Niet meer….?

Doe ik al die moeite om weer training te kunnen geven…. vind ik het niet leuk…!

En “leuk” was eigenlijk de enige reden om er weer mee te starten, nadat ik afgelopen voorjaar op een niet zo lekkere manier stopte.

Trainer zijn is een onderdeel van mijn identiteit. Ik gaf 15 jaar lang training aan jonge mensen van 12 tot 18 jaar. Ik deed opleidingen, las boeken, keek filmpjes, bezocht symposia. Het was allemaal liefdewerk oud papier maar ik deed het graag. Ik was zelfs een paar jaar bondscoach en vloog met het team naar wedstrijden over de hele wereld.

Ik had (heb) een sociaal netwerk van trainers onder elkaar, we zochten elkaar op, wisselden informatie uit en kwamen elkaar overal tegen. Ik bezocht met mijn leerlingen wekelijks wedstrijden, we gingen meerdere keren per jaar een week op stage in het buitenland.

Ik gaf training tot ik 40 weken zwanger was. Toen ik moeder werd, werd mijn taak overgenomen. In deze wereld is er geen zwangerschapsverlof: eruit is eruit. Ik had daar veel moeite mee: als je al 15 jaar vol overgave en passie een groep begeleid, dan is het niet leuk om zo opzij gezet te worden….

Toen Zonne drie jaar werd kwam er weer een mogelijkheid voor me. Een andere doelgroep, weliswaar: volwassenen. Mij werd gevraagd om ook andere trainers op te leiden en die opleiding werd gedurende de anderhalf jaar dat ik er druk mee was, steeds veelomvattender.
Dat bracht op den duur strubbelingen met zich mee: ik investeerde in het personeel van deze organisatie maar de organisatie was niet bereid om mij fatsoenlijk te betalen. De onderhandelingen liepen mis en ik stopte er een tijdje mee. Maar toch… het trainersschap blééf trekken. Dus ik gaf het weer een kans. We gingen weer in overleg en besloten werd dat ik in ieder geval als trainer weer aan de slag zou kunnen. Over het opleiden van mensen bleven de onderhandelingen maar duren en duren maar eerlijk gezegd had ik me er al bij neergelegd dat deze organisatie niet de bereidheid heeft om op een goede manier in haar personeel te investeren.

Maar… tja… zoals ik al zei… dat training geven…. ik vind het niet leuk. Het kost me meer dan dat het me oplevert. De doelgroep valt me eerlijk gezegd een beetje tegen. Maar mijn weerstand heeft vooral te maken met de organisatie. Ik voel me er niet op mijn plek. Alles is ingewikkeld, besluiten worden amper genomen, het is voor mij het tegendeel van een inspirerende omgeving. Ik krijg er een zwaar gevoel van. Het kost me veel energie en als ik eerlijk ben is de enige reden dat ik het nog doe, mijn verantwoordelijkheidsbesef. “Je maakt af waar je mee begonnen bent.”, zoiets.
Ook schaam ik me een beetje om te werken voor deze organisatie, waar men wat mij betreft gewoon niet op een goede manier met personeel omgaat. Ik moet me tegen een hoop weerstand heen zetten om positief te blijven. Het kost me te veel en het levert me te weinig op. En nee, dan heb ik het niet over geld. Het ging me om de leuk, zoals ik al zei, en ’t is niet leuk genoeg.

Dus nam ik vandaag een besluit: ik kap ermee. Eventueel maak ik het jaar nog vol, maar per 2017 ben ik geen trainer meer.

Natuurlijk was er weer niemand bereikbaar toen ik er vandaag over wilde bellen en dat was eigenlijk precies het signaal dat ik nodig had om te weten dat het inderdaad klaar is.

Tis klaar.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

10 reacties op Niet meer….?

  1. Groot gelijk! Het moet je toch een combinatie opleveren van Pret, Poen en Prestige. Voor alleen de poen hoef je het dan ook niet te doen. Tenminste, als dat de enige reden was om er weer mee te starten.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Er was nauwelijks sprake van poen en prestige heb ik al 😉 Mensen keken me zelfs raar aan dat iemand “van mijn kaliber” zich lieert aan deze organisatie….
      Dan blijft het plezier het enige. En dat was er niet.

      Like

  2. Mammalien zegt:

    Jammer hoor. Maar je hebt gelijk, als het je energie kost en niets oplevert is het niet goed.

    Like

  3. Nannie zegt:

    Klinkt als een goede beslissing Mariimma. Plezier is wel heel belangrijk! De belangrijkste uit het bovengenoemde rijtje.

    Like

  4. Dom van deze organisatie om de vrijwillige inzet van hun medewerkers niet te waarderen. Denk dat je er goed aan doet om er mee te stoppen. Kost je meer energie dan dat het je oplevert.
    jammer, het had voor beide partijen zo leuk kunnen zijn.

    Like

  5. Lis zegt:

    Sterk dat je durft te stoppen als je er geen plezier aan beleeft! ik ken talloze voorbeelden van mensen die blijven plakken waar ze niet willen zitten, echt zonde van je energie.
    En wat ga je met je terugverworven energie doen, je Plan B(lij)? 😉

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s