Nooit meer vier jaar

image

Vandaag was de laatste dag dat jij vier was.
Wat was je een lieve, stoere en dappere vierjarige….

De belangrijkste gebeurtenis in jouw vijfde levensjaar was toch wel de school. Wat was ik trots op je toen je, hoewel zeker niet helemaal op je gemak, met heel veel zin op je stoeltje in de kring ging zitten. En mij vrolijk uitzwaaide toen ik je achterliet.

School bleek toch wel een dingetje te zijn…. voor jou èn voor mij. Het viel je niet mee om er je ècht op je plek te voelen en je maakte kennis met het fenomeen meisjesblingblingkliekjes, buitengesloten worden en stoere jongens die jou en je vriendjes aanvallen en waar je bang voor was. Toch heb je geen hekel aan school en je maakte er vriendjes en vriendinnetjes.
Het schoolritme, zéker de ietwat gehaaste ochtenden, kostte wel veel aanpassing en eerlijk gezegd… het went nooit. Blegh.
Maar… we ontdekten dan wel weer hoe hard ik wel niet kan fietsen…!

Ook ging je naar de BSO en daar had en heb je het gelukkig héél erg naar je zin.

Je had zo af en toe een speelafspraakje, maar we ontdekten allebei dat dat nog niet meevalt om goed te regelen.
En je nam nóg wat mee van school. Luizen. Hardnekkige rottige kriebelbeesten. Allebei zaten we onder en ik heb nog nooit zó veel tijd aan haren kammen besteed dan in het najaar van 2015…

Ook toen jij vier was gingen we een paar keer op vakantie: in de herfst, in de meivakantie en van de zomer. En dan tussendoor nog af en toe een weekendje met Sunny. Je raakte ervan overtuigd dat je heel goed Frans kon en ik liet jou in die waan.

Ik denk immers ook dat ik heel goed Frans kan, ma chérie….

Jij ging ècht klimmen in het afgelopen jaar: je klom èchte boulders, zelfs grotemensenboulders. Ik stond erbij en ik keek ernaar. En ik was trots. Trots op jou. Trots op hoe jij jezelf vastberaden onder water leerde zwemmen. Hoe je leerde rekenen: vijf plus drie is acht. En je “werkboek” met opdrachten: tellen, schrijven, doolhoven en kleuren.
Je leerde de letters kennen, je schreef je naam en vandaag, op de laatste dag dat jij vier was, schreef je een heel rijtje woordjes. Zomaar omdat je het leuk vindt.
Je leerde rijmen en samen rappen we erop los zo af en toe. Je leerde honderden rijmpjes, liedjes en verhaaltjes. Je leerde hinkelen en huppelen. Je tekende aan het begin van het jaar koppoters maar inmiddels draai jij je hand niet meer om voor tijgers, huizen met glijbanen en stepelbedden en jou en mij samen als prinses.
En puzzels. Moeilijke puzzels van 100 stukjes. Of alle puzzels achter elkaar, helemaal geconcentreerd, urenlang.

Je ontdekte ook dat je geen diamanten in je neus moet stoppen…. hoop ik….

Onze relatie verandert zo langzaam maar zeker. Jij bent geen ienimini klein meisje meer. We kunnen samen Uno spelen en dan is het zeker niet vanzelfsprekend dat ik win of jou laat winnen. Jij draait me regelmatig een loer. Maar… ik moet wèl je kaarten steken…. dat nog wel….

Je leerde dit jaar ook om ’s nachts ook je plas op te houden….

Ik heb je buien leren kennen. Boze buien die je eerder nooit had, vooral na dagen dat je op school je mannetje had moeten staan. Soms liepen we op onze tenen met zijn tweeën omdat jij af en toe een kort lontje bleek te hebben. Maar ook leerde ik hoe vrijgevig jij kunt zijn: zonder een centje pijn deelde je je snoepjes met mij. Je bent een knuffelmeisje en je kunt hardgrondig veel van mij houden: me kusjes geven en hele dikke knuffels. Je bent een kletstante, vol verbazing wordt er soms naar je gekeken omdat je mondje geen ogenblik stil staat.
Ook werd je verliefd op een jongetje uit een andere kleuterklas. Dat jongetje waarvan jij regelmatig verzuchtte dat je het zo leuk vindt om naar hem te kijken…. terwijl je nog nooit een woord met hem gewisseld had.

Maar je wilt ook met Melle en Fatos trouwen, met allebei tegelijk. Dat zij allebei zo’n twintig jaar ouder zijn dan jij is voor jou geen enkel probleem.

Later, zei je laatst. Later als ik een oma ben en jij al dood. Dan tover ik jou levend. En dan zijn we twee omaatjes en dan gaan we samen leuke dingen doen. Goed, mama?

Ja meisje. Dat lijkt me heerlijk!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in genieten, leukedingendoen, liefde, Zonnekind. Bookmark de permalink .

7 reacties op Nooit meer vier jaar

  1. Wat een ontzettend lief stukje! Mijn meisje is inmiddels 5 en een beetje. Het is net zo leuk als 4. Anders, want wat veranderen ze snel op deze leeftijd! Maar wel leuk. Geniet ervan!

    Like

  2. Wauw wat een mooi stukje. Echte mama liefde.

    Van harte met je meisje haar verjaardag. Ik vier vandaag de verjaardag van mijn jongste dochter en begin aan haar vierde levensjaar. Wat zal alles veranderen. Twee meisjes op school.

    Liked by 1 persoon

  3. Polly zegt:

    Van harte gefeliciteerd met jouw Zonnekind. Fijne dag! 🙂

    Liked by 1 persoon

  4. Wat lief, samen oma zijn….als dat eens zou kunnen
    Van harte gefeliciteerd met je vijfjarige Zonnekind. Fijne dag gewenst.

    Liked by 1 persoon

  5. Wat een mooi stukje. Wow. Mijn Zoontjes zijn inmiddels 22, 24 en 26. Ook prima, maar dat onvoorwaardelijke kameraadje zijn is voorbij.

    Liked by 1 persoon

  6. Mama Yvonne zegt:

    mooi stukje, mooi meisje! gefeliciteerd!

    Liked by 1 persoon

  7. Pingback: Mooie herinneringen | Mariimma

Reacties zijn gesloten.