Avonturenkind

Tijdens de bobo-vergadering een telefoontje van de juf.
Mijn avonturenkind was er (weer) vandoor vandaag. Tijdens de bosdag. Met twee mede boefjes.

Ze heeft nu zo onderhand een officieus record: al drie keer lukte het haar om zich aan de liefdevolle begeleiding van juf te onttrekken. En dan zit ze pas een half jaar op school….
Ik hoop dat dat een geheimpje blijft tussen juf en mij, zodat andere papa’s en mama’s hun kind niet verbieden om met mijn meisje op avontuur te gaan….. ahem….

Ze was ook niet echt onder de indruk toen ze gevonden werd, aldus de juf. Ik was niet verbaasd. Ze is al vier en een half, dan kan ze toch zeker wel voor zichzelf zorgen in het bos?

Mijn moeder, die regelmatig verzuchtte: “Wacht maar tot jij zelf moeder bent en óók zo’n kind krijgt…” heeft haar zin gekregen. Ik heb er zoéén. Een avonturenkind.

Ze was maar een minuut of vijf zoek, volgens de juf, die hoorbaar geschrokken was. Ik glimlachte ervan maar ik lette erop dat ik daarbij geen geluid maakte…
Ik was haar immers al vaker veel langer kwijt in veel grotere bossen. Ik weet al lang dat ze dan niet reageert op roepen. Of fluitjes. Ze is dan immers veel te druk. Druk met avonturen dus dan hoort ze niks. Echt niet. Ze vergeet dan ook dat ze eigenlijk moet plassen bijvoorbeeld, met alle ongelukjes tot gevolg….

Ik beloofde plechtig om het er nog eens over te hebben met mijn avonturenmeisje. En bedankt voor je telefoontje…

Eigenlijk ben ik best trots dat ze zich zo veilig voelt in deze wereld. Dat ze zo initiatiefrijk en zelfstandig is, dat ze nieuwsgierig is naar de wereld voorbij die éne boom, dat ze een stoer chickie is…

Maar… tja…. dat vind ik zo lang het met een sisser afloopt. En de wereld is helaas niet altijd helemaal veilig en misschien moet ik haar dat meer uitleggen, misschien moet ik haar vertellen van de Boze Wolven die niet zo aardig zijn tegen Roodkapje….
Ik wil alleen geen bang kind, eigenlijk wil ik niet eens een volgzaam kind. Zo’n avonturenkind bevalt me wel… zo lang het goed gaat….

… en zo lang ze niet gaat liften…. en als ze maar niet…..

Hm….

Als ze maar niet té veel op haar moeder lijkt….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in opvoeddingen, vrijeschool, Zonnekind. Bookmark de permalink .

14 reacties op Avonturenkind

  1. Mammalien zegt:

    Ik krijg altijd enorm de schrik als m’n kind weg is. En eerlijk gezegd vind ik het ook geen kwalificatie voor de juf dat ze een kind al drie keer is kwijtgeraakt. Juffen horen ook ogen in hun rug te hebben. (Ik word nooit juf, 20 kleuters bij elkaar houden in goede gezondheid lijkt me echt te vermoeiend! 🙂 )

    Oudste zoon bleef ook nooit bij ons. Niet bewust, maar was zo dromerig dat hij gewoon deed waar hij zin in had en niet op ons lette. Wij dus meestal maar op hem letten dan. Dochter was makkelijker om mee op stap te nemen. En jongste, tja. Die heeft overal lak aan en trekt zijn eigen plan maar let toch op hoever hij kan gaan (en is slim genoeg om te weten dat wij hem niet te ver laten dwalen).

    Like

  2. Ilse zegt:

    Op school van dochter hebben ze elke week een buiten les. Heel leuk. Alleen kinderen die niet bij de groep blijven mogen ze na twee waarschuwingen niet mee. Na een poosje krijgen ze een nieuwe kans.

    Like

  3. Jolanda zegt:

    Oh, dat vond en vind ik het lastigste: mijn kinderen meegeven dat ze op moeten letten, op zichzelf moeten passen zonder ze angst aan te praten. Want ik wil niet dat ze bang zijn voor de wereld en om dingen te ondernemen. Toen ze klein waren bleven ze eigenlijk altijd wel in de buurt, maar zoonlief is wel eens naar huis gefietst terwijl hij op de BSO moest zijn. Hij had zich in de dag vergist en dacht dat ik hem vergeten was op te halen. Dat telefoontje op het werk van de BSO, dat ze hem kwijt waren, dat vergeet ik nooit meer. De buurvrouw vond ‘m thuis onder de buitentafel (het regende), pfffff…….

    Liked by 1 persoon

  4. Siebrie zegt:

    Ik wilde beide dochters een beetje wereldwijzer maken, dus vroeg ik ze: “als er een onbekende meneer vraagt of je wilt meerijden in zijn auto, wat zeg je dan?” “Dan zeggen we nee!” “En als hij dan zegt dat je een barbie van hem krijgt?” “Dan gaan we natuurlijk mee!” Aaaaaah!

    Liked by 1 persoon

  5. Ik hou van avonturen kinderen en heb er zelf ook zo één, misschien heb je ooit mn blog gelezen over de kleuter die uit het raam klom?
    Het niet reageren, wat te druk en in gedachten is ook herkenbaar.
    Tja, die grote boze wereld, ik vind het ook maar lastig om het te bespreken, al doen we dat af en toe wel.
    Misschien wel een idee om Zonnekind een belangrijk taakje te geven om de juf te helpen bijvoorbeeld, als ze er weer op uit gaan in het bos? Of de juf wat hulptroepen mee laten nemen?

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      De juf heeft altijd 1 stagiair en 2 of 3 ouders bij zich… dat is dus 1 op 6. Zou geen probleem moeten zijn, maar ik heb géén idee of de ouders met elkaar gaan staan kletsen of niet.
      En… ik onderschat mijn boefje niet… 😉

      Like

  6. Irma zegt:

    Och .Wat liefdevol en begripvol schrijf je over je meidje . Als ik met een klein kindje op stap ben leer ik ze dat op het moment dat ze me kwijt zijn ze gewoon stil moeten blijven staan of zitten .En dat ik ze zeker weten kom zoeken .Niet gaan rond rennen of gillen om dat er dan misschien mensen komen die “lief willen “zijn door haar of hem mee te nemen en dat ik dan verdrietig word als ik hem /haar niet kan vinden. Enge verhalen en bang maken kan later nog wel .Als ze het wat meer kunnen bevatten . Groet Irma

    Like

    • mariimma zegt:

      Haha dat stil blijven staan… dat werkt niet bij Zonne. Die wil me zoeken als ze me kwijt is en dat is natuurlijk een heel natuurlijk gevoel. Als zij me kwijt is dan blaast ze op een fluitje. Maar meestal is het andersom. Dan ben ik (of juf) háár kwijt….

      Like

  7. Ik heb via verhaaltjes en sprookjes veel met mijn kleuterkind en zo boodschappen meegegeven en “gepraat” . (De koning trok uit om de draak te doden – door Brigitte Spangenberg, ISBN 9060384210) Zelf je Eigen varianten en sprookjes bedenken is nog leuk ook!

    En alle kinderen kun je laten weglopen van een groep hoor:

    Liked by 1 persoon

  8. Ik kan me de schrik van de juf heel goed voorstellen. Je bent toch verantwoordelijk voor andermans kind, en het is niet fijn als je die kwijt raakt!

    Like

  9. Lonneke zegt:

    Andersom is ook heel grappig om te zien. Ik was met kind naar de speeltuin en iets later komt ook het kdv met 6 kindjes. Dochter speelt met haar vriendjes en de leidsters tellen. 1,2,3,4,5,6,7. Dat kan niet, nog een keer tellen, 7, dat kan echt niet, andere leidster tellen, 7 probleem. Groep gebeld, mist er een kindje op een andere groep?
    Nee, miste niemand. Wie er dan mee waren? Nou Klaasje, Pietje, Marietje, ….. en mijn dochter. Wat gek, die staat helemaal niet op de lijst, die is er vandaag niet. Toen pas had ik de consternatie echt door want de kinderen waren fijn aan het spelen en ik zat een boek te lezen.
    Toen heb ik maar verteld dat dochter gewoon met mij mee was, ze hadden mij niet opgemerkt op het bankje.

    Maar goed te zien hoe ze handelden, en nog altijd beter dan een kind kwijt raken want dat kan en mag echt niet. Wat als er in die momenten wel iets gebeurd met een kind? Het is niet hun eigen kind, maar hun werk. Zelf laat ik mijn kind ook scharrelen, maar ik wil van profesionals niet horen dat ze mijn kind ook maar even kwijt zijn geweest. Dat is 1 keer met mijn zus gebeurd, die op dat moment wel in een sloot is beland en dat ter nauwernood heeft overleefd. Ook even een paar minuten aan de aandacht ontsnapt en geen wegloper maar een afdwaler net als je dochter.

    Like

Reacties zijn gesloten.