Een vrouwelijke ZZP-er

De laatste tijd lees ik steeds vaker verhaaltjes over beginnende ZZP-ers. Deze blog staat er bijvoorbeeld best vol van maar ik kom ze ook her en der op andere websites tegen.
Omdat ik zelf een eigen bedrijf heb, vind ik deze verhalen erg leuk om te lezen. De verhalen van ZZP-ers op het genoemde blog zijn (bijna?) allemaal van startende vrouwen die parttimen. Heel interessant voor mij, dus: ik ben ook een vrouw en ik ben ook ooit gestart. Het merendeel van de ZZP-er in Nederland is man en deze mannen verdienen veel meer geld dan vrouwen (bron: statline) en dan is het interessant om te te filosoferen hoe dat komt. 

Parttime starten als ZZP-er: typisch een vrouwending?
De verhalen die ik gelezen heb  geven (hoop ik, als feministe) geen representatieve afspiegeling van alle vrouwelijke ZZP-ers in Nederland. Dat is ook helemaal niet de bedoeling van de blogster. Toch leer ik wel wat lessen uit de ingevulde vragenlijstjes: veel van de dames hebben niet persé de urgentie om voldoende geld te verdienen om zichzelf en een eventueel gezin te onderhouden (wat alleen maar fijn voor ze is, begrijp me niet verkeerd: die urgentie is niet leuk of nodig of “beter”)…  Zij werken niet fulltime als ZZP-er: omdat ze binnen het gezin de hoofdtaak gekregen hebben om voor het huis en kinderen te zorgen bijvoorbeeld. Of omdat ze ook nog in loondienst werken.

Wat is lef, wat is vertrouwen in eigen capaciteiten?
Op deze site las ik dat startende vrouwen evenveel lef, vertrouwen in eigen capaciteiten en kans op succes hebben dan mannen. Helaas vond ik geen referenties over hoe dat gemeten is…
Vrouwen gaan minder snel failliet, omdat zij hun bedrijf bewust klein houden (waarom wordt helaas niet beschreven…), minder geld lenen en minder behoefte hebben aan groei, volgens ikgastarten.nl (wat dan misschien wel in tegenspraak is tot de eerdere bevindingen waarover ik geen referenties vond). Vrouwen hanteren een lager uurloon en besteden minder tijd aan hun bedrijf (wel meer dan werkneemsters, overigens). Waarom zij een lager uurloon hanteren terwijl zij wel evenveel vertrouwen in eigen capaciteiten zouden hebben, kan ik zo snel niet verklaren en daar vond ik ook geen onderzoek over. Ik neem aan dat er een correctie is uitgevoerd op branche en type werkzaamheden.
Wel vond ik dat de bijdrage van vrouwelijke ZZP’s aan het gezinsinkomen lager is (44% ten opzichte van 66% van de mannelijke ZZP-ers), zij verdienen 40% minder dan hun mannelijke collega’s (cbs 2012).

Maar goed, tot zover de statistieken….

En ik? 
Deze ZZP-er ziet haar bedrijf niet als bijbaan, dat heb ik nooit gedaan. Dat was niet persé omdat ik zo verschrikkelijk ambitieus was, maar gewoonweg omdat ik tijdens de start van mijn bedrijf al een half jaar had ingeteerd op het weinige spaargeld dat ik had en dus hard geld moest verdienen. Bovendien kwam ik niet op het idee om te leven van het inkomen van mijn toenmalige vriend: dat was ik niet gewend en ik heb die campagnes over slimme meiden die op hun toekomst voorbereid zijn, blijkbaar erg serieus genomen 🙂 .
Ook ik ben echter nog altijd een vrouw en ook ik ben/was soms erg onzeker over mijn kennis en kunde. Ik vind het (nog steeds) moeilijk om te pitchen tegen gerenommeerde bedrijven en voel me geïntimideerd wanneer ik voor sommige opdrachten geconfronteerd word met mijn concurrenten. Dat blijken dan meestal twee mannen te zijn die strak in het pak zitten en een dikke BMW rijden. (Voor het beeld: ik reed dus hier in en nu hier in naar mijn klanten toe en parkeer lang niet altijd om de hoek).

Toch leef ik nu alweer 14 jaar van mijn bedrijf en dat gaat goed. Tot de relatiebreuk was ik hoofdkostwinner voor beide (we legden naar rato geld in, in het huishouden en mijn inkomen was veel hoger dan het zijne), daarna onderhield ik mezelf en weer wat later onderhield ik ook mijn dochter uit de inkomsten van mijn bedrijf. Ik heb goede en hele goed jaren gehad. Gelukkig waren er nooit slechte jaren bij. Wél matige. Mijn bedrijf is veranderd: van groeiend naar best wel groot en vervolgens weer krimpend naar éénpitter.

In een vogelvlucht
Ik nam in 2002 ontslag omdat ik geen vertrouwen had in het beleid van mijn werkgevers (zij gingen overigens ook failliet, twee jaar later, dus ik had een punt…) en ging de bergen in. Een half jaar later werd ik door een ex-collega gevraagd om mede-eigenaar te worden van zijn bedrijf(-je), dat hij een paar maanden geleden gestart had. Dat bedrijfje stevende toen op een jaaromzet af van ongeveer 10.000 euro, wat voor hem op zich prima was – want hij had een goed verdienende vrouw, die echtparen zijn er gelukkig ook…. – maar hij wilde toch wel wat meer.

Ik ging de marketing en acquisitie doen en samen haalden we binnen korte tijd een paar grote opdrachten binnen. Ter waarde van ongeveer 50.000 euro. Toen werd hij zenuwachtig: wilde hij wel écht een serieus bedrijf? Het antwoord was nee, hij stapte uit de samenwerking en plotsklaps had ik een bedrijf.

Een vliegende start, dus. Er was geen bedrijfsplan. Er was geen website. Er was geen inschrijving bij de KvK. Ik had nog nooit een boek of artikel over een bedrijf beginnen gelezen. Ik had geen zakelijke rekening. Ik wist niets van administratie (en dan bedoel ik ook écht niets: zelfs op de middelbare school had ik nooit enig economie-gerelateerd vak gevolgd…). Ik had gelukkig wél al wat verkoop-ervaring opgedaan in mijn vorige functie en ook had ik daar offertes geschreven: dat scheelde. Ik wist dus wel enigszins wat er in de markt gevraagd werd voor mijn type diensten en ik ging op de helft van mijn ex-werkgever zitten.

En oh ja. Ik had een vak. Ik wist wat ik deed.

Ik had overigens ook geen startkapitaal, sterker nog: na dat halve jaar in de bergen stond ik zo ongeveer maximaal rood op iedere bankrekening die ik had. Dus die printkosten kon ik niet betalen en zonder printjes kon ik geen opdrachten uitvoeren. Ik had alleen een hele ouwe computer en ik had niet alle benodigde software. Dus leende ik het bedrag van maarliefs (ahem) 500 euro van mijn toenmalig liefde, regelde via via de software (ahem) en ik was in bedrijf. Ook ging ik gedurende de eerste zes maanden in het weekend als uitzendkracht aan de slag om mijn deel van de vaste lasten te betalen.

De cijfers
Het eerste jaar draaide ik 50.000 euro omzet, daarvan was ongeveer de helft winst. Na een half jaar zegde ik mijn uitzend baantje op en huurde ik een kantoorruimte voor 300 euro per maand. Weer drie maanden later nam ik mijn eerste werknemer in dienst: zij kreeg een jaarcontract voor 20 uur per week.
Drie jaar later had ik een omzet van 270.000 euro en zes fte aan werknemers. Nog twee jaar later had ik een BV met een omzet van ongeveer 900.000 euro en een team van 12 man met daarnaast nog ongeveer 20 mensen op oproepbasis.
Ik had een ton op de bank staan. Ik kocht een snelle stoere auto. Ik werkte minimaal 60 uur per week. Ik was een chagrijnige baas, dat ook…. 🙂

Een vliegende start dus.

Een plan maken? Het hoeft niet….
De reden waarom ik dit schrijf is om je te vertellen dat je ook op deze manier een succesvolle ZZP-er kunt worden. Niet voorzichtig-aan beginnen met kleine doelen en kleine stappen. Niet parttime voor erbij. Zonder de bekende stappenplannen waar boeken en websites over volgeschreven zijn, te volgen. Zonder een bedrijfsplan, een marktonderzoek, inschrijving bij de KvK, bedrijfsrekening, missie en visie, website, zonder ingelezen te zijn etcetera). Zo kan het óók. Natuurlijk kan het stapje-voor-stapje. Met plannen en verantwoord. Wellicht is het beter: ik kan niet vergelijken.

Maar het hoeft niet.

Tussenstand van de maandvoornemens:

Het nieuwe ochtend ritueel: Vanmorgen kon ik niet terugvallen op een gisteravond al klaargemaakt broodtrommeltje en het koffiepotje stond nog niet klaar om alleen nog maar het gas aan te steken. Dat maakte dat ik meteen weer begrijp waarom het een goed idee is om dat wél te doen….

Social Media dieet: Afgelopen weekend lekker druk met leuke dingen. Dan is het geen probleem om niet steeds op een schermpje te staren.

Gestructureerde werken: Gaat de komende weken een uitdaging worden omdat ik geen gillende deadlines meer heb voorlopig. We zijn benieuwd en doen ons best.

Meer thee drinken: Is dat nu al echt een gewoonte geworden? 🙂

Daglicht: de komende week iedere ochtend een minuut daglicht erbij en iedere namiddag gaat de zon anderhalve minuut later onder!!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in geld, werk, zzp. Bookmark de permalink .

15 reacties op Een vrouwelijke ZZP-er

  1. puckie zegt:

    leuk. Ook ik ben in een eigen bedrijf gerold, zonder plan e.d. En ook met het doel in mijn eigen onderhoud (en die van mijn kind) te voorzien. In 2008 begonnen, en nog steeds groeiend in omzet.
    Groetjes. Puckie

    Liked by 1 persoon

  2. Ivy zegt:

    Je hebt een roerig verleden voor wat je loopbaan betreft. Gelukkig heb je het goed voor elkaar nu je het alleen doet. Hulde! (Luidt het spreekwoord niet ‘ik wens je veel personeel toe’ als het negatief bedoeld wordt?)

    Die grote auto’s van die mannen zijn vast leaseauto’s, dus altijd gemakkelijk om in zo’n ‘voiture’ te komen voorrijden. Speeltjes van mannen, moet je maar denken. (Natuurlijk weet ik dat er bijtelling aan vastzit, maar per saldo kunnen ze privé nooit voor dat geld in een dergelijke auto rijden, anders zouden ze dat wel doen.)

    Dat vrouwen als zzp-ers minder verdienen komt in het algemeen doordat ze er minder uren aan besteden, ze doen het er vaak bij. En, zoals je zelf ook zegt, tegen een lager tarief. Zoals in het hele bedrijfsleven gebeurt, krijgen vrouwen nog steeds minder betaald voor hetzelfde werk dan mannen, hoewel er een nivellerende lijn in schijnt te zitten. Vrouwen mogen best iets beter voor zichzelf opkomen.

    Daarnaast denk ik dat er veel bedrijfstakken tussen zitten waarin het eenvoudigweg niet lonend is om hoge tarieven te vragen. Neem bijvoorbeeld het kinderkleding maken. Als je alle uren tegen een fatsoenlijk tarief meetelt, moet je vrij veel vragen en dan wordt het kledingstuk te duur. Vooral met al die goedkope (meuk)winkels in de buurt.
    ’t Blijft vaak hobbywerk en dat hoeft in veler ogen niet veel op te brengen.

    In de afgelopen economische crisis hadden mannelijke zzp-ers het in veel bedrijfstakken overigens heel slecht. En als het dan je enige inkomen is……

    Like

    • mariimma zegt:

      Eerlijk gezegd neem ik aan de de onderzoekers die deze cijfers in kaart gebracht hebben, wel een eerlijke vergelijking gemaakt hebben, denk jij van niet? Dat je minder verdient dan een fulltimers is logisch, maar dat je binnen dezelfde branche een lager uurtarief hebt allerminst….

      Als je de maandinkomsten van iemand die twee middagen in de week kleding maakt gaat vergelijken met een fulltime accountant en daarover publiceert onder het mom van onderzoek, dan kun je beter een ander baantje zoeken. 🙂

      Ik denk dan ook niet dat die cijfers van CBS etc zo scheef zijn….

      Like

  3. Truus Kleintje zegt:

    De wondere wereld van de zzp’er…. Ik ben 9 januari gestart en i.p.v. rustig te starten had ik een vliegende start. Tot juni draai ik genoeg declarabele uren (min. 35) met een mooie uurprijs. In deze tijd verdien ik net zoveel als in 9 maanden vorig jaar in loondienst. Mijn man heeft ook een prima betaalde baan, maar ik wil toch zelf ook wel heel graag werken. Het lef om te starten lijkt zich meteen uit te betalen. En wat betreft die uurprijs: ik weet wat mijn collega’s vragen en zit zelf aan de hoge kant maar dit is blijkbaar geen probleem. En dat verbaasd mij, maar dat is volgens mij typisch zo’n vrouwendingetje. Zo nieuwsgierig naar de tweede helft van 2017. Vooralsnog houdt de vraag: kan ik van juni t/m augustus echt vrij nemen of niet mij bezig. Als ik geen enkel werk meer krijg na de zomer niet, en als ik het wel krijg wel, maar wie weet dat nu van te voren al je net bent begonnen met je eigen onderneming?

    Liked by 1 persoon

  4. Truus zegt:

    Dank je wel. Het voelt zo goed! Ik heb trouwens wel een business case gemaakt en het proces was alleen fijn, verhelderend. Het zorgt voor focus maar tegelijkertijd was hij al meteen achterhaald toen hij ‘af’ was.

    Liked by 1 persoon

  5. Nona zegt:

    Ohhhh goed van je! Ik ben ‘soort van’ ZZP er.
    Mn eerste project is alweer 3 jaar oud en het loopt elk jaar weer iets beter. Het is een project met steeds wisselende opdrachten, dus de verdiensten zijn wel enigzins te voorspellen maar nooit zeker. Sinds januari is er een tweede project bijgekomen, en met de twee projecten samen hoop ik binnenkort voldoende te verdienen om ons gezin van te kunnen onderhouden (dus ik, kindjes van 8,7 en 2 jaar en vriendlief). We willen deze twee projecten op de best mogelijke manier runnen, en dan sta ik in voor acquisitie en de rest, en zou mn vriend huisman kunnen zijn en voor onze twee zorgbehoevende dochtertjes en peuterzoon zorgen. Want nu komt die zorg ook bij mij terecht, en als project twee volop begint te lopen gaat dat echt te zwaar zijn voor mij alleen…duimen dus maar, dat het even goed gaat lopen als mn eerste project, en dat vriendlief binnenkort zn betaalde job vaarwel kan zeggen 🙂

    Liked by 1 persoon

  6. Wat jij hebt gedaan, met personeel erbij, is niet niks en daar heb ik veel respect voor. Ik ben nu bijna zes jaar bezig als ondernemer, het is nog steeds spannend allemaal maar ik vind ook dat je er niet persé een opleiding voor het ondernemen zelf nodig hebt. Uiteindelijk is het een kwestie van doen. Ik had er niet eens zoveel zin in toen ik begon maar ben het geleidelijk aan leuker gaan vinden.

    Liked by 1 persoon

  7. Bij mij is het organisch gegroeid als het ware. Ik heb ook nooit een bedrijfsplan gemaakt. Maar ik werk nu meer dan 40 uur per week als fulltime blogger vanuit huis.

    Like

    • mariimma zegt:

      Ik ben bij jou zo benieuwd hoe die fulltime uren verdeeld zijn….

      Niet alleen aan schrijven, neem ik aan. En ook niet alleen aan schrijven plus administratie.

      Misschien zou je daar een keer een blogje aan kunnen wagen?

      Like

  8. KruidigMeisje zegt:

    Ik durf niet.
    Niet toen ik alleenstaand moeder was ( en al n burnout gehad had), niet nu ik weer een partner heb en mijn kind bijna op eigen benen staat.

    Op zich kan ik het nog wel verklaren:
    Ik ben niet goed in acquisitie, ik heb nooit mond-op-mond reclame gehad ( of negatieve) en ben bang dat ik moeilijk aan volgende opdrachten kom.
    Bovendien vind ik elke paar maanden een nieuwe werkomgeving zwaar. Ik ben iemand die voor zn werk zich verdiept in de situatie (regels in het systeem) enzo. Daar ben ik goed in, en daar verdien ik mee. Maar dat kost wel ff tijd en energie. Dus dat hoeft voor mij niet elke 4 maanden.
    Maar ik vind het ook eng om de kans te lopen een tijd niets te verdienen, omdat er geen opdracht is. Dat slaat bij mij hard aan. Ik ben geen goed type er voor.
    Dat je ook zelf kunt kiezen voor lange(re) vakanties staat me wel aan, dus ik ben aan het lezen en denken.
    Maar ik durf niet. Nog niet? Wie weet….

    Misschien zou ik meer hebben kunnen verdienen (al weet ik dat niet zeker nu ik de uurlonen hoor). Maar de rust van WW is er voor mij, en de euros ook. Minder dan ik normaal verdien, maar genoeg voor dak, kachel en brood.
    Maar voorlopig vind ik alle dames die via zzp hun eigen brood verdienen (met en zonder kind) geweldige bikkels en inspiratiebronnen.

    Liked by 1 persoon

  9. Mr FOB zegt:

    Mooi dat het gewoon ergens aan beginnen zo goed uitpakte. Ik denk nog wel eens (te) lang na, dus bedankt voor de inspiratie!

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.