelf heb ik ook een eigen zaak. En wanneer het nodig is huur ik uitzendkrachten in of zzp’ers, ingeschreven bij kvk. Dat doe ik omdat ik dan geen gedoe heb met de belastingen, ziektewet of dienstverbanden. Ik wil geen personeel. Hoe zit het dan als je iemand inhuurt voor werkzaamheden, zo zonder uitzendkracht, pay rolling of als zzp’er? Je betaalt haar dan bruto uit, wit en zij kan dat dan opgeven? Is zij dan verzekerd? Welk dienstverband heeft ze dan? Een 0-uren contract? Ik hoop dat je me kunt antwoorden, hartelijke groet, L.

    Like

    • mariimma zegt:

      Dit zijn goede vragen, ik ben echter geen adviseur hierin. Vraag het je je accountant, dat heb ik ook gedaan. Die neemt de wensen en situatie van werkgever en werknemer in ogenschouw en komt dan met advies op maat.

      Succes!

      Like

  5. Prima idee. Uit de comfortzone. Stap voor stap naar een andere wereld.

    Like

  6. Lot zegt:

    Geweldig dat je haar zo kan helpen.

    Toen ik net gescheiden was en een full-time baan had kon ik ook nauwelijks boodschappen doen door afbetalingen. Toen ben ik elke week een ochtend gaan schoonmaken en nam halve dag vrij. Zo kon ik het allemaal goed redden.

    Like

  7. anitawillems zegt:

    Ik was benieuwd waar je verhaal heen zou gaan. En verrast door het einde. Heel mooi! Zo zet je niet (alleen) mensen aan het werk, maar zo zet je ook geld aan het werk. Zo voegt geld echt iets toe. Fijn om iemand op zo’n manier te helpen!

    Like

  8. Marjolein. zegt:

    Wat fijn om iemand te helpen wanneer dat kan.

    Like

  9. Niet-bloggende-Marion zegt:

    Fantastisch! Zo te horen krijgt ze er een enorme boost van. En goed dat je voor jezelf duidelijk hebt dat geld geven/lenen geen optie is.

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s