Arm of rijk?

Ik heb anderhalf jaar lang met één contactlens rondgelopen. Met min twaalf betekende dat in feite dat een deel van mijn wereld (het rechterdeel, om precies te zijn) gedurende die periode in dikke mist gehuld was.

Ik raakte de lens kwijt op een aspergeveld. Ik was 18 jaar oud en stond sinds kort op eigen benen. Omdat ik niet wist hoe ik dat moest regelen en geen vaste woonplek had, had ik een jaar lang eigenlijk geen inkomen en teerde op het spaargeld dat ik sinds mijn 14e via krantenwijken bij elkaar gespaard had. Zwart werken bij de boer was een manier om ervoor te zorgen dat ik langer met dat spaargeld kon doen. In de zomer kon het echter flink stuiven op die aspergevelden en als je dan lenzen draagt, is dat niet altijd comfortabel.

Met tranende ogen liep ik de aspergevelden langs, op zoek naar barstjes in de zandgrond die erop wezen dat er een asperge te scoren was. Voor een mandje vol kreeg je twee gulden vijftig, per uur had je er, als je geluk had, twee. We werkten van zonsopgang tot een uur of 11 in de ochtend, en dan weer van vijf uur ’s middags tot de zon onderging. Het was geen eenvoudige job. Iedere asperge moest met twee vingers uitgegraven worden, waarna je hem stak met een aspergemes. Dan had je dus één asperge, geen mandje vol….

Ja en toen verloor ik mijn contactlens. Ik had het niet eens meteen in de gaten omdat ik vanwege de tranende ogen toch al niet zo veel zag. Aan het einde van de ochtend kwam ik erachter en het was weinig zinvol om het hele veld af te zoeken naar het stomme ding.

Dus deed ik het zonder. Een nieuwe kostte immers 100 gulden en daar kon ik een maand eten van kopen. Pas anderhalf jaar later, toen ik op kamers zat en van mijn bijbaantje als babysit voldoende gespaard had , kocht ik een vervangend exemplaar.

Dat was pas bezuinigen….

Eigenlijk kon ik nooit rondkomen tijdens mijn studententijd. Ik miste de bijdrage die mijn ouders me eigenlijk zouden moeten geven en het was moeilijk voor me om dat inkomen te compenseren met werk. Dat lukte eigenlijk alleen door de prioriteit te geven aan werk ten opzichte van studie, waardoor ik studievertraging opliep en mijn penibele financiële situatie langer duurde dan goed voor me was. Nog steeds ben ik bezig om mijn studieschuld af te betalen: nog zeven maanden aflossen en ik ben er vanaf.

Vervolgens ging ik werken voor een – achteraf gezien – veel te laag salaris. Ik haalde op mijn 28e mijn rijbewijs: eindelijk had ik hiervoor voldoende geld.

Een paar jaar later startte ik mijn bedrijf op en deed ik financieel gezien een stapje terug. Ik leefde gedurende twee jaar van netto 1.200 euro per maand, wat ik maandelijks overmaakte van mijn zakelijke rekening naar privé. Daarvan leefde ik. Dat kon. In tegenstelling tot veel dertigers woonde en leefde ik nog steeds als een student.

Tja en toen kwamen de vette jaren. Mijn bedrijf groeide als kool en er is een moment geweest dat ik gewoon 100.000 euro op mijn rekening had staan. Ondanks dat ik niet budgetteerde en soms in een opwelling zes stoelen van 600 euro per stuk kocht (mijn toenmalige vriend had een dure smaak…) én een Alfa Romeo (tweedehands, dat wel…) ging ik eigenlijk nooit écht los. Ik vierde geen dure vakanties, ik ging niet opeens superdure kleding dragen en naar dure kappers en ik kocht niet een megaduur huis. We kochten dit huis. Duur genoeg, overigens, maar niet op de grens van wat in die gouden jaren mogelijk was. Een huis waarin ik een jaar later alleen achterbleef en ook voor mij alleen was het te betalen.

Maar toen kwam de crisis en ook mijn bedrijf werd geraakt. Er was minder werk en ik kon mijn team, dat op een gegeven moment uit 12 vaste fulltime krachten en zo’n 25 studenten bestond, door natuurlijk verloop verkleinen. Het was ook maar goed dat ik die reserves had, overigens, want daardoor ben ik eigenlijk nooit in de financiële problemen gekomen. Personeel kost geld en energie, ik begin er nooit meer aan….

Nog steeds gaf ik vrij onnadenkend geld uit. Ik werkte keihard en vond dat ik dat verdiende, het hoorde er ook een beetje bij; mijn vrienden en kennissen uit de branche deden hetzelfde: minimaal 60 uur per week werken en een dure auto rijden. Dat was de levensstijl…
Mijn grootste zonde was wel dat ik zo’n drie keer per jaar via internet voor veel te veel geld kleding bestelde en dan “vergat” om de kleren die ik niet leuk vond, terug te sturen. Ik bleef ook impulsaankopen doen. Ik had lidmaatschappen en abonnementen waarvan ik me niet bewust was. Oh, wat had ik het achteraf gezien allemaal anders moeten doen!

Toen werd ik moeder. Alleenstaande moeder. Met een eigen bedrijf met – nog steeds, een aantal personeelsleden. En een huis dat flink onder water stond. En ik besefte dat ik parttime wilde werken. Ik probeerde nog steeds alle ballen in de lucht te houden en was daardoor eigenlijk erg ongelukkig op mijn werk. Het paste me niet meer. Ook de kennissenkring paste me niet meer.
Dat ik meer thuis was en ontzettend genoot van het moederschap is nooit een keuze geweest, het was een vanzelfsprekendheid. Ik was nog nooit zo gelukkig dan toen ik moeder werd. Maar ondanks dat ik de inhoud van mijn werk nog steeds leuk vond, had ik het niet naar mijn zin op mijn werk. Ik kwam ook eigenlijk niet aan het echte werk toe omdat ik het te druk had met allerlei randverschijnselen die bijna allemaal met de werknemers te maken hadden.
Op een dag besefte ik dat ik mijn verantwoordelijkheid over de toekomst van mijn dochter en mijzelf moest nemen: als ik dood zou gaan dan was er de overlijdensrisicoverzekering en als ik arbeidsongeschikt zou worden was daar ook een verzekering voor. Maar wat nu als ik eens zou willen verhuizen of als ik een zwaar jaar zou hebben, zakelijk? Daar zou die kinderspaarrekening niet tegen opgewassen zijn….

Ik stelde orde op zaken: pakte mijn uitgavepatroon aan en begon als een G.E.K. mijn hypotheek versneld af te betalen. Ik bouwde voor het eerst sinds dat de crisis toegeslagen had en mijn ton was verdampt, weer een buffer op waarvan we sowieso een half jaar zouden kunnen leven, mocht dat nodig zijn.

Die omslag kwam eigenlijk pas drie jaar geleden. En doordat ik zo zorgvuldig met mijn uitgaven omging en daardoor zo veel kon aflossen, èn doordat ik eind 2013 ook mijn laatste twee werknemers kon ontslaan vanwege fraude, voel ik me nu pas echt rijk.

Rijkdom. Dat is leven zonder zorgen. Het is met plezier je werk doen en het is ook bijna iedere dag de keuze kunnen maken of je die dag wel of niet wil werken. Dat is op de vrijdag vóór Pinksteren het feest kunnen vieren op de school van je kind en je dan in de avond alsnog aan je afspraken met je opdrachtgevers houden. Dat is nee kunnen zeggen tegen een opdrachtgever omdat je er geen goed gevoel bij hebt. Het is een ijsje kunnen kopen voor je meisje. Het is kunnen besluiten om de inhoud van je koelkast over te hevelen naar de camper om er twee dagen vandoor te gaan, naar een natuurkampeerterrein. Rijkdom is op woensdag je vierjarige kleuter gewoon nog lekker een jaartje thuis te houden om dan samen leuke dingen te gaan doen. Springen op de trampoline bijvoorbeeld, die je voor vijf euro kon overnemen van de buurman. Rijkdom is een puber inhuren om voor jou alle tuinklussen te doen waar jij geen zin in hebt. En die puber dan fatsoenlijk betalen, beter dan de plaatselijke supermarkt. Het is wafels bakken op zondagochtend. Biologisch kunnen eten.
En het is ook altijd zorgen dat je een setje reserve contactlenzen in huis hebt.

Ja. Ik ben rijk.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in budget, consuminderen, geld, genieten, leukedingendoen, positiviteit, singlemum, sparen, toekomst, werk. Bookmark de permalink .

12 reacties op Arm of rijk?

  1. Anne-Marie zegt:

    Zo is het ! En wat heb je het goed beschreven ! Groetjes, Anne-Marie

    Liked by 1 persoon

  2. Esther zegt:

    Mooi geschreven!
    Rijkdom zit in Je hoofd, niet in je portemenee…

    Liked by 1 persoon

  3. Nicol zegt:

    wow, wat een verhaal zeg.
    fijn dat je gelukkig bent met wie je bent ; fijne Pinksterdagen met je mooie dochter samen.
    groet, Nicol.

    Like

  4. Ineke zegt:

    Wat een leuk stuk zeg. Natuurlijk wist ik wel dat je een eigen bedrijf met veel personeel had gehad maar dat je leven er toen zo uitzag had ik niet gedacht. Zo zie je maar. Leuk dat het ‘het licht’ gezien hebt en nu je leven zo inricht dat je er blij van wordt samen met Zonne. 🙂
    Ook respect hoe je jezelf al (noodgedwongen) zo hebt kunnen redden op jonge leeftijd. Ik had het je niet na kunnen doen, denk ik, toen ik zo oud was.
    Je straalt uit dat je geniet van het leven ondanks af en toe een hobbeltje en dat is leuk en mooi om te lezen. 🙂

    Liked by 1 persoon

  5. mirjam zegt:

    Ik heb je verhaal met een grote glimlach gelezen! Je hebt helemaal gelijk!

    Like

  6. Heel erg bedankt voor dit inkijkje in je levensloop. Er waren hele pittige jaren bij weet ik nu, ik vind het heel fijn om je ‘hele’ verhaal te lezen. Het is me wel vaker opgevallen dat minimalistisch leven altijd een achtergrond heeft.
    Ik heb er bewondering voor dat je het kunt vertellen, zover ben ik (nog?) niet.
    Lieve groet
    Anita

    Like

  7. Lis zegt:

    Mooi stukje weer! Ook wij herkenden een paar jaar terug de waarde van geluk in een andere vorm dan geld en rijk en meermeermeer. Sindsdien minder werken, minder geld, meer tijd, meer geluk ❤

    Like

  8. johmar zegt:

    wel even een ander verhaal dan dat wat ik elders op een blog las, daar klaagde iemand hoe slecht ze het had en zoveel minder verdiende dan voorheen, maar vervolgens las ik in een ander stukje op haar blog over haar bootje, auto, scooter enz, dan vind ik dit verhaal toch inspirerender, niet klagen wat er niet kan ,maar je rijk voelen met wat er wel kan

    Liked by 1 persoon

  9. Niet-bloggende-Marion zegt:

    Heel mooi! Dit is waar het bij consuminderen écht om gaat. Niet om geld, maar om het gevoel en de keuzemogelijkheden die het uiteindelijk geeft. Dat is zo lastig uit te leggen aan mensen die je als kniepert zien als je sommige dingen laat vanwege het geld en wat je er qua geluksgevoel voor terugkrijgt. Hopelijk opent het bij meer mensen de ogen want het geeft zoveel rust :).

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s