Zo’n gezinnetje

Gisteren kwamen ze naast me staan op de camping. Iets te dichtbij en iets te luidruchtig.
Een vader die iets te joviaal doet en het allemaal wel ‘es even zou regelen….
Een wat muizige moeder die net doet alsof ze niet weet hoe ze het tentje voor de kinderen moet opzetten. En waar de zwembandjes van de kinderen zijn. Twee zoontjes waarvan de jongste niet alleen een lage aaibaarheidsfactor, maar ook iets te veel energie heeft. En een gilstem.
Waar de moeder dan op gaat vitten. Waarop de vader het wel eens zou oplossen.

Ik voelde een spontane antipathie ontstaan.

Nee daar ben ik niet trots op….

Had ik al gezegd dat ze iets te dichtbij kwamen staan met hun camperbus? Zodat je zó bij elkaar naarbinnen kijkt? En dat met name de vader nogal hard praat? En de jongste gilt?

Nadat ik het een kwartiertje aanzag reed ik de Sunnybus maar even een metertje of drie naar achteren. Plek zat immers.

En sindsdien zit ik het zo af en toe, vanuit mijn hangmat, vol verbazing aan te zien en aan te horen.

Zo’n echt gezinnetje.

Waarvan ik mezelf ooit beloofde nooit ze te worden.

Dat is gelukt. Geen onderhuidse opmerkingen over en weer tussen papa en mama, hier….

Ze zullen mij wel een sjagrijn vinden.

Zo’n gescheiden vrouwtje waarvan ze zichzelf beloven nooit zo te worden. Met mijn haakwerkje…

Ach.

Iedereen blij….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in singlemum, vakantie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Zo’n gezinnetje

  1. Lot zegt:

    Altijd leuk die observaties op de camping. Ik ben 3x met mijn dochter, toen rond de 17, op vakantie geweest op campings en het zijn memorabele herinneringen geworden voor beiden, ik had het niet willen missen.

    Like

  2. Turfie zegt:

    Leuk beschreven. Groetjes,

    Like

  3. Polly zegt:

    Heel beeldend beschreven! 😀

    Het leven als single zonder kinderen heeft ook zo z’n nadelen maar als ik de treurnis in sommige relaties bekijk, ben ik blij dat ik leef zoals ik leef. Maar omgekeerd zullen heel veel stellen mijn leven helemaal niks vinden. Gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde. 😉

    Liked by 1 persoon

  4. johmar zegt:

    mijn schoonzus zei eens tegen mij, jij hebt geluk, want jij neemt alle beslissingen lekker alleen, zonder dat je met een partner te maken hebt, huh_? . ik ben gescheiden toen mijn dochter 7 werd en ben nu zon 20 jaar alleen, zij is getrouwd met mijn broer en samen hebben ze 3 kinderen. mijn scheiding was niet mijn keus , een kind met ADHD alleen opvoeden ook niet en alhoewel het inderdaad soms fijn is dat je niet te maken hebt met een partner die de dingen anders ziet dan jij, is het soms ook knap eenzaam en moeilijk zonder een partner , die met je meedenkt en je af en toe iets uit handen neemt. een ideale situatie om een kind op te voeden bestaat niet dat ligt aan het kind, de verstandhouding tussen eventuele partners en wat het leven op je pad brengt, in beide situaties zijn er voor en nadelen.

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s