Over jou en over mij

Dit blog gaat over mij. Het zijn verhaaltjes over wat ik meemaak, wat me bezighoudt, waar ik blij van word en wat ik van plan ben te doen.

Het gaat over mijn geld, over mijn meisje, over het weer zoals ik dat ervaar, over mijn dagelijks dingen, over waar ik van geniet, mijn hypotheek, mijn spaarplannen, hoe ik het alleenstaande moederschap ervaar en invul, hoe ik omga met het ZZP-er zijn, mijn vakanties en hoe ik sport. En soms over mijn kat. Met wie het overigens wel goed gaat, na twee bezoekjes aan de dierendokter, een flinke antibioticakuur en héél veel verwennerij. Ze wil alweer naar buiten ontsnappen maar ze moet nog even binnen blijven tot ze de 3 kilo aantikt. Ze eet me de oren van het hoofd en het gaat me nog maanden duren dat ze weer tevreden is met gewone normale gezonde harde brokken in plaats van alle veeltedure blikjes verwennerij.

Lief dat ik daar bezorgde mailtjes over kreeg.

Ik blog alweer jarenlang en ik lees ook al jarenlang blogs van andere mensen, ook de reacties. Ik weet inmiddels dat je, als je een blog leest, onwillekeurig een vergelijking met jezelf maakt. Dat is merkbaar als ik de reacties van mensen lees op mijn eigen verhaaltjes en ook die van anderen. Als iemand vertelt 200 euro per maand uit te geven aan boodschappen, zijn er altijd reacties van mensen die zeggen dat zij dat heel knap vinden omdat ze nooit onder de 400 euro uitkomen, en mensen die juist opmerken dat zij met 100 euro per maand uitkomen.

Dat is ook prima. Ik doe dat zelf ook, ook al weet ik best dat een blogger wellicht totaal niet op mijn ik-verhaaltje zit te wachten als reactie op het persoonlijke verhaal van die blogger…

Blogs van anderen inspireren mij om eens wat anders te proberen, om uit mijn dagelijkse sleur te komen, om eens anders naar de wereld te kijken. Soms inspireren ze me overigens ook om te ontdekken dat ik juist erg blij ben met de keuzes die ik maak omdat die gewoon beter bij mij passen. Ik kan me voorstellen dat dat voor sommige lezers (of – laten we eerlijk zijn – lezeressen….) van dit blog ook zo is.

Ondanks dat dit geen commercieel blog is en ik weinig ambities en pretenties heb, probeer ik vaak rekening te houden met het perspectief van de lezers. Door op te letten wat ik schrijf. Door genuanceerd te blijven en te vertellen dat ik me kan voorstellen dat anderen in een andere situatie blah blah.

Maar soms vergeet ik dat. Gisteren bijvoorbeeld. Toen schreef ik dat ik het raar vond een “graai uit de schatkist” te mogen doen omdat ik een kind heb. En ik schreef dat ik daar niet zo van houd. Ik ben namelijk niet gewend om toeslagen te mogen ontvangen en nu ik ze een keer wél ontvang, probeerde ik te begrijpen waarom ik dat geld zou mogen krijgen. Ik kwam daar niet zo één-twee-drie uit…

Kreupelgeld reageerde met een interessante link naar een artikel die de psychologie achter het Nederlandse toeslagensysteem beschrijft en gaf me de tip om het geluk van ontvangen te koesteren. Hij heeft een goed punt en terwijl ik dat artikel las ontdekte ik dat ik daar dus blijkbaar niet zo goed in ben: ik vind van mezelf dat ik geen ondersteuning nodig heb.
Ik doe liever stoer, ondanks dat ik stiekem best eens een keertje een steun in de rug nodig heb en misschien, heel misschien, gewoon weleens verdien…. Ik leg voor mezelf de lat erg hoog als het gaat om een bijdrage te leveren aan deze maatschappij en vind het moeilijk om er nu achter te komen dat die maatschappij wat voor mij terug doet in de vorm van deze teruggaaf en toeslagen.

Het artikel en de tip van Kreupelgeld heeft me aan het denken gezet over hoe ik in dit leven sta en hoe moeilijk ik het mezelf soms kan maken in al mijn stoerdoenerij. Ik ben de Mariimma die andermans problemen wel eens even zal oplossen, de hoeksteen van de samenleving, altijd bereid verantwoordelijkheid te nemen, dat sterke wijf dat het wel redt en niet alleen zichzelf, het liefst ook nog even twaalf andere gezinnen erbij.

Tegen mij werd gezegd, in het moeilijkste gesprek van mijn leven, toen mijn wereld even volledig instortte: “Ja maar jij bent zó sterk, jij kan dit wel aan”.

Bam. Als je dat vaak genoeg hoort en ook nog tegen jezelf zegt, ga je het haast nog geloven…

Hulp vragen is voor mij dus best wel een dingetje…. ook als ik het echt nodig heb…. Ik doe liever stoer. Niet alleen op dit blog, maar gewoon altijd… Ik vind vooral van ànderen dat ze sterk zijn door zich kwetsbaar op te stellen maar van mezelf vind ik dat eigenlijk alleen maar in theorie….

Verder vergat ik even sociaal wenselijk te doen. Meteen werd ik gecorrigeerd. Inderdaad:  andere mensen zijn wél blij met deze toeslagen en hebben deze toeslagen nodig. Prima natuurlijk. Dit blog gaat immers niet over jou, het gaat niet over “andere mensen” maar over mij. En ik heb dus moeite met het “zomaar accepteren” van toeslagen. Het geeft me het gevoel kwetsbaar te zijn en dat ben ik liever niet.

Nou.

Ik heb even een thema te pakken…!

Maar… hoe doe je dat eigenlijk, kwetsbaar zijn en jezelf hulp gunnen…?

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in kwetsbaar-zijn, Samen-doen. Bookmark de permalink .

9 reacties op Over jou en over mij

  1. Olga zegt:

    Mooi stuk over jezelf!!!! Je bent het waard om ook te ontvangen!!

    Liked by 1 persoon

  2. Meergeldminderstress zegt:

    Wow, heel goed stuk! En trouwens ook weer ontzettend herkenbaar! Ik houd me ook graag groot. Misschien met een andere achtergrond, maar het idee is hetzelfde.
    Ik weet het antwoord ook niet. Ondertussen vind ik wel dat we ons al ontzettend kwetsbaar opstellen door te bloggen. Maar dat is niet hetzelfde als jezelf hulp gunnen natuurlijk dat is weer een flinke stap verder. Blog er maar gewoon over verder. Helpt je vast en geeft ons ook mooie inzichten.

    Liked by 2 people

  3. Herkenbaar! Een soortgelijk blog had ik een paar jaar gelden kunnen schrijven.. Ik, altijd stoer, nooit hulp vragen, grote mond, assertief, hard, altijd bikkelen en nooit en me nooit en te nimmer kwetsbaar opstellen… Maar… dat was niet de echte ik… Mezelf volledig accepteren en niet bang zijn voor reacties van anderen oftewel lak hebben aan andermans mening, heeft ervoor gezorgd dat ik me nu heel kwetsbaar opstel en mijn eigen authentieke zelf durf te laten zien. En dat bevalt me heel, heel, heel goed! Vnden mernsen me leuk, prima, vinden mensen me niet leuk, ook goed… DURF jezelf te zijn Mariimma, het leven wordt er naar mijn mening, nog leuker door! ♥ ♥ ♥

    Liked by 1 persoon

  4. Ik vind jou inderdaad best een stoer wijf om het maar even zo uit te drukken. Komt ook door hoe je leeft, een wand beklimmen vind ik echt heel wat ;-). Een kind alleen opvoeden ook.
    Ik vind je bovenal heel erg Mariimma. Je maakt vind ik bewuste keuzes die bij je passen althans bij het beeld dat ik krijg door hier met je mee te lezen.
    Beeld hoeft niet te kloppen met de realiteit, dat besef ik
    Natuurlijk zegt het iets over jou dat je liever geen toeslagen ontvangt. Het is interessant dat te onderzoeken. Wat is kwetsbaarheid voor jou en hoe gaat t voelen om je kwetsbaarder op te stellen.

    Zelf heb ik geleerd dat ik beter voor mezelf kan zorgen door me kwetsbaarder op te stellen. Omdat ik dus ook aan anderen grenzen laat zien. En minder op mijn tenen loop.
    Ik zie het trouwens niet zozeer als kwetsbaarheid maar als eerlijkheid en daardoor meer duidelijkheid, vooral ook voor anderen.

    PS fijn dat ottepoes weer wat opknapt

    Liked by 1 persoon

  5. Kreupelgeld zegt:

    Ik vind dat je het prachtig onder woorden brengt. En volgens mij maakt kwetsbaar zijn je zeker niet minder stoer.

    Liked by 2 people

  6. Ja, relativeren is een dingetje en dat is niet iedereen gegund. Ik leer door schade en schande. Dat is ook weer wat,

    Like

  7. Mama Yvonne zegt:

    Pff mooi stukje hoor! Moet je altijd stoer zijn van jezelf? Ofwel, verman je jezelf echt om maar geen hulp te hoeven aannemen? Of heb je gewoon echt geen hulp nodig? Dat is wel een verschilletje denk ik. Persoonlijk (daar ga je, ik doe het ook altijd) héb ik gewoon meestal geen hulp nodig. Vind ik het echt prettiger als ik er zelf drie dagen over doe dan wanneer ik met hulp in één dag klaar ben. Daar zit voor mij uitdaging in, daar haal ik voldoening uit. Soms vinden mensen dat stoer, soms juist zwak. Ik weet het niet of het stoer of zwak is, en of je hulp moet accepteren om kwetsbaar te kunnen zijn… Voor mij heeft kwetsbaarheid meer te maken met jezelf openstellen voor anderen dan jezelf afhankelijk maken van anderen.

    Overigens lees ik je juist graag omdat je niet zo sociaal wenselijk doet, maar gewoon je eigen verhaal doet 🙂

    Liked by 1 persoon

  8. Ineke zegt:

    Hulp aannemen is lastig inderdaad, geven is altijd veel gemakkelijker, gek is dat he?

    Fijn dat het weer goed gaat met de kat. Qua voeding is juist het (graanvrije) natvoer beter dan brokken, daar zit vaak veel graan doorheen. Natvoer is ook beter omdat katten slechte drinkers zijn. Veel koolhydraten in de voeding en weinig vocht zorgen voor veel gezondheidsklachten als blaasgruis, nierklachten en suikerziekte.
    Het beste is kvv (kant en klaar natvoer) maar dat lust niet iedere kat.

    Ik krijg ook een beetje zorgtoeslag (laag inkomen) maar zou ook best zonder kunnen, heb ook weinig zorgkosten. Ik heb een goed doel gekozen waar ik iedere jaar een deel aan geef, komt het geld toch nog goed terecht. Verder werk ik naast mijn baan nog vrijwillig in een asiel. Een ander deel van het geld benut ik dus om natvoer te kopen voor de katten daar. Ongeveer een derde hou ik zelf voor mijn eigen katten.
    Is de zorgtoeslag toch nog goed besteed. 😉

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s