Avontuurlijk kind

Ze ging ervandoor vandaag. Naar het schoolplein. Ik zag haar de deur uitglippen maar tegen de tijd dat ik de hindernisbaan van bijkletsende ouders, halfaangeklede kleuters, spelende kleine-zussies-en-broertjes en net niet omvallende kleuterstoeltjes richting deur had genomen, was ze spoorloos.
Niet bij de schommels. Niet in het speelhuisje en niet op de pittoreske vermaledijde antroposofisch onoverzichtelijke speelheuvel met waterpomp en modderpoel.

Ook niet binnen, in de gang tussen de kletsende jasaantrekkende ouders en kinderen. Ook niet om de hoek… toch…? Die kant loopt ze
niet op…. toch?

Dus haastte ik me tussen fietsparkerende en met de (bak-)fiets in de hand doorgang blokkerende kletsende ouders naar de straat. Die drukke doorgaande straat met veel verkeer plus dubbelgeparkeerde aso ouders auto’s – en altijd die éne irritante gele megabus.

Geen kleuterkind. Gelukkig ook geen auto-ongeluk en geen paniek. Er is niets aan de hand, niets aan de hand…

Dus vóór de school langs. Tussen nog meer fiets in de hand kletsende ouders door, de zijstraat in… waar de niet-aso-ouders parkeren, ik ook af en toe dus ze kent de weg….

Geen meisjelief.

Terug naar het schoolplein.

Weer richting schommels die achter de gezellige afscheiding ineens nauwelijks zichtbaar lijken te zijn. Tussen de spelende kinderen door het mulle zand met mijn zwikkende irritante waarom-draag-ik-deze-zakenvrouwenpumps. Tevergeefs. En dan toch maar weer die heuvel op richting natuurglijbaan.

En toen zag ik haar. Achter het pannapleintje voor de grote kinderen. Op een “omgevallen” boom van het natuurlijkematerialenklimobject. Met haar rugzakje netjes opgehangen aan een zijtak.

Braaf te wachten.

Niet bloedend buiten bewustzijn met wit gezichtje door een auto aangereden.
Niet door de straat zwervend overstuur snikkend haar mama kwijt.
Zich van geen kwaad bewust, blij om mij te zien en zuchtend dat het zo lang duurde.

Soms wil je gewoon zo’n kaal schoolplein met een hek erom en vooral geen creagroen. Ouders die zich niet met de school verbonden voelen en achter de hekken wachten op de komst van hun kind en zo snel mogelijk vertrekken.

Een wat minder avontuurlijk zelfverzekerd ondernemend stoer zelfstandig kind….

Soms wil ik dat. Meestal niet gelukkig. Want eigenlijk is dat schoolplein keigaaf en Zonne ook….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in vrijeschool, Zonnekind. Bookmark de permalink .

9 reacties op Avontuurlijk kind

  1. kleinerleven zegt:

    Ook op kaal en overzichtelijk schoolplein kan je ze weleens kwijtraken. Stond mijn middelste als twee-jarige ineens bij het zebrapad. Waar fietsers, auto’s en trams langs rijden. Mijn hart zat in mijn keel! Heel het schoolplein afgelopen en pas bij het zebrapad onderschept door een oplettende vader terwijl ik binnen met de directrice overal aan het zoeken was. Bizar.

    Like

  2. Marle zegt:

    Ik krijg het warm als ik het lees….pffff….

    Liked by 1 persoon

  3. greet zegt:

    Sjonge wat kan je levendig schrijven…of ik erbij was.
    *neemt kopje koffie tegen de schrik*

    Groet,Greet

    Like

  4. Nannie zegt:

    Vreselijk he, om ze even echt kwijt te zijn. Alleen de gedachte al…

    Liked by 1 persoon

  5. Daantje zegt:

    Ja, eng idee zoiets inderdaad… Overigens dat iemand niet zo zit te wachten op al die schoolplein perikelen betekent natuurlijk niet dat mensen zich niet betrokken voelen bij de school 😉

    Like

  6. Mammalien zegt:

    Gelukkig is je meisje slim genoeg om geen rare dingen uit te halen?!

    Like

    • mariimma zegt:

      Tja ze reageerde inderdaad heel verontwaardigd toen ze een keer op avontuur was geweest van het schoolplein af: “Ja maar mama, ik blijf toch op de stoep?!”

      Like

  7. Marije zegt:

    Ben nieuwsgierig naar hoe erg avontuurlijk Zonne was, je blog is verdwenen…

    Like

  8. Marije zegt:

    Pfffff, schrikken!!! O wat moet dat fijn zijn geweest, dat moment dat je haar zag zitten!

    Like

Reacties zijn gesloten.