Of het een onsje later kan…?

Ik ben best perfectionistisch op sommige punten in mijn leven. Op andere punten overigens totáál niet en nooit geweest, het huishouden bijvoorbeeld.

Maar qua werk ga ik wel tot het gaatje.

Vandaar ook dat het voor mij véél beter is om zonder personeel te werken: ik verwachtte te veel. ZZP past dus veel en veel beter bij me.

Waar ik als moeder dus helemaal relaxed ben, is dat qua werk soms echt wel wat anders. De knop gaat om zodra ik Zonne een afscheidkus heb gegeven en het school- of BSO-gebouw uitloop.
Ik ga dan dus letterlijk sneller lopen en ik weet zéker dat ik een “doelgerichte blik” krijg, haha.

Afgelopen week was dus (te) druk. En toch blééf ik maar toezeggen om deze week ook nog even dit te doen en dat te sturen. Nee zeggen is helaas lang niet altijd mijn sterke kant.

Niet handig.

Vandaag stuurde ik dus wat mailtjes uit en pleegde ik wat telefoontjes: of het ook in de loop van volgende week kon?

Ja dus.

Desalniettemin werkte ik vandaag tot 2 uur ’s middags. Zonne speelde lief buiten en kwam middenin een skypegesprek van meer dan twee uur, huilend binnen: het web van het babyspinnetje was kapot en haar vingers waren te dik om het te repareren.

Het zoeteke…

Gelukkig had ik al aan het begin van het gesprek laten weten dat mijn kleutermeisje en ik samen thuis waren.

Ik parkeerde haar nog even voor de televisie zodat ook haar schaterlachen het gesprek even onderbrak.

En gelùkkig lieten de meeste opdrachtgevers weten dat het veel te warm was om me druk te maken.

En dàt knoopte ik in mijn oren: soms mag het gewoon best een onsje later zijn.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in positiviteit, werk. Bookmark de permalink .