Echt niet dat ik inkak hoor. Toch?

Had ik al verteld dat ik afgelopen weekend mijn oude vrienden teruggezien heb?

Oh wat was ik trots op ze en wat was ik blij om ze weer te zien…

Onze vriendschap ontstond begin jaren ’90. We waren “vreselijk hippie” of “alternatief” zoals dat toen heette. We liepen op blote voeten. Eén had een hanenkam. De meerderheid speelde gitaar. We blowden. We dronken. We gingen liften. We haalden kattenkwaad uit. We hadden bijna allemaal een deukje of een kras en sommigen van ons hadden het moeilijk met gelukkig zijn. Toch genoten we van elkaar en ik heb hele goede herinneringen aan die tijd. Vooral aan de avonturen.
We zouden nooit burgertrutten worden. Dat is nu eenmaal een vies woord voor 19-jarige alto meisjes…

Dat riep bij mij de vraag op: wat is er eigenlijk over van dat avontuurlijke meisje van toen? Of ben ik ook gewoon een burgertrut geworden in de tussentijd: iets waarvan ik toen heel hard riep dat dát me nooit zou overkomen?


Tja…

Ik  heb een huis en een hypotheek. Met lekkend dak maar alleen als het hard regent en ik denk al drie jaar dat ik daar iets aan moet doen. En ik heb een boom in de tuin, meerdere zelfs. Plus een zandbak en een trampoline en een schommel.
Ik heb pumps en ik draag ze nog ook, soms. Ik ben verzekerd “van succes tegen brand en voor mijn leven”.

Ik heb nooit een probleem met weg geraakte sokken…
image

Maar ik heb wèl tijd, of beter gezegd: ik heb weer tijd. Ook voor meer dan heel even. Ik heb geen salaris maar ik maak wel grafieken van mijn inkomen. En uitgaven…. Ik heb weinig diploma’s maar wel een bankpas.

Ik heb genoeg geld, meer dan veel andere mensen. Toch stem ik nog steeds links en ik fiets om het milieu te sparen. Sommige dingen veranderen niet, gelukkig.

Ik plan weinig, ik probeerde een paar keer een weekplanning voor het eten maar liever flans ik een beetje aan. Ik dans weer, ’s avonds in mijn ondergoed (maar soms ook gewoon in mijn kleren hoor…). Ik wil nog steeds niet dood gevonden worden op een ANWB erkende camping met een vermaakteam voor de kinderen maar wel ging ik onlangs naar Disneyland. Liever zet ik mijn camper echter op een parkeerplaats en dan plassen we wel in de bosjes. Of ik zet hem bij jou op de oprit, ook leuk!

De laatste tijd zag ik vriendschappen verwateren omdat vriendinnen over niets anders meer wilden praten dan koetjes, luieruitslag, kalfjes en het werk. Ik vind dat niet zo erg interessant, niet voor de hele avond in ieder geval.

Wij gaan niet naar een binnenspeeltuin, wel – met regenjassen en -laarzen – naar het bos.

Ik epileer mijn wenkbrauwen niet. Ik draag alleen make-up als ik daaraan denk en dat is niet zo vaak. Ik doe niet mee met de laatste mode maar ik draag ook niet alleen maar makkelijke huisvrouwenhobbezakken. Ik heb geen crocs.
Mijn huis is nog steeds een zootje en mijn badkamer wordt lang niet iedere week gepoetst. Ook niet iedere twee weken trouwens….

Ik geniet van het leven maar soms gaat er een week voorbij zonder dat ik daarbij stil sta. Hopelijk niet te vaak.

Ik ben niet dik geworden maar ook niet meer retestrak.

Ik heb wel een kind maar geen man, maar dat laatste is geen bewuste keuze. Wel zorgt het feit dat ik geen man heb, ervoor dat ik er meer opuit moet om af en toe ook ‘es een gesprek te voeren. Ik richt mijn leven helemaal zelf in en ik probeer dat zo bewust mogelijk te doen. Dat is overigens lang niet altijd zo geweest: ook ik deed jarenlang mee met de ratrace.

Ik beweeg niet omdat het zo hoort en ik heb geen stappenteller. Wel sport ik. Met veel passie en plezier, en ik zoek daarin nog steeds uitdagingen op.
Maar ik heb wel een electrische fiets….

Ik heb bollen in de tuin, daar word ik ieder voorjaar héél bij van… maar ik heb geen kabouters, laven of rustiek vogelbad. Wel onkruid maar niet te veel. Ik heb geen schoonmaakster maar wel een jongen die af en toe de rotklussen in mijn tuin doet.

Ben ik ingekakt? Ja, een beetje. Maar ach….. het kan altijd erger…

 

Toch?

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in 1011001, dagelijksedingen, dromen, genieten, huishouden, leukedingendoen, milieuvriendelijk, Persoonlijk, positiviteit. Bookmark de permalink .

8 reacties op Echt niet dat ik inkak hoor. Toch?

  1. propriis zegt:

    Volgens mij gaat het erom dat je je leven leidt zoals jij dat wilt en nastreeft waar je gelukkig van wordt. En of dat toevallig iets is wat veel mensen nastreven, of waar een kleine selectie van mensen gelukkig van wordt, dat staat voor mij los van inkakken.

    Inkakken vind ik meer dat mensen gedachteloos door het leven rollen met alleen verplichtingen, zonder nog te kijken naar wat ze gelukkig maakt. Jouw blog lezende krijg ik die indruk totaal niet.

    Ik krijg eerder altijd een beetje jeuk van types die trappen tegen ‘burgerlijk’. Misschien is burgerlijk wel het nieuwe cool&hip. Zolang je er bewust voor kiest en er gelukkig van wordt: go for it!

    Like

  2. Gerlinde zegt:

    Je leeft in plaats van dat je alleen bestaat. Das toch mooi? Net zo mooi als dat je groeit in het leven. Dat een beetje van alles wat herken ik wel…

    Liked by 1 persoon

  3. Lis zegt:

    haha, een beetje ingekakt vergeleken met je 19jarige alto-zelf is best acceptabel toch? we komen liever in een bos dan in de winkelstraat, dat telt toch voor iets 😀
    ik kan ook zo’n lijstje oplepelen van allerlei burgerlijke dingen van nu die mijn 19jarige-zelf aan het huilen zouden krijgen, maar liever ben ik trots op wat ik niet verloren heb van mijn vroegere zelf. Dat ik überhaupt nog in contact sta met die persoon… En er zijn ook veel mooie dingen bijgekomen die ik toen niet verzonnen had, of voor mogelijk had gehouden 🙂

    en die badkamer? die doe ik ook maar eens per maand… maakt geen enkel verschil hoor :p

    Liked by 1 persoon

  4. greet zegt:

    Ach, voor de doorsnee biblebeltbewoner leid je nog steeds een losgeslagen leven hoor. Envoor de eeuwige hippie ben je een burgertutje geworden. So what, als jij jouw eigen leven maar lekker leeft.

    Groet,Greet

    Liked by 1 persoon

  5. Nannie zegt:

    Ingekakt… wie is er ingekakt? Moeders kakken sowieso nooit in, die zijn veel eerder wakker dan elke willekeurige 19-jarige van welke groep dan ook en staan soms om vier uur ook nog naast het bed. 😉

    Verder is het volgens mij gewoon praktisch om af en toe te poetsen, te werken en dingen te regelen (hypotheek, verzekeringen en andere dingen).

    Als je altijd hetzelfde blijft als toen je 19 was, dan klopt er iets niet.
    En die innerlijke 19-jarige, díe blijft heus wel. Ik werkte ooit met bejaarden (80 / 90 +). En zelfs daar schemerde de innerlijke jeugd bij veel mensen nog door de jaren heen.

    Liked by 1 persoon

  6. Janneke zegt:

    Wat fijn dat er meer mensen zijn die niet iedere week de badkamer poetsen!
    En wat een leuk blog, ik lees ‘m al een tijdje met veel plezier.

    Liked by 1 persoon

  7. Wilma zegt:

    Whahahahahaha ja hoor, net zo’n burgertrut als iedereen, dat ben je geworden. Maar dat geeft niet want het is normaal om een ontwikkeling door te maken. Ik zou het vreemder vinden als je nogsteeds precies was als toen. Mijn dochter liep in superwijde broeken met kettingen aan de zijkant en dr. Martens en zwart geverfd haar. Ze is nu in de dertig en ziet er redelijk normaal uit maar doet lekker wat ze wil. Tegen burgerlijkheid aantrappen is typisch iets voor de jeugd en hoort bij ze. Leuk juist! Maar eenmaal boven de dertig nog steeds tegen burgerlijkheid aantrappen begint een beetje deerniswekkend te worden hahaha.

    Like

Reacties zijn gesloten.