Old friends

Op mijn 19e had ik het leven voor mezelf best ingewikkeld gemaakt. Dat had allerlei oorzaken en gelukkig doen die er inmiddels niet meer toe.

Er was ook heel veel wat goed ging. Zo had ik mijn eerste echte liefdesrelatie en dat was een gelukkige.

En ik had vrienden. Goede vrienden met wie ik lief en leed meemaakte.
Op de één of andere manier kwam dat groepje bij elkaar, ieder met zijn of haar eigen verhaal. Wat ons bond was – denk ik – onze zoektocht naar onszelf. Of zo. En ach. We vonden elkaar ook wel in de wiet. En er werd een stevig potje gedronken.
We hadden dezelfde muzieksmaak, wat ook niet zo moeilijk was want hey Nirvana was het ook gewoon helemaal. En Metallica. En Guns and Roses…

We waren jong en wild. We maakten keuzes die anderen niet maakten. We beleefden avonturen. We zochten onze grenzen op en soms gingen we daaroverheen.

Zo groeiden we samen op. We gingen op kamers maar bleven bevriend. De één groeide een beetje naar links en bleek schizofrenie te hebben. Een ander verdween uit beeld vanwege een bipolaire stoornis en een derde ging een kliniek in en ontving een etiket “borderline”.

Slechts een paar van ons belandden niet op die spreekwoordelijke sofa.
Maar we bleven vrienden.

Hoe het uiteindelijk toch zover gekomen is dat we alle contact met elkaar verloren en ik sommigen vandaag voor het eerst sinds 20 jaar weer zag weet ik niet zo goed.
Voor mezelf kan ik wel wat oorzaken vinden maar ik was in de veronderstelling dat anderen elkaar wel nog zagen, maar dat bleek veel minder zo te zijn dan dat ik dacht…

Het was heel speciaal en bijzonder vandaag om iedereen weer te zien. Het gaat namelijk goed met bijna iedereen, zelfs met de mensen met een deukje en een barstje. Ieder heeft op zijn eigen manier een leven voor zichzelf weten te creëren dat het waard is geleefd te worden en dat was voor lang niet iedereen altijd zo vanzelfsprekend.

Vandaag werd er niet meer geblowd en niet meer gedronken. Voor de meesten is dat een bewuste keus en de enige keus die ze eigenlijk kunnen maken. Dat is ook prima zo.

Het was mooi om ieders levensverhaal te horen. Zonde opsmuk. Geen Facebook etalage, maar gewoon hoe het is. Met alle twijfels die daar soms bij horen. Met ook verdriet om wat geweest is of nooit meer zal zijn. Maar vooral met veel vreugde omdat de meesten van ons veel gelukkiger zijn dan toen.
Het voelde als vanouds. Het voelde vertrouwd. Deze mensen kennen me. Tot op het bot. En ik mag zijn wie ik ben. Zonder mijn best te hoeven doen.

Ons is in de tussentijd het leven overkomen. Dat was soms niet makkelijk. Maar het was het waard en we zijn er nog.

Allemaal.

Oh wat ben ik daar trots op. Want het zijn nog steeds mijn vrienden, ergens. Ze zitten in mijn hart en in mijn DNA en aaaaaarrrgggghhh ik hou van ze.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in genieten, leukedingendoen, Persoonlijk, positiviteit. Bookmark de permalink .

4 reacties op Old friends

  1. Gerlinde zegt:

    Wat geweldig dat je zo’n mooie tijd hebt gehad met oude vrienden ❤

    Liked by 1 persoon

  2. Wat ben jij rijk met een hele groep van mensen die je kennen en waar je bij kan zijn zoals je bent.

    Like

  3. Wat fijn dat jullie elkaar weer hebben ontmoet, en dat het goed gaat met iedereen!

    Like

  4. Pingback: Echt niet dat ik inkak hoor. Toch? | Mariimma

Reacties zijn gesloten.