Het kan wèl

Naamloos.png

Gisteren was het internationale vrouwendag, een dag waarbij er stil gestaan wordt bij de positie, kansen en rechten van vrouwen in de wereld.

Het is vanzelfsprekend dat in veel delen van de wereld, vrouwen minder kansen krijgen: in sommige landen mogen ze niet studeren, niet sporten, niet werken. Ze mogen kinderen krijgen en daarvoor zorgen en koken voor hun man en dan houdt het wel zo’n beetje op. 

In Nederland is deze situatie anders. Nederland staat in de top van landen waar het mogelijk is voor hoger- en midden opgeleiden om parttime te werken en gelukkig werkt zo’n 71% van alle vrouwen in Nederland. Het is dan ook goed geregeld hier: wij hebben een erg lang zwangerschapsverlof. We hebben ouderschapsverlof. Veel banen zijn ingericht op parttimers. In die zin kan ik me dus ook niet zo goed voorstellen dat er vrouwen zijn die er voor kiezen om thuis te blijven, zeker wanneer ze ervoor gekozen hebben om een opleiding te volgen.

Ik kan me andersom ook niet voorstellen dat er vrouwen zijn die er rond hun 20e ervoor kiezen een HBO-opleiding of universitaire studie te doen met het idee om later fulltime moeder en huisvrouw te worden. Je kiest toch voor die studie omdat je het interessant vindt en omdat nà die studie in dat werkveld actief te zijn en (eventueel…) jezelf verder te ontwikkelen? En… als je weet dat je ook “ooit” kinderen wilt, dan is het misschien verstandig om daar je studie op uit te kiezen en je carrière op in te richten zodat één en ander goed te combineren valt… (internationaal vrachtwagenchauffeur is inderdaad lastiger, dan)…

Wanneer het in Nederland gaat over de positie, kansen en rechten van de vrouw, krijg ik altijd gevoel dat wij vrouwen onze eigen vijand zijn; door minder te werken dan de vader van onze kinderen bijvoorbeeld…. ook al denken we allemaal dat ons dat niet overkomt: het kan zomaar zo zijn dat je er ineens alleen voor staat. En dan? Alimentatie als voornaamste bron van inkomen, is dat nog wel van deze tijd?!

Opvallend genoeg zijn het juist de bewust kinderloze vrouwen in mijn omgeving die bewuste carrièrekeuzes gemaakt hebben. Zo koos een goede vriendin van me, die geneeskunde studeerde, ervoor om niet een goedbetalde arts te worden maar om tegen een lager salaris les te gaan geven aan geneeskundestudenten zodat ze genoeg tijd over hield voor haar – voor haar héél belangrijke – hobby’s.
Een andere kinderloze vriendin koos voor het onderwijs vanwege de vele vakantiedagen die zij nodig heeft voor haar sportreizen en een derde kinderloze vriendin koos voor een baan die haar de mogelijkheid gaf om twee maanden per jaar ononderbroken te kunnen reizen. Zij werken dus alle drie maar hebben óók alle drie plenty tijd voor dingen die zij belangrijk vinden in het leven. Fulltime werken hoeft niet. Niet voor mannen en niet voor vrouwen. Maar thuis blijven is wat mij betreft wel weer het andere uiterste.

Ik werk. Ook vind ik het – zoals alle moeders – het belangrijk om er te zijn voor mijn kind. En in dit mooie, goed geregelde land, valt dat dus te combineren. Als baby en peuter ging ze drie dagen naar het kinderdagverblijf. Nu gaat ze anderhalve middag per week naar de BSO; per 1 april zal dat één halve middag zijn. En verder doe ik ons huishouden plus de opvoeding gewoon zelf. Ik werk zo’n 20 uur per week en in drukke tijden schaal ik op: dan werk ik vier (of, bij gillende deadlines… zes) avonden erbij en kom ik dus uit op ongeveer 36 uur per week.

Dat ik werk en moederschap combineer, betekent soms dat ik sámen met mijn dochter de huiskamer opruim, de was ophang of een cake bak. Ze mag me ook “helpen” met koken.

Dat ik werk en moederschap combineer, betekent dat ik regelmatig ’s avonds de laptop open klap. Nee niet om Netflix series te kijken of gedachteloos kattenfilmpjes te swipen, maar om mijn werk af te maken. En soms “zet” ik mijn meisje “aan het werk” (verstoppertje met de knuffels op haar kamertje is op dit moment favoriet) of “buiten” (“ga jij maar eventjes lekker springen op de trampoline. Of moddersoep maken”) zodat ik even ongestoord een telefoontje kan voeren op een moment dat ik eigenlijk niet aan het werk ben. En andersom doe ik dat ook: soms doe ik even snel boodschappen tijdens werktijd zodat zij en ik meer kwaliteit-tijd hebben als ze thuis is.

Dat ik werk en moederschap combineer, betekent dat ik mijn dagen plan. En me – redelijk – aan mijn planning houd. Nee, het huishouden is géén fulltime baan en huismoeder zijn betekent in mijn ogen niet dat je taxichauffeur-kok-pedagoog-schoonmaker en wat al niet meer bent: je hebt gewoon af en toe een taak: Ik als werkende ben ook niet opeens typiste als ik een kwartiertje zit te typen, en telefoniste als ik een middagje veel telefoontjes voer. En – nogmaals – de meeste huishoudelijke taken kun je ófwel samen met je kind, ófwel als je kind slaapt of zelfstandig aan het spelen is, uitvoeren. Veel tijd hoeft het allemaal echt niet te kosten!

Dat ik werk en moederschap combineer, betekent dat ik “nee” heb moeten tegen sommige kansen en banen die ik had kunnen hebben waardoor ik minder geld verdien dan ik had gekund. Waardoor we minder geld hebben dan had gekund en minder zooi spullen kunnen kopen. En soms betekent het dat ik “nee” moet zeggen tegen plannen die ik met mijn dochter heb. Minder vaak een weekendje weg kan omdat ik op zaterdagavond een rapport moet schrijven. En nee moet zeggen tegen andere dingen die ik graag had willen doen, in mijn leven.

Dat ik werk en moederschap combineer maakt dat ik financieel – en anderszins – onafhankelijk ben, en daarmee een goed rolmodel voor mijn dochter. Het betekent dat niet alleen zij, maar ook ik vertel hoe mijn dag geweest is en dat ik dan ook echt iets interessants te vertellen heb. Want – prima als jij, thuisblijfmoeder het wèl interessant weet te maken of interessant vindt – over het huishouden kan ik dus geen gesprek voeren….

Ik ben me er bewust van dat alle thuisblijfmoeders die dit blog gaan lezen, zich aangevallen zullen voelen; ik ben me er bewust van dat ik tegen de heilige huisjes aan schop. Thuisblijfmoeders mogen bloggen over wat er beter is aan thuisblijfmoederen, maar ik, werkende moeder, voel me in blogland vaak geremd om te vertellen waarom ik denk dat werken en moederen een goede combi is….

Daarom schrijf ik deze blog. Ik denk dat werken en moederen een goede combi is. Voor mijzelf èn mijn kind…. èn voor de maatschappij waarin ik leef.

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, huishouden, opvoeddingen, singlemum, toekomst, werk. Bookmark de permalink .

42 reacties op Het kan wèl

  1. Suuz zegt:

    Het valt me juist vaak op dat iedereen hierover zn zegje moet doen. Thuisblijfmoeders die hun rol verdedigen. Parttimende moeders hebben een andere visie. Fulltime-werkende moeders kijken er weer op hun manier naar.

    Het zou zo mooi zijn als iedereen gewoon achter z’n keuze staat zonder het gevoel te hebben deze te moeten verdedigen of onderbouwen of verheerlijken.

    Ooit ben ik drie dagen gaan werken voor mijn dochter. Mijn ex werkte wel fulltime. Later werd het allebei vier dagen en volgde er een scheiding. Dat deed ik een aantal jaar (vier dagen).
    Inmiddels heb ik een nieuwe relatie werk ik 20 uur. Daarnaast bestier ik vooral in mn eentje het huishouden en de opvoeding van kind en puppy. Momenteel hebben we het regelmatig over evt gezinsuitbreiding. En hoewel ik nooit had gedacht het te zeggen zou ik het ook best heel fijn vinden om de eerste paar jaar dan helemaal thuis te zijn. Gewoon, omdat het kan. Omdat vriendlief ons prima kan onderhouden. En omdat ik er vertrouwen genoeg in heb dat als het ooit fout mocht lopen; ik het weer prima kan oplossen zonder (partner!)alimentatie.

    Het is vooral fijn als iemand zelf kan kiezen wat het beste voelt, ongeacht wat een ander ervan vindt. Er zijn ook nog genoeg mensen die tegen hun zin in thuis zitten of juist heel veel werken omdat hun situatie niet anders toelaat.

    Like

  2. propriis zegt:

    Ik wilde eigenlijk nog wel reageren op deze alinea:

    “Ik kan me andersom ook niet voorstellen dat er vrouwen zijn die er rond hun 20e ervoor kiezen een HBO-opleiding of universitaire studie te doen met het idee om later fulltime moeder en huisvrouw te worden.”

    Anno nu werk je tot – pak ‘m beet – je 67e. Dus als je een hoogdravende studie doet op je 20e, hoe erg is het dan dat je er ergens tussen 30 en 40 een paar jaar uit bent om te zorgen? Je hebt toch nog tijd genoeg om later die studieresultaten uit te melken? Het is niet altijd alles-of-niets. Als ik toen wist wat ik nu wist had ik wel degelijk die HBO-studie gedaan toen. Gewoon om nu meer mogelijkheden te hebben. Ik moet nog ruim 30 jaar werken immers.

    Like

  3. Wilma zegt:

    Ik vind het wel eens jammer dat er altijd alleen gesproken wordt over vrouwen met een behoorlijke opleiding. In ben tegen de zestig en toen ik jong was waren er veel meiden die na de huishoudschool of mavo niet doorleerden. Tegenwoordig is een mbo of hbo vervolgopleiding vanzelfsprekender, hoewel er nu toch ook genoeg laagopgeleiden zijn.
    Kun je deze vrouwen kwalijk nemen dat ze er voor kiezen zelf de kinderen op te voeden (en vaak nog veel vrijwilligerswerk ernaast, mantelzorg voor ouders o.a.), als hun ” carriere” zou gaan bestaan uit caissiere of schoonmaakster? Waarom zou je je kind betaald laten opvangen als je het zelf fijn vindt om te doen in zo’n situatie?
    Het enige antwoord wat ik daarop kan bedenken is de economische zelfstandigheid, die trouwens ook niet altijd haalbaar is in dit soort werk. De zg werkende armen….

    Like

    • Wilma zegt:

      P.s. Mariimma, ik vind het wel een beetje kortzichtig om te denken dat thuisblijfmoeders niets anders dan het huishouden of de kinderen hebben om over te praten…je hoeft niet te werken om je te ontwikkelen, je te interesseren voor bv politiek of andere zaken. Thuisblijfmoeders zitten niet per definitie in een hol onder de grond hoor 😀
      Sterker nog, ik vind dat elke dag naar hetzelfde kantoor gaan met dezelfde collega’s en dezelfde koffiekletspraatjes behoorlijk afstompend kan werken.

      Like

      • mariimma zegt:

        Wilma, wat fijn dat jij dat wel kan!! ( Ik niet namelijk. Als ik een dag thuis ben geweest met Zonne dan heb ik over die dag niet zoveel te vertellen eigenlijk. Behalve dan verliefd mama geneuzel natuurlijk… 🙂

        (lees je even terug?)

        Like

    • Lis zegt:

      Dat komt omdat die opleiding grotendeels bekostigd is door de staat. Die vrouwen (ik dus) hebben een ‘schuld’ openstaan naar de staat, en dat moet dan wel terugverdiend worden in de vorm van inkomstenbelasting.

      Like

      • Wilma zegt:

        Jaja…dat heeft dus geen ene m.o.e.r te maken met emancipatie, uitsluitend met geldstromen. Dat maakt de discussie nog stuitender.

        Like

      • mariimma zegt:

        Nee hoor. Ik vraag me eerder af wat er met die ambitueuze vrouwen gebeurt die na al die investering in zichzelf qua tijd, geld en energie. En dat ze vervolgens niets doen met waarvoor de opleiding ooit bedoeld was.

        Like

      • Lis zegt:

        Het wat genuanceerder standpunt is dat emancipatie een gezamenlijke verantwoordelijkheid is. Waar ze ook echt wel een punt hebben. Bovendien heeft de staat ook echt flink geïnvesteerd in mijn toekomstige belastingopbrengsten en dat laat ik nu afweten.
        Maar zelf vind ik in deze mijn eigen keuze ook belangrijker, anders was ik nu wel aan het werk geweest midden op de dag op woensdag 🙂

        Liked by 1 persoon

      • Suuz zegt:

        Quote: “Nee hoor. Ik vraag me eerder af wat er met die ambitueuze vrouwen gebeurt die na al die investering in zichzelf qua tijd, geld en energie. En dat ze vervolgens niets doen met waarvoor de opleiding ooit bedoeld was.”

        Als je op je 20e kiest voor een opleiding of een levenspad, dan betekent dat toch niet per definitie dat je daar later nog hetzelfde over denkt? Tien jaar geleden zou ik nooit stoppen met werken, nu zou ik er minder negatief tegenover staan. En wat er daarna gebeurt (of ik al dan niet weer aan het werk zou gaan) hangt af van hoe de zaken er dan voor staan en wat ik dan ambieer. Is het niet vooral een kwestie van ‘de vrijheid hebben om je eigen keuzes te maken’ in dit land? Dus ook om met die opleiding achter de rug toch een andere keuze van levensinvulling te maken, al dan niet tijdelijk?

        Like

    • mariimma zegt:

      Maar als je 60 bent, ben je toch geen thuisblijfmoeder?! Kids allang het huis uit toch zeker?!

      Like

      • Lis zegt:

        Sommige vrouwen blijven ‘levenslang’ thuis, waar het begon met ‘voor de kinderen’.
        De meeste vrouwen die parttime gaan werken, blijven dat trouwens ook tot hun pensioen doen.
        Zelf ben ik van plan ca. 20 uur te gaan werken als ze op de basisschool zitten, iets meer als ze op de middelbare zitten en eigenlijk gewoon fulltime als ze groot zijn. Maar dat is slechts een voornemen, moet ik natuurlijk eerst nog hard gaan maken 🙂

        Liked by 1 persoon

      • Wilma zegt:

        Ik heb het niet over mezelf. Ik heb jarenlang parttime gewerkt (nogsteeds een jetsjepietsje) naast 2 kids en mantelzorg voor ouders. Overigens is het moeilijk om nadat je parttime gewerkt hebt in een bepaalde werksituatie, dat uit te bouwen naar fulltime. Je bent voor werkgevers niet interessant meer na een bepaalde leeftijd en je moet dan wel erg gemotiveerd zijn om nog te gaan omscholen/bijscholen. Ik heb deze motivatie iig niet. Ik zing het prima uit zo, tot aan mijn aow 🙂

        Like

  4. Lis zegt:

    Neuh, voel me niet zo snel aangevallen 🙂
    Ik blijf thuis (al ben ik vaker op pad dan thuis) en zorg voor de kinderen (al hebben ze me echt niet de hele dag nodig) en het huishouden (ahum, drie uurtjes per week maximaal hoor, daar kun je je dagen idd niet mee vullen). Mijn man werkt drie-vier dagen en verdient daarmee het brood op de plank. We hebben bewuste keuzes gemaakt in aanloopfase naar ons leven nu, waardoor het financieel prima haalbaar is om op één minimumloon inkomen de vaste lasten te betalen. We hebben ook veel gespaard en een leuke buffer achter de hand. Ik kom niet in de bijstand als manlief wegloopt, ik heb twee jaar ruim en 3 jaar minimaal inkomen achter de hand om aan een fulltime inkomen op minimumloon te komen. En mocht manlief morgen dood neervallen dan zit ik financieel helemaal gebakken :p
    Momenteel besteed ik tussendoor max 6 uurtjes per week aan mijn eigen bedrijfje, nu vooral hobby en voorwerk, en daar ga ik serieuzer mee aan de slag als de kinderen naar school gaan. Vooralsnog verdien ik er wat mee bij, en kost het niets buiten de tijd die ik erin steek.
    En dat werkt voor ons, zoals jouw keuzes voor jou werken. Er is niet één manier, ieder heeft zijn eigen manier… en ja, vele daarvan zouden ook nooit mijn keuze zijn.

    En, foei mariimma, ik praat ook nooit over het huishouden of poepluiers op feestjes, kom nou :p
    Al praat ik noodgedwongen wel vaak over ‘wat doe je dan de hele dag’ en ‘verveel je je dan nooit’… maar dat zou van mij ook niet hoeven 😉

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Fijn dat je je niet aangevallen voelt! Want dat was namelijk helemaal niet het doel van mijn bericht…. 🙂

      Wat ik wèl bedoelde is dat ik zèlf weinig interessants te melden heb over mijn dag, als ik de hele dag thuis gezeten heb.

      Like

  5. Wilma zegt:

    Nog even over de leeftijd van bijna 60 Marimma: in mijn omgeving zie ik heel vaak dat de vrouwen zich beschikbaar stellen voor het oppassen op kleinkinderen zodat de “kinderen” kunnen gaan werken. Daar wordt vaak gretig gebruik van gemaakt en niemand heeft het dan nog over de carriere van oma. Alles is betrekkelijk…..

    Like

  6. Nona zegt:

    Goh ik heb hogere studies gedaan en nu zit ik thuis, maar het is niet dat ik me verveel hoor…niet alle situaties zijn zwart/wit…Oudste dochter kreeg eind vorig jaar de diagnose Autismespectrumstoornis, aandachtsstoornis, leerstoornis en beneden modaal IQ…daar sta je dan als moeder…nooit een vermoeden gehad dat er iets mis was en na 7 jaar krijg je ineens dat op je boterham! We hadden net babyzoon gekregen, en er loopt ook nog een tweede dochter rond die OOK problemen op school heeft, dus ik denk dat ik wel ‘gerechtigd’ thuis ben. Echt huismoeder ben ik trouwens niet, want ik baat ons klein bedrijfje vanuit huis uit, tussen de bedrijven door. Dat levert gemiddeld al een volwaardig inkomen op, dus dan is het wel ok dat ik thuis blijf zeker? We hebben plannen om ons bedrijfje uit te bouwen zodat mn man op termijn ook thuis kan blijven…lekker gezellig iedereen thuis ipv gaan werken voor een baas/de maatschappij/ whatever…Ik hoop dat het lukt! En ja, ons bedrijfje heeft wel IETS te maken met mn studies, in tegenstelling tot mn job die ik hiervoor deed (parttime ambtenaar). Wij willen zo weinig mogelijk werken en zoveel mogelijk leven! Groetjes, nona

    Liked by 1 persoon

    • Lis zegt:

      Als je een volwaardig inkomen verdient met je bedrijf, dan behoor je niet tot de niet-werkenden. En zit je dus niet thuis, maar werk je vanuit huis. Jet Bussemaker zou al behoorlijk trots op je zijn 😀

      Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Eens met zo weinig mogelijk werken!!! En Nona… zo te lezen ben jij financieel onafhankelijk, toch?

      Like

  7. Daantje zegt:

    Heerlijk toch, dat iedereen zijn eigen keuze hierin kan en mag maken? 🙂

    Niet iedereen is in de wieg gelegd om thuisblijfmoeder te zijn en anderen juist weer wel. Ik zie niet in waarom er over en weer zo over gezeurd moet worden. Hoewel, ja, ik snap het wel… Omdat er over en weer zoveel onbegrip is. Maar door constante herhaling van zetten verandert daar weinig in, ben ik bang.

    Al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik me soms ook best kan ergeren aan de vooroordelen van thuisblijfmoeders over kinderopvang. Is absoluut niet zielig, ik zie daar altijd alleen maar blije kindjes!

    Like

    • mariimma zegt:

      Hi Daantje!

      Wie heeft het hier over “zeuren”? Het is een interessant onderwerp, vind ik…!

      Like

      • Daantje zegt:

        Nou, ik heb het daar dus over 😉 Ik vind het gezeur en ik vind het totaal niet interessant meer, eerlijk gezegd, aangezien ik al minstens 200 blogs heb gelezen van vrouwen die het nodig vinden om hun keuzes te verdedigen en zich niet kunnen voorstellen dat iemand anders het op een andere manier doet.

        Jouw invalshoek is dan wel weer anders dan die van anderen, dat vind ik dan nog wel leuk om te lezen. Maar de rest van die discussie is constant hetzelfde, vind ik…

        Like

  8. Adriana zegt:

    Omdat ik helaas geen kinderen kon krijgen hebben wij 2 kinderen uit India geadopteerd, we hebben speciaal voor meisjes gekozen omdat ze in dat land geen kansen hebben. Ik ben bijna altijd thuisblijfmoeder geweest, later toen de kinderen ouder werden werd ik alfa hulp. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik ergens niet over mee kon praten , nog vaak zeggen de kinderen”hoe weet jij dat allemaal” terwijl ik dan zeg ja ik heb alleen maar mavo, het ligt natuurlijk aan jezelf hoe je in het leven staat. Mijn dochters hebben allebei gestudeerd, de oudste is nu 33 en getrouwd en heeft twee kinderen, ze heeft communicatie gestudeerd maar aangezien ze in Frankrijk woont geeft ze nu 20 uur per week Engelse les. Mijn jongste dochter heeft international business and languages gestudeerd en werkt nu bij de customerservice bij een internationaal bedrijf, ze doen dus totaal andere dingen dan wat ze gestudeerd hebben maar wij hebben altijd gezegd dat dat niet uitmaakt omdat je van welke studie dan ook veel leert. Omdat mijn jongste dochter voor vrouwendag een stukje voor in een bedrijfskrantje moest schrijven was ik erg trots om te lezen: My mother is also the strongest woman that I know.
    Adriana

    Liked by 1 persoon

  9. Janne1950 zegt:

    Ik ben in 1972 getrouwd, 2 dochters gekregen, en heb altijd gewerkt. Soms slechts 12 uur per week maar meestal minstens 28 uur. Naast werk ook vrijwilligerswerk gedaan, 15 jaar mantelzorg verleend aan beide ouders (soms wel 10 uur per week) en nu ik bijna 67 ben werk ik nog. Slechts 8 tot 12 uur per week en ik vind werken nig steeds heerlijk! Ook mijn dochters zijn financieel niet afhankelijk van hun partner en hun partners niet van hen. Dat vinden ze (en ik ook) erg belangrijk!

    Liked by 1 persoon

  10. Knuppel in het hoenderhok, ik hou er van!
    Ik denk vooral dat iedereen moet doen waar hij/zij zich prettig bij voelt en dat we elkaar daarin ook moeten respecteren. Je weet niet altijd wat iemands beweegredenen zijn. En ook dan hoef je het qua prioriteiten niet altijd met elkaar eens te zijn.

    Als HBO-er (en daarop aansluitende post-HBO specialisatie) ben ik nu ook thuisblijfmoeder en ja, dat is een bewuste keuze geweest. Waren wij in de stad blijven wonen, dan was ik gillend gek geworden en was ik heel graag parttime blijven werken.
    Had ik nu (met alle -zelfgekozen- huis/dier/erf werkzaamheden) op de boerderij als moeder ook moeten werken, dan had ik mezelf over de kop gejaagd.

    Volgend jaar gaat de jongste ook naar school, dan pak ik mijn werkzaamheden als zelfstandige weer op tijdens schooluren, want ik heb die studies niet voor niks gedaan en ik heb toevallig de leukste baan die er bestaat!

    Dus ja, ik ben momenteel financieel afhankelijk van mijn man. Andersom is hij wat betreft zorg en regeldingen van de kinderen afhankelijk van mij, anders kan hij zijn bedrijf ook wel opdoeken.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ik hoop dat je, als je er aan toe bent, snel een toffe baan vindt!!

      Like

      • Dank je! In de opstartfase zal ik er vooral om gaan dat klanten mij weten te vinden. In Utrecht had ik dat al voor elkaar, met een handig netwerk. Dat netwerk begint hier in het Noorden gelukkig ook al te komen. Ik heb er zin, nog even geduld.

        Like

  11. Anoniem zegt:

    Ik houd van mijn dochter, van mijn man en van mijn werk. Ik houd van tuinieren, van lezen, van uitgedaagd worden. Ik houd van mijn leven op dit moment. Mijn dochter van 4 gaat naar school en naar de bso, 4 dagen per week. Mijn man werkt 4 dagen van 7 tot 17 uur. Ik werk 40 uur flexibel, zowel thuis als op kantoor (reistijd 1 uur), overdag, s avonds of in het weekend. Ik heb een huishoudster en heb de laatste vijf jaar nooit een raam gelapt of vloer gedweild(gelukkig). Ik zie alle voorstellingen van dochterlief, we nemen af en toe een baaldag of gaan op een mooie dag naar de moestuin. Als er een spoedklus is ga ik aan het werk terwijl dochter op school, bij de bso, op bed of bij mijn man is. Ik zou mijn baan nooit willen missen, ik heb het leukste werk van de wereld en ik ben er ook nog eens financieel onafhankelijk door. Ik heb de leukste dochter en man van de wereld. We doen leuke dingen en zijn er voor elkaar wanneer dit nodig is. We voelen ons alledrie vrij en rijk e n tevreden met hoe wij het nu geregeld hebben. Ik hoor vaak dat een ander er niet aan moet denken omhet op onze manier te doen. Maar het is mijn/onze vrijwillige en bewuste keuze. Dit is onze manier van leven. Een ander zou niets van ons leven moeten vinden, maar gewoonweg gelukkig zijn met zijn leven!

    Liked by 1 persoon

  12. Nannie zegt:

    Nou… ik heb altijd part-time gewerkt, maar ik vind het met kind en een man met een eigen bedrijf een pittige hoor. Met een kind met een rugzakje, die je niet zomaar hele dagen naar de opvang kan brengen is het soms (en soms aanhoudend) echt wel lastig om werk en zorg te combineren. En als ik moet kiezen, dan kies ik voor zoon. Hoe leuk ik mijn werk ook vind.

    Nu dus overigens in een soort van balans met 18 uur werken per week – waar ikzelf overigens prima van zou kunnen leven, ook met kind.

    Like

  13. Siebrie zegt:

    Bij ons was het andersom: manlief lage opleiding, ik hoge. Toen we nog verkering hadden, studeerde ik af en ging naar het buitenland, omdat ik dat altijd wilde. Ik had hem verteld: als je van me houdt, volg je me, als je dat niet doet, dan eindigt het hier. Na 2 maanden kwam hij 🙂 Ik was al snel zwanger, en hij is het eerste jaar bij dochterlief thuis gebleven. ’s Avonds volgde hij een IT-opleiding. Al snel had hij een baan, en al snel had hij zijn baas ervan overtuigd dat hij woensdag prima thuis kon werken (met dochterlief naast zich, dus). Na de komst van dochterlief 2 heeft hij dat nog twee jaar gedaan. Manlief heeft nu een andere positie binnen hetzelfde bedrijf, en werkt nu elke dag van 7 tot 3, en kan dus de meiden uit school halen. Ik heb sinds september elke woensdag ouderschapsverlof, voor de komende drie jaar. Ik verdien nog steeds het meest, maar in onze relatie maakt dat niet uit.

    Like

    • mariimma zegt:

      Oh heerlijk om eens een “andersom verhaal” te horen, die zijn er veel te weinig…!!

      Like

      • Siebrie zegt:

        Het belangrijkste is denk ik dat we al redelijk snel hebben afgesproken dat we allebei evenveel tijd in het huishouden en werk steken; niet dat de een op de bank hangt terwijl de ander nog bezig is; als we hangen doen we dat samen 🙂 . Hij werkt voltijd, ik ook, maar ik heb woensdags ouderschapsverlof (en verdien nog steeds de helft meer dan hij). Hij kookt, wast af, maakt schoon, en regelt de bouw van ons huis in Afrika; ik help met huiswerk, doe de administratie, houd de sociale kalender bij, zorg voor voldoende kinderkleding, kam de kinderharen (half Afrikaans, dus dat kost redelijk wat tijd).

        Like

  14. Jouw vriendinnen zijn eigenlijk al vanaf het begin van hun carriere deels gepensioneerd. Er zijn veel mensen die van zo’n leven dromen, en zij hebben het al vroeg gerealiseerd. Best slim!

    Liked by 1 persoon

    • Mom4life zegt:

      Plakbandpensioen he 😉 volgens Gerhard Hormann

      Like

    • mariimma zegt:

      Klopt! In zekere zin doe ik hetzelfde, alleen besteed ik mijn tijd en geld aan mijn gezin :-).

      Voordat ik moeder werd, werkte ik 50-70 uur per week. Nu nog niet de helft. Meestal.

      Like

    • Nannie zegt:

      Zo werkte ik ook jaren. En nu eigenlijk ook: ik besteed liever mijn tijd met zoon dan op het werk. Het is gewoon fijn om nu al tijd te hebben voor leuke dingen in plaats dat je dat uitstelt tot een ooit, die misschien nooit komt.

      Liked by 1 persoon

  15. firmafluitekruid zegt:

    Ik vind het jammer dat werken voor geld nog steeds zo’n dogma is. En ook dat vrouwen elkaar zo de maat nemen over hun keuzes. Wanner mensen baanloos zijn, of huisvrouw, wordt er vaak meteen snerend gesproken over ‘thuis zitten’. Terwijl we helemaal niet weten hoe die mensen hun dag besteden. Misschien wel veel zinvoller dan al die mensen die werken voor een bedrijf.
    En al zou een grote groep mensen het grootste deel van de dag thuis zitten, dan zou ik daar nog niet zo veel moeite mee hebben. Ik citeer hier Valhalla: ‘Gewoon lekker thuis aanklooien wordt zwaar onderschat’. Met alle respect voor werkende moeders, overigens, die worden ook nog al vaak in de verdediging gedrukt over hun keuze. Misschien komt daar de felle toon van je blog vandaan?

    Like

  16. Annelies zegt:

    Ik vind het prima als iedereen zijn eigen keuzes maakt. Wat ik lastig vind is dat de gevolgen van bepaalde keuzes voor rekening van de samenleving komen. Als mensen jaren geen betaald werk hebben gedaan komen ze moeilijk weer aan het werk. Dat betekent een grote kans op bijstand als er toch een scheiding volgt. En die bijstand wordt betaald door ons allemaal. Ik vind het credo dat het je eigen keuze is dus niet helemaal opgaan als je de gevolgen van die keuze op de samenleving verhaalt.

    Ik kan me best voorstellen dat je thuis wil blijven. Maar realiseer je dan wel dat je daarmee een beroep doet op de bereidheid van anderen om jou op te vangen als dat moet. Ik heb wel eens moeite met die vanzelfsprekendheid. Zo van: oh maar ik kan prima leven van de bijstand. Dat is het issue helemaal niet. Bijstand is er alleen in uiterste nood en ik vind het nogal vreemd om er zomaar vanuit te gaan dat je daar wel gebruik van mag maken als je huwelijk of relatie stuk loopt. Dit terwijl je in staat bent de kans op bijstand enorm te verkleinen door te blijven werken.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.