“Maar heb je dan ook een arbeidsongeschiktheidsverzekering??!”

Gisteren sprak ik met een medemoeder van school. Ze heeft een bijna vergelijkbaar beroep als ik en ze heeft onlangs gehoord dat haar huidige jaarcontract per september niet meer verlengd wordt. Niet leuk natuurlijk. Haar man is een ex-vluchteling en heeft onderwijsachterstand waardoor het voor hem moeilijk is om aan een baan te komen. Hij werkt wel, maar niet veel en onder zijn niveau. Hij is vooral thuis bij de kinderen. Zij is dus hoofdkostwinner. Dan valt zo’n ontslag natuurlijk zwaar.

Ze is hard aan het solliciteren en zeker omdat we dezelfde vaktaal spreken vind ik het leuk om dat proces te volgen. Ze is doorgedrongen tot een laatste ronde voor een baan in een grote stad, ongeveer drie kwartier reizen (enkele reis) van ons vandaan.

Ze zag ertegenop, vertelde ze. Ze is gewoon gewend om binnen tien minuten naar haar werk te kunnen fietsen. Ze had er eigenlijk helemaal geen zin in.

Ieder zijn keuzes en ik houd er niet zo van om ongevraagd advies te geven in zo’n geval, maar toen we zo in gesprek waren kon ik het toch niet laten om haar te vragen waarom ze niet gewoon lekker voor zichzelf ging werken. Meestal krijg ik daar een wat lacherige reactie op en roepen mensen al snel dat ze daar niet voor in de wieg gelegd zijn. Voor jezelf beginnen is onzeker wanneer je geen partner hebt met voldoende inkomen om op terug te vallen. Ik heb er alle begrip voor dat mensen het eng vinden en ga dan al gauw over op een ander onderwerp. Leven en laten leven, immers.

Maar… deze medemama was toch wel geïnteresseerd. Ze vroeg me het hemd van het lijf. Eén van de standaard vragen die ik dan vaak krijg, is of ik ook verzekerd ben voor arbeidsongeschiktheid.

En het antwoord is  “nee”.

Toevallig was gisteravond alweer een uitzending op tv van RADAR die me duidelijk maakte dat het misschien helemaal niet zo’n slecht idee van me geweest is, om die verzekering op te zeggen. Verzekeraars keren namelijk vaak niet uit ook al zouden ze dat wél moeten doen. En daar betaal je dan dik 4.000 euro per jaar voor (aftrekbaar, dat dan wel weer….).

Ik besloot vorig jaar dat ik die 4.000 euro (liefst meer) opzij zou gaan zetten en op die manier zelf zou gaan bufferen voor het geval dat. Dat was een risico en dat besef ik. Ik moet toch echt wel meer dan 20 jaar overbruggen wanneer ik arbeidsongeschikt zou worden en een dergelijk inkomen heb je niet zo snel bij elkaar gespaard.

Maar goed. Doordat ik nu inmiddels 14 jaar zelfstandige ben, ben ik wel gewend aan een risicootje. Inmiddels heb ik een jaar inkomstenbuffer en dat bedrag groeit. Bovendien los ik nog steeds versneld mijn hypotheekschuld af en daardoor heb ik bij een woningverkoop (want dat zal wel moeten gebeuren, mocht ik arbeidsongeschikt worden) een jaar of vijf aan inkomsten bij elkaar. Dat is een begin….
Daarnaast doe ik mijn best om ook nu al zo veel mogelijk geld te maken met het geld dat ik heb (het geld dat in de BV zit): door te beleggen en door te crowdfunden (maar tja daar ben ik wel nog een beetje erg voorzichtig in…). De komende 3-4 jaar blijf ik focussen op aflossen, maar wanneer mijn rentevaste periode afgelopen is wil ik ook echt aan de slag met dat passieve inkomen Al dit jaar wil ik hier meer aan doen dan in de afgelopen jaren.

Mijn antwoord aan de medemama was: als ik arbeidsongeschikt zou raken, als alleenverdienende en alleenstaande moeder, staat ons leven op meer fronten dan alleen financieel op zijn kop. Mijn eerste grote probleem in dat geval is: wie zorgt er voor mijn meisje? Wie brengt haar naar school, wie geeft haar een kusje op de knie, wie zingt een welterusteliedje? Wie smeert haar boterhammen en wie geeft haar iedere ochtend een goedemorgenknuffel als ik dat niet meer kan? Vanuit dat perspectief is inkomen ineens heel onbelangrijk. Een vast inkomen zou zeker veel rust kunnen brengen (of beter gezegd: meer onrust voorkomen…) maar met die onbetrouwbare verzekeraars is het dus maar de vraag of je met een verzekering geholpen bent.

Arbeidsongeschiktheid lijkt me verschrikkelijk, zeker wanneer je geen partner hebt die voor je kan zorgen – financieel of anders – en al helemaal wanneer je wel een kind hebt.

Dus.. het antwoord is “nee, ik ben niet verzekerd” en ik lig daar niet wakker van. Ik negeer deze kwetsbaarheid. Het leven is een kaartenhuis, ook mijn leven. In zekere zin. En voor het omvallen van dat kaartenhuis kun je je niet op alle fronten verzekeren. En ondertussen hoop ik maar dat mij niets overkomt.

Een goede betrouwbare arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zelfstandigen staat weer een beetje op de politieke agenda, in deze verkiezingstijd. Ik vind dat een goed idee en volg één en ander op de voet. Ondertussen doe ik ontzettend mijn best om iedere maand een beetje meer financiële zekerheid in te bouwen. Overigens helpt het me dat ik besef dat er een grote kans is dat ik op familie kan terugvallen wanneer de nood echt aan de man zou zijn in de vorm van voorschotten op erfenissen. Ik denk dat het goed is om daar echt eens afspraken over te gaan maken binnenkort. Want ik weet niet zeker of ik er nou goed aan doe om niet verzekerd te zijn. Ik denk het wel. Misschien. Of niet…?

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in financieel-plan, geld, kwetsbaar-zijn, singlemum, zzp. Bookmark de permalink .

19 reacties op “Maar heb je dan ook een arbeidsongeschiktheidsverzekering??!”

  1. 1001tips zegt:

    Wij hebben pas de oude arbeidsongeschiktheidsverz opgezegd en afgekocht. Zoals we al hadden ervaren en ons werd geadviseerd, was die polis niet veel waard. We konden nog afkopen. Nou, daar kwam echt nog een bedroevend laag bedragje uit.
    Maar nu MOETEN we iets afsluiten, anders krijgen we geen hypotheek. Dus maar de goedkoopste voor een klein bedrag per maand en we zien wel.
    Wij hebben ook een buffer voor dat soort dingen.

    Liked by 1 persoon

  2. Toen ik bij een verzekeraar werkte, vond die juist de arbeidsongeschiktsverzekering een hele lastige en hele dure (vanuit de verzekeraar gezien he). Vooral omdat uitkeringen lang doorgaan. Ze kunnen goed optellen en zorgen maken, bij de verzekeraar.
    Dus daar zaten ze niet te wachten op de verzekering klantvriendelijker te maken, daar zagen de verzekeringsrekenaars geen ruimte voor. En voordat er wat gebeurt, moeten er dan nog managers actie ondernemen met het advies van de rekenaars. Dus ik verwacht niet dat verzekeraars iets verbeteren, tenzij de politiek heel hard roept. En die…

    Liked by 1 persoon

  3. Weet je dat ik daar wel eens aan gedacht heb bij jou: dat als er iets met jou gebeurt, er opeens heel veel wegvalt. En als ik dat op mezelf betrek, dan denk ik ook het minst aan geld, maar aan hoe degene die achterblijven worden opgevangen. Wie zorgt er voor hen, hoe komen ze terecht. Volgens mij bestaat (financiele) vrijheid er deels ook uit dat je bereid moet zijn zaken los te laten en het over een andere boeg te gooien.

    Wel bedroevend dat verzekeraars vaak niet dan wel uitbetalen….dan is het bijna oplichterij.

    PS: je hebt in de titel ‘een aov’ staan, maar dat moet juist ‘geen’ zijn, toch?

    Liked by 1 persoon

  4. Mijn man die inkomsten uit PGB heeft, heeft zich tien jaar terug eerst wel verzekerd voor arbeidsongeschiktheid. Ruim 4000 euro per jaar. Toen de wetten veranderden en onze lasten door extra eigen bijdrages heel veel omhoog gingen moesten we dit wel op zeggen, willen we ook nog wat leuke dingen kunnen doen. En ja, toen zeiden wij ook, als mijn man arbeidsongeschikt wordt hebben we sowieso een heel groot probleem, zal ons leven heel anders worden en dan heb je alleen iets aan heel, heel veel geld – meer dan wij ooit kunnen sparen (om zo wel keuzes te hebben). Maar de verzekering was enkel voor een basisinkomen. Ik vind het fijn deze overweging ook bij jou eens terug te lezen. En ook ik zag de uitzending en hier ook weer even twijfel. Maar je leven kun je niet op alle fronten zeker stellen en gelukkig kun je met jouw inkomen in ieder geval wel iets opvangen. Het zijn soms lastige zaken waarin inderdaad het geld maar een onderdeel is.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ik vind het net zo fijn om deze overweging bij jou / jullie terug te lezen…. Het blijft een spannende keuze, vind ik. Door zo’n uitzending ben ik toch weer een beetje blij dat ik ervoor gekozen heb het niet langer te betalen.

      (als ik dat eerder besloten had… had ik 10 jaar aan inkomen kunnen besparen… hmm…)

      Like

  5. puckie zegt:

    Zelf heb ik een ‘vastelasten verzekering’. Dat wil zeggen dat mijn vaste lasten gedekt zijn als ik arbeidsongeschikt raak en daarnaast 500 euro leefgeld. Niet veel, maar geeft wat zekerheid als alles mis gaat door ziekte. Mijn verzekering keert uit (denk ik) als ik half dood in het ziekenhuis lig. Het voordeel is dan dat ik me op dat moment in ieder geval niet druk hoef te maken over geld.

    Misschien is een broodfonds iets: twee jaar overbrugging bij ziekte. Geeft je net de kans om ziek te zijn en beter te worden, dan wel ziek te zijn en de boel goed te regelen (huis verkopen, ander werk zoeken, …)

    Mij geeft het rust. Dus voor ongeveer 1500 per jaar koop ik rust. En dat vind ik het wel waard.

    Groetjes Puckie

    Like

    • mariimma zegt:

      Ja ik ken het principe van het broodfonds. Maar daar heb ik bewust niet voor gekozen. Ik heb die overbrugging zelf al bijna bij elkaar. Ik spaar dus zelf voor rust en die rust groeit met iedere aflossing die ik doe en ieder tientje dat ik (be-)spaar….

      Like

  6. hypotheekweg zegt:

    Mijn vriendin is ook zelfstandige en heeft haar arbeidsongeschiktheidsverzekering er al ruim uit gehaald toen ze chronisch ziek werd. Ook keert haar verzekering uit tijdens zwangerschapsverlof, wat je anders als zelfstandige ook uit je buffer moet opvangen…

    Like

  7. Marni zegt:

    Ik ben ZZPer en heb mijn AOV vorig jaar ook opgezegd. Toen ik vanuit loondienst zelfstandig werd had ik nog wel behoefte aan die (schijn)zekerheid, inmiddels niet meer. Zeker niet toen ik eens een middag de kleine lettertjes doorlas: voor 4000 per jaar was ik verzekerd tegen arbeidsongeschiktheid. Maar niet als dat door een ongeluk, een kwaadaardige aandoening of een chronische ziekte kwam…..

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Haha jeetje dan blijft er niet veel over…..

      “Expres gedaan” misschien? 😊

      Heb jij een plan B voor de “stel dat… situatie”?

      Like

      • Marni zegt:

        Ik denk zeker dat het min of meer express was, heel goed verpakt in een overmaat aan juridische taal.
        Mijn plan B is: van mijn buffer kan ik twee jaar leven. Daarna zal ik mijn huis moeten verkopen en dat opmaken voordat ik in de bijstand beland. Door mijn sobere levensstijl kan ik daar ook prima van rondkomen. Mijn jongste kind is net 18 geworden, dat ik nu niet meer financieel verantwoordelijk voor de kinderen ben helpt natuurlijk wel mee.

        Like

      • mariimma zegt:

        Nee ik bedoelde “reden arbeidsongeschiktheid: ik ben expres van de trap/berg/etc afgevallen”

        h soortgelijk plan als het mijne dan, behalve dan dat mijn meisje nog ietsjes minder zelfstandig is en ik pas op één jaar buffer zit (en als de debiteuren meewerken… plus een beetje)…

        Like

  8. Ivy zegt:

    Ik ken meerdere gevallen bij wie het goed uitpakt/uitgepakt heeft, waaronder
    1) mijn schoondochter die in 2014 haar eigen bedrijf begon en in 2016 haar zwangerschapsverlof vergoed kreeg, al was het bedrag minder dan haar eigen vergoeding uit de zaak omdat ze een lager bedrag verzekerd had en
    2) de compagnon van mijn man (52), die al vijf jaar met ernstige depressies thuis is. Hij is voor een aanzienlijk bedrag verzekerd en krijgt dit ook uitgekeerd omdat afdoende bewezen is dat hij z’n werk niet meer kan uitvoeren. Had hij dit niet gehad, dan had hij z’n huis moeten verkopen (wat hem niet gelukt was in de afgelopen crisistijd: slechte regio en hoge hypotheek).

    Mijn man heeft ook een AOV. Nog 3 jaar, dan stopt de verzekering, omdat mijn man dan wil stoppen met werken. Hij betaalt daar ruim € 5.500 bruto per jaar voor, netto ongeveer de helft. Hij heeft hiermee ca. 2/3 van z’n huidige inkomen verzekerd.

    Het is met alle verzekeringen: meestal betaal je voor niets, maar áls je iets overkomt, is het wel prettig maatregelen getroffen te hebben.

    Like

  9. Pingback: En nu gaan we (voorzichtigjes) los: beleggen! | Mariimma

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s