“Je mag het lekker zelf weten!”

Een paar dagen geleden blogde ik over thuisblijfmoeders, en zoals ik al verwachtte kreeg ik veel reacties. Ondanks dat eenieder riep dat ze zich vooral niet aangevallen voelden, krijg ik een dergelijke hoeveelheid reacties nooit als ik gewoon wat aan neuzel over wat voor leuk kind ik wel niet heb of dat ik weer ergens wat heb kunnen aflossen of besparen. Dat wordt ook nooit gezien als zeuren, hoewel ik dat soms zelf wél zo ervaar…

Mijn voorzichtige conclusie: het leeft.

Dus terwijl wij lekker in het Magische Bos in Frankrijk zijn, waar de zon heerlijk schijnt, zeur ik nog even verder en kun jij je even ergeren.. of het roerend met me eens zijn of dit hele verhaal overslaan, dat mag je lekker zelf weten….

Ik herinner me een reactie dat het toch zo fijn is dat we in Nederland de vrijheid kunnen nemen om onze eigen keuze te maken. Maar… is dat wel zo fijn?

Huftergedrag bijvoorbeeld, dat is nooit oké.

Schulden aangaan, ja natuurlijk, dat staat je vrij. Maar of het verstandig is, is een tweede.

En dat geldt wat mij betreft dus ook voor het opgeven van je financiële zelfstandigheid. Niet verstandig….

Ongeveer de helft van de Nederlandse vrouwen is niet financieel onafhankelijk. Zij hebben dus, plat gezegd, niet genoeg inkomsten om zichzelf en hun eventuele kinderen in leven te houden. Daarvoor hebben veel vrouwen een man wat op zich natuurlijk super handig geregeld is… dat dan wel…

Er is echter een maar, wat mij betreft.

Nog steeds eindigt immers één op de drie huwelijken in een echtscheiding. Voor de helft van deze vrouwen betekent dat dus, dat zij in een korte periode én door allerlei emotionele en praktische ellende heen moeten (“Waarom houdt hij niet meer van me? Waar ga ik wonen? Wanneer zie ik mijn kinderen?”) maar daarnaast ook geconfronteerd worden met een terugval in inkomen. Met als enige uitweg het vinden van een baan…
Maar als je een gat in je CV hebt en de wereld bovendien verder is gegaan met nieuwe werkmethoden die jij niet meer kent, dan is het te hopen dat één en ander niet uitloopt op een enkeltje bijstand….

Het is maar de vraag wat dit voor de economie betekent: kosten voor uitkeringen, minder uitgaven, meer schulden enzovoorts…
Er zijn vast slimme mensen die dat precies kunnen berekenen.

Ik ben een ontzettende voorstander van uitkeringen, maar liefst zie ik dat dat geld gaat naar chronische zieken en andere mensen die vanwege omstandigheden gewoonweg niet in staat zijn om te werken….

Veel huisvrouwen denken dat zij de helft van een tweekoppig “bedrijfje” zijn: de man verdient het geld en de vrouw doet de zorgtaken. Dat is natuurlijk ook prima verdeeld. Alleen vergeten zij soms, dat die man zich blijft ontwikkelen in zijn vakgebied waardoor de kans groot is dat hij (steeds…) meer salaris krijgt en, als het huwelijk ten einde zou komen, gemákkelijk een huishoudster en BSO kan betalen om die zorgtaken over te nemen. Die situatie is een stuk rooskleuriger dan die van de mama, die zich met het gat in het CV suf solliciteert om wellicht terecht te komen in laag betaalde baantjes omdat ze geen geld heeft voor bijscholing…. Dus is het wel écht gelijkwaardig geregeld in dit bedrijfje, wordt er in ieder evenveel geïnvesteerd? In die zin snap ik alimentatie wel. Maar ook weer niet. Want als de keuzes anders gemaakt waren dan was dat allemaal niet nodig geweest….

Misschien moeten die mannen die te horen krijgen dat zij hun baan niet kunnen uitoefenen als ze gaan parttimen, ook maar ‘es wat harder roepen, trouwens…!

Ik heb het hier dus niet over vrouwen die ouder zijn dan 60 en wellicht minder kansen gekregen hebben dan mannen in die tijd. Ook heb ik het niet over mantelzorgers, hoewel het me zorgen baart dat ook de mantelzorg vaak op de schouders van vrouwen terecht komt en niet van mannen… Mannen, kunnen die dan niet zorgen?

Betekent dit verschil dan niet, dat de emancipatie in Nederland niet “af” is…?

Ik maak me daar zorgen over. Niet omdat ik zelf baal van mijn werk: ik vind het leuk om een werkende moeder te zijn. Ik word daar ook niet op aangevallen dus ik hoef me niet te verdedigen.
Voor je eigen inkomen zorgen is normaal voor een vrouw van 43. Vind ik dan….

Het blijft me verbazen dat er zó veel vrouwen zijn die zich zorgen maken over spaargeld voor hun kinderen, boodschappenbudgetten en aflossen van hypotheken, maar niet over hun eigen financiële weerbaarheid.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

23 reacties op “Je mag het lekker zelf weten!”

  1. Nannie zegt:

    Ik vind het een lastige Mariima. Want hoewel ik sterk voor financiële onafhankelijkheid ben, worden dingen toch een stuk lastiger als je een kind hebt wat niet flex is (en waarvoor teveel opvang niet goed is) en een man met een eigen bedrijf met zeer wisselende en niet altijd te voorspellen werktijden. Op een gegeven moment ben je dan alledrie aan het hollen. Dat werkt ook niet.

    Overigens denkt de man over omschakelen naar wat anders (met meer relaxte werktijden).
    En ben ik ook aan het kijken hoe ik vanuit huis zou kunnen werken.

    Want ja: belangrijk vind ik die financiële onafhankelijkheid wel. Maar het welzijn van zoon, ikzelf en de man zijn ook belangrijk.

    Like

    • mariimma zegt:

      Tja… een kind met een rugzakje noodzaakt je tot plan B. Ik zie dat als een mantelzorgsituatie en in zo’n grval moet je roeien met de riemen die je hebt….
      Fijn dat je man er in ieder geval over nadenkt hoe hij zijn rol hierin gaat vormgeven!

      Like

  2. zita zegt:

    Ik heb geen relatie en geen kinderen, dus kan alleen een wat theoretisch verhaal ophangen.
    Voor mij is het uitgangspunt van trouw zo fundamenteel dat ik er vervolgbeslissingen op zou durven baseren. Als ik kinderen zou krijgen, zou de beslissing of ik al dan niet zou blijven werken niet afhangen van de vraag hoe het verder zou moeten als ik in een scheiding terecht zou komen, maar wel van de vraag wat het beste is voor de kinderen, het gezin als geheel en mijzelf. Dan kan er inderdaad een carrière-ongunstige uitkomst zijn. Ik ben dus zo’n type dat gelooft in het huwelijk waarin je een team bent, waarin je de taken inderdaad zo verdeeld kunt hebben dat de één zich concentreert op zorgtaken, terwijl de ander het binnenhalen van de inkomsten als zijn verantwoordelijkheid heeft. Een beetje naief misschien, maar dat zij zo. Als er een relatie van liefde en trouw is, lijkt het mij afschuwelijk om toch voortdurend te anticiperen op het verdwijnen van de liefde en/of trouw.

    Like

    • Olga zegt:

      Ook als team kun je de taken evenredig verdelen. Ik begrijp nooit waarom de zaken zo zwart wit moeten zijn. Voor man en kinderen is het ook heel goed om met elkaar op te trekken en voor de moeder is het ook goed om een leven buiten het gezin om te hebben. Mijn man heeft vanaf het begin 1 dag per 2 weken voor de kinderen gezorgd en nog steeds zijn we om en om woensdag vrij. Ik werk 28 uur en hij 36. Op deze wijze heb je ook meer begrip, hij zal nooit meer zeggen ‘geniet van je vrije dag’ omdat hij ook weet dat het best aanpoten is.
      Mannen moeten inderdaad harder roepen, maar vooral gebruik maken van hun rechten. In mijn ervaring is het kan niet, vaak meer het wil niet.

      Liked by 1 persoon

  3. Janne1950 zegt:

    Ik ben 66, heb 2 dochters die nu 41 en 37 zijn, we zijn alle drie gelukkig getrouwd (ikzelf bijna 45 jaar) en we zijn ook alle drie financieel volledig onafhankelijk! Ook in mijn jongere jaren was Marie al wijzer!

    Liked by 2 people

  4. Nona zegt:

    Tja, en dan loopt het allemaal anders dan gepland, want de derde baby wou ik écht wel, maa we hadden nooit verwacht dat nét in het jaar dat hij geboren werd, oudste dochter “ineens” de diagnose ASS, leerstoornis, aandachtsstoornis en lager dan gemiddeld IQ ging krijgen. Voor ons was ze gewoon oudste dochter, soms lastig ja, maar dat was voor ons normaal. En een jaar later werd bij tweede dochter ook ASS, leerstoornis en lager dan gemiddeld IQ vastgesteld. Daarenboven heeft babyzoon ook een kans van meer dan 30% om ASS te hebben….voor dit soort kinderen is er niets geregeld. Je moet het als ouder zelf maar allemaal uitvissen. Ik ben in loopbaanonderbreking om voor de meisjes en de zoon thuis te zijn, maar het is niet dat ik voor mn zorgtaken een vergoeding krijg…scheef? Ja! Maar toch ben ik blij dat ik thuis ben voor de kids.

    Like

  5. Lis zegt:

    Ik blijf erbij, financiele onafhankelijkheid zit hem niet alleen in inkomen. Veel meer in lage lasten, grote buffer en voorbereid zijn op lage inkomsten.
    Mijn ‘offer’ in thuisblijfmoederschap is dat ik mij erbij neerleg dat als alles zum Scheiße gaat, ik op een minimum zit. Maar wél schuldenvrij. Dat is een kwestie van goed regelen. En meer dan alleen alimentatiegezwets, want daar kun je nooit van op aan.

    Ik zou trouwens wel heel erg spijt krijgen als ik het wenselijke thuisblijfmoederschap aan me voorbij laat gaan alleen maar om mijn financiele onafhankelijkheid te waarborgen, en dat mijn man dan níet bij me weggaat… Dan móet ik ook in de steek gelaten worden, hoor :p

    Waarom je zoveel reacties krijgt heeft denk ik minder te maken met aangevallen voelen, maar meer met de actualiteit van dit onderwerp voor je lezers. Het is nou eenmaal een keuze waar elke vrouw met kinderen voor staat of voor gestaan heeft… En waar je eindeloos over door kunt keuvelen omdat er nou eenmaal zoveel verschillen zitten in de persoonlijke omstandigheden.

    Als ik een tophypotheek had afgesloten op twee inkomens, een voorkeur voor excessief shoppen had, een dikke auto op de pof, schulden uit het verleden, geen sociale achterban en 0 euro buffer dan zou ik misschien een andere keuze gemaakt hebben. Waarschijnlijk zelfs. Maar niet omdat ik er gevoelsmatig anders over zou denken.
    Carriere-wise is part time trouwens ook niet echt een optie geweest voor mij. Dat half-half geeft mij juist het gevoel dat ik allebei maar half doe. Half ouder en half carriere… Mijn persoonlijke keuze ging dus ook tussen fulltime werken (40+uur) of niet.

    En ja, ik kan hier weer maar een hele lange reactie op geven, terwijl ik op je vakantiepret alleen maar kan reageren met
    Leuk! Veel plezier samen!
    😉

    Liked by 1 persoon

  6. firmafluitekruid zegt:

    Ook ik heb economische onafhankelijkheid van vrouwen hoog in het vaandel, en ik begrijp je punt. Alleen denk ik dat er soms onnodig veel paniek gezaaid wordt over vrouwen die een ‘baantje’ hebben en daarnaast allerlei andere dingen doen die ze belangrijk vinden.
    Daarin zijn ze wat mij betreft eerder een voorbeeld dan een probleemgeval.

    Ik kan bijvoorbeeld heel goed rondkomen van een parttime baan, en heb geen man nodig om dat aan te vullen. Dit komt doordat ik weinig uitgeef aan spullen, geen auto heb en geen wurghypotheek. Er zijn steeds meer mensen die ervoor kiezen om juist wat MINDER betaald werk te doen en meer te kijken of hun activiteiten maatschappelijk zinvol zijn. De norm is nog steeds dat je carrière moet willen maken, waarom???? Steeds meer mensen willen naar een ander soort economie waarin andere waarden tellen.

    Daarom vind ik dat je helemaal de spijker op de kop slaat met de opmerking:
    ‘Misschien moeten die mannen die te horen krijgen dat zij hun baan niet kunnen uitoefenen als ze gaan parttimen, ook maar ‘es wat harder roepen’ Inderdaad, ik denk dat al die hard buffelende male chauvinist carrièretijgers beter een voorbeeld aan vrouwen kunnen nemen dan andersom.

    Liked by 2 people

    • Anoniem zegt:

      Binnen ons bedrijf kun je vanaf een bepaald functieniveau niet meer part time werken. Ik ken dan ook weinig mannen die er voor kiezen structureel part time te werken, want je beperkt je kansen op doorgroei. Eventueel wel ouderschapsverlof als de kinderen klein zijn, en meestal hebben ze een vrouw met een kleinere (lees drie dagen of minder) part time baan. Ik heb ooit een collega gehad die structureel drie dagen per week werkte (en diens vrouw ook), en er waren mensen die zich openlijk afvroegen waarom zo iemand dan was aangenomen? O, uit een bedrijfsovername. Ja dan moet je wel…
      We hebben het hier over een hele slimme, hoog opgeleide man met daarnaast hoog EQ. Hij kreeg een functie die minder hoog in aanzien stond dan de meer ego gedreven functies met direct klantcontact en sales targets en op enig moment weggereorganiseerd. Maar ik denk nog altijd met plezier aan zijn kennis van zaken en humor.

      Like

    • mariimma zegt:

      Helemaal met je eens!
      Overigens weet ik uit eigen ervaring dat je kunt investeren in jezelf op allerlei manieren, niet alleen door betaald werk maar ook vrijwilligwerk, informatieve boeken, reizen etcetera.
      Ennuh…. ik werk nog maar 20 uur… 😉

      Like

  7. Min of Meer zegt:

    Ja, zo dacht ik er ook heel lang over. Ik ben wel iets anders gaan denken over werken en geld en in die zin heb ik meer begrip voor vrouwen (of mannen,want die zijn er ook) gekregen die thuis willen blijven.
    Die financiële kwetsbaarheid daar ben ik me als arbeidsongeschikte heel erg van bewust. Ik ga er niet van uit dat mijn relatie klapt maar de realiteit is wel dat dit vaak gebeurt, zoals jij ook schrijft. Ik heb nu net 2 keer kort op elkaar gezien wat dit doet met de financiële positie van vrouwen en dan waren het in dit gevallen vrouwen die wél werkten (beiden 32 uur) Maar in beide gevallen was de man in staat de vrouw uit te kopen en kan de vrouw vertrekken naar een veel kleinere woning in een veel minder aantrekkelijke buurt en valt ook in één klap naar een veel lagere levensstandaard en moet een beroep doen op allerlei tegemoetkomingen. In beide gevallen was het stukgaan van de relatie overigens de keus van de vrouw.

    Ik kan helaas niet werken maar ik kan toch wel stappen zetten door er nu over na te denken wat ik zou kunnen doen. Een en ander heeft er toe geleid dat ik me heb ingeschreven bij een woningbouwvereniging. Ik hoop niet dat het ooit nodig zal zijn, maar ik heb gezien dat één van de redenen van de enorme paniek kan zijn dat er geen woonruimte is en dat er niet altijd recht is op een urgentie. In mijn woonplaats moet je alleen al minimaal 6 jaar staan ingeschreven voor een woning in de mindere buurten.

    Buiten dat, wat ik soms mis in de discussie over thuis blijven versus werken is dat werken (mits je doet wat je leuk vindt) ook een enorm verrijking kan zijn. Ik vind het heel erg dat ik dit voorbeeld niet aan mijn kind kan doorgeven, een moeder die in staat is haar eigen broek op te houden met werk dat ze leuk vindt en goed kan.

    Bovendien verscheen er van de week ook een interessant stuk in de krant nav een onderzoek over dat mannen relaxter zijn dan vrouwen. Heel kort door de bocht kwam het erop neer dat vrouwen meer overbelast worden door de vele zorgtaken en dat dit de reden is dat ze vaak minder werken of stoppen met werken. In mijn beleving is er dan niet zozeer sprake van een vrije keuze maar van overbelasting. En die overbelasting oplossen ligt dan blijkbaar vaak bij de vrouw omdat die nog steeds minder verdient.

    Veel plezier in Frankrijk trouwens!

    Liked by 2 people

  8. 10jaarnadato zegt:

    Haha, wat dacht je, even wat reuring op mijn blog ;-)?

    Ik ben 41, geen kinderen en volledig arbeidsongeschikt. Toen ik ao werd heb ik mijn abonnement op de opzij opgezegd omdat het me teveel pijn deed, maar dan snap je hoe ik erin sta.

    Op zich ben ik er in de loop van de jaren wel iets gematigder naar gaan kijken en inmiddels heb ik meer begrip voor het ‘2-koppige bedrijf’, maar ik snap niet dat je dan van te voren samen geen afspraken maakt. Ooit had ik als 20-er een langdurige relatie met een ambitieuze man. Hij kon voor zijn bedrijf naar het buitenland en besprak dat met mij. Maar ik (zelf ook net afgestudeerd en aan het begin van mijn carrière) heb hem uitgelegd dat ie dat niet kon betalen. Hij zou dan mijn inkomstenverlies (huidig en toekomstig) moeten compenseren.

    Zo hoor ik bijvoorbeeld ook regelmatig hoe oneerlijk het is dat vrouwen die ziek worden nadat ze thuis zijn gebleven voor hun kinderen geen ao-uitkering krijgen terwijl ik die wel krijg. Tja, dan hadden ze dat eerder moeten bedenken. Je hebt niet alles zelf in de hand (zoals kinderen die heel veel extra aandacht nodig hebben om allerlei redenen), maar je weet wel van te voren welke risico’s je loopt.

    Het heeft me heel veel stress gegeven om nu afhankelijk te zijn van een uitkeringsinstelling, maar het is niet anders. Gezondheidstechnisch heb je ook maar een beperkte invloed. Inschrijven bij een woningbouwvereniging heb ik ook al vaker over nagedacht en zou voor mij ook verstandig zijn. Misschien binnenkort maar eens actie ondernemen.

    Veel plezier op vakantie!

    Liked by 2 people

  9. marijke zegt:

    In Nederland hebben we een regeling, partneralimentatie, die vangt veel op, je hoeft dan 12 jaar niet te gaan werken of te gaan solliciteren, je bent dan nog 12 jaar financieel afhankelijk van je (ex) man, en meestal zitten jullie beide, jij als je exman financieel krap

    Als je 30 jaar bij een baas heb gewerkt mag je blij zijn al je 3 jaar ww krijgt, en moet je solliciteren en bijscholen, maar als ex hoeft dat niet, elke maand krijg je gewoon je geld.

    Like

    • Lis zegt:

      ‘krijg je gewoon je geld’, daar schort het nog wel eens aan… recht hebben op en structureel ontvangen zijn twee heel verschillende dingen.
      Ik ga in ieder geval niet uit van alimentatie in mijn backupplan. Juist daardoor voel ik mij wel financieel onafhankelijk van mijn man, waar veel werkende vrouwen dat nog steeds niet zijn

      Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Tja ikzelf zou dat nooit willen, alimentatie…

      Like

      • spaarmoeder zegt:

        Als je in scheiding ligt en je verder moet, is alimentatie niet echt een keuze. Het is niet je hand ophouden en niets doen. Het is een financiele regeling zodat je verder kunt. En van daaruit kun je keuzes maken.

        Like

  10. Ikke zegt:

    Ik ben ‘gedwongen’ thuisblijfmoeder, ik ben arbeidsongeschikt en ik ontvang een uitkering, maar wat zou ik blij zijn om in staat te zijn om te kunnen werken. Om een dag door te komenzonder pijn en extreme vermoeidheid of nee uitputting, dat lijkt mij echt heel fijn!

    Aan de andere kant ben ik wel blij dat ik altijd thuis ben om voor oudste zoon te zorgen die een flinke rugzak heeft. Ook ben ik blij en dankbaar dat ik een vangnet heb op mijn slechte dagen. Dat ik de telefoon maar hoef te pakken, of zoon als ik dat al niet red! En dat er hulp onder weg is. Voor de zorg voor mij en de kinderen, nee. Financieel onafhankelijk zal ik nooit zijn. Nou ja, als manlief overlijd dan is het goed geregeld maar daar wil ik zeker niet aan denken!

    Ik weet dat ik alleen erg kwetsbaar ben, lichamelijk, financieel nou ja op Elk gebied eigenlijk maar samen met manlief dan zie ik vooral een sterk team.

    Like

  11. Polly zegt:

    “Misschien moeten die mannen die te horen krijgen dat zij hun baan niet kunnen uitoefenen als ze gaan parttimen, ook maar ‘es wat harder roepen, trouwens…!”

    Deze zin is me uit het hart gegrepen. Ik had hier gisteren nog een discussie over met een manlijke collega. Ik denk namelijk dat het voor nagenoeg iedereen in nagenoeg iedere functie mogelijk is om minder te werken. Het is geen kwestie van ‘niet kunnen’ maar van ‘niet willen’.

    Misschien is ’t gewoon weer eens tijd voor een nieuwe feministische golf! 🙂

    Liked by 2 people

    • kniene zegt:

      Helaas….ook ik dacht altijd dat het een kwestie van ‘niet willen’ i.p.v. ‘ niet kunnen’ was totdat manlief vroeg om ouderschapsverlof (kreeg hij wel, maar met moeite). En vervolgens vroeg hij om een part-time contract. Die krijgt hij dus niet. Zelfs niet toen hij zei dat dat voor hem een reden is om te gaan kijken naar een andere baan. Zelfs de vakbond erop gezet, maar helaas… Nu neemt manlief zijn overuren en vakantie-uren op zodat hij 1 dag in de week vrij is om voor dochter te zorgen. En dan nog bellen ze hem op deze dag en moet hij aanwezig zijn op de teamvergaderingen die toevallig altijd op deze dag vallen en die ze niet bereid zijn om te veranderen. Je snapt dat manlief goed om zich heen kijkt en als hij iets leuks kan vinden is hij echt weg!

      Like

      • Polly zegt:

        Ik bedoel niet eens alleen de onwil van de individuele man, die parttime wil werken, maar óók de onwil bij bedrijven om parttime werken beter te regelen en geen onderscheid tussen mannen, vrouwen en functies te maken.
        Het is gewoon pure kul dat je, bijv., geen manager zou kunnen zijn als je ‘maar’ 4 dagen werkt. Taken en bevoegdheden kunnen prima herverdeeld worden. Het vraagt alleen wat creativiteit en buiten de lijntjes durven kleuren. Maar ja, zo lang de meeste leidinggevende functies, met name die aan de echte top, nog steeds door mannen worden uitgeoefend, voorzie ik dat dit nog niet zomaar geregeld is. ’t Is toch een ‘ego-dingetje’, hè? 😉

        Schandalig hoe ze met jouw man omgaan op zijn werk! 😦 Ik kan me voorstellen dat hij naar iets anders omkijkt. Hopelijk vindt hij snel iets, succes!

        Liked by 1 persoon

  12. Siebrie zegt:

    Ik denk dat het belangrijk is dat beiden hun broek kunnen ophouden, maar denk dat dat door veel koppels pas laat in de relatie wordt besproken, soms pas als er een kindje komt. Ik heb met mijn man een aantal belangrijke zaken besproken helemaal aan het begin van onze verkering: geloof en geloofsopvoeding van eventuele kinderen (hij heeft een andere achtergrond), geld, werk, taakverdeling, milieu. Als er te grote verschillen in opvatting waren, hadden we op dat moment de relatie zonder teveel hartzeer kunnen verbreken. Af en toe bespreken we ons prioriteitenlijstje om te zorgen dat we op één lijn blijven zitten.
    Hij is het eerste jaar bij onze dochter gebleven en heeft daarna vier jaar lang elke woensdag thuis gewerkt. Daarna is hij aan zijn carriere gaan werken, en nu ben ik elke woensdag thuis. Hij gaat de hele maand augustus ouderschapsverlof nemen, het zal hem worst zijn wat zijn baas daarvan denkt. Het is een recht dat ze niet mogen weigeren.

    Liked by 2 people

  13. Janny zegt:

    Mijn moeder en vader hebben zowel mij als mijn broers opgevoegd om zelf onze broek op te kunnen houden. Dit moesten we bereiken door te leren voor een vak en we werden aktief betrokken bij het werken in het bedrijf van onze ouders en door het aanleren van huishoudelijke vaardigheden (koken, opruimen etc.) Dat ze dit zo deden was niet omgeven met ideologische verklaringen maar gewoon met als motto: we zorgen met elkaar voor elkaar. En ze maakten duidelijk dat zij nooit de kans hadden gekregen om naar de middelbare school te gaan. Later hebben ze wel cursussen en bijscholing gevolgd. Ik werk full-time en mijn man part-time. Mijn man en ik voeden onze kinderen ook zo op. Geen hotel ‘Papa en mama’ maar met elkaar voor elkaar zorgen. We hebben goede hoop 🙂 Ik denk dat het belangrijk is om zowel zoons als dochters op te voeden met als uitgangspunt dat zowel zorgen voor financiele zelfstandigheid (dmv het leren voor een vak) als het in staat zijn om zorgtaken uit te voeren alletwee even belangrijk zijn.

    Liked by 2 people

  14. Annelies zegt:

    Ik ben ook opgevoed met het idee dat ieder mens (m/v) voor zichzelf zou moeten zorgen, zowel financieel als anderszins, tenzij je dat door ziekte of andere reden niet kan. Man en ik werken beiden iets meer dan 4 dagen per week. We proberen zoveel mogelijk thuis te zijn als onze schoolgaande kinderen dat ook zijn. Jongste gaat 3 korte dagen naar de crèche, oudsten 1 keer per week naar de BSO. We hebben geluk met hulp van opa’s en oma’s ons huishouden rustig en regelmatig verloopt. Ik ben zelf 2 middagen thuis na school en man elke woensdag. Ik geniet enorm van de kinderen en merk dat zij het ook fijn vinden dat wij er zijn. Maar mijn werk vind ik ook heerlijk. En net zo belangrijk als het werk van man. Wij hebben beide een goede opleiding en zou niet inzien waarom een van ons daar geen gebruik van zou maken. Ik voel het ook als een morele plicht omdat er flink in mijn opleiding geïnvesteerd is doordat een goede opleiding natuurlijk zwaar gesubsidieerd wordt. Collegegeld js slechts een heel klein deel van de totale kosten. Ik wil daarom graag mijn bijdrage leveren aan de opleiding van de studenten van nu. Zoals ook anderen dat destijds bij mij deden. Ik vind dat een mooi idee, die solidariteit.

    Dat wil niet zeggen dat ik het soms niet zwaar vind. Het continue schakelen tussen werk en thuis valt me soms best wel zwaar. Mijn werk vraagt veel van me en mijn jonge kinderen ook. Dat betekent dat ik heel weinig tijd voor mijzelf heb. Dat vliegt me soms wel aan. Dan snap ik best dat het verleidelijk is om te stoppen met werken. Omdat het rust geeft voor de korte termijn. Ik denk dat veel ouders snakken naar rust en thuisblijfmoeders daarom daarvoor kiezen. Niet perse voor de kinderen alleen denk ik wel eens, maar ook voor zichzelf. Daar is trouwens niks mis mee, een keuze maken ook voor jezelf. Maar ik voel me soms wel door thuisblijfmoeders aangevallen merk ik als zij suggereren dat thuisblijven in het belang van hun kinderen is en dus mijn keuze dat niet zou zijn. Ik denk dan wel eens: wie ben jij om over mij te oordelen? Ik betaal straks mee aan de studie van jouw kinderen. Daar hoef ik geen dankbaarheid voor, maar een verwijt vind ik dan ook wel echt ongepast.

    Liked by 2 people

Reacties zijn gesloten.