De mogelijkheden na nee zeggen

to-sew-1562689-640x480 (1)

Ik zei dus nee, deze week, tegen de te lage vergoeding voor het geven van training en opleiden van trainers. En ik baalde. Ik sliep er slecht van. Ik voelde me onbegrepen en niet gewaardeerd. Ik kreeg er nog een naar berichtje bovenop dat me deed vermoeden dat er meer speelde. Ik baalde nog harder. Ik was boos en erg, erg teleurgesteld.

Maar dat was toen, vandaag is vandaag.

Gisteren bedacht ik me dat ik, vanaf nu, één avond per week vrij ben. Ik heb een vaste oppas voor die avond en die ga ik niet opzeggen. Dus in plaats van dat ik 15 euro voor de oppas plus benzinegeld betaal om een avond training te geven voor bruto 20 euro (waar ik dus iets meer dan een tientje aan over hield), betaal ik nu 15 euro voor een oppas om zelf een leuke avond te hebben. Gewoon iets leuks doen. En geen benzinekosten. Want voor een vrije avondje geldt niet dat ik ergens persé om half acht moet zijn en kan ik dus gewoon met de fiets.

Dat geeft een hoop mogelijkheden!! Dus ik pakte mijn lijstje met leuke dingen en voornemens er maar eens bij.. en… ik schreef me in voor een naaicursus, startdatum moeten we nog bepalen; liefst zo snel mogelijk. Voorkeurstijdstip: dinsdagavond aub!
Ook keek ik welke films er aankomende dinsdag draaien. Dàt is lang geleden, dat ik naar een film ging! Ook nam ik het programma van de theaters in de stad door. En.. ik maakte voor mezelf een trainingsschema. Als ik anderen niet meer train, dan ga ik toch gewoon van mezelf een succes maken?

(hoewel ik wel maar eventjes een paar weken wacht voordat ik mijn gezicht in die hal weer laat zien….)

Het is dus over, die teleurstelling. Ik heb weleens grappend gezegd dat ik het altijd wel weer voor elkaar krijg om in verantwoordelijke posities terecht te komen. Niet zelf klimmen maar trainer worden en dan ook maar meteen de hoofdtrainer en opleider. Niet een baan maar een bedrijf. Niet wat vrijwilligen maar grote evenementen organiseren.
In die zin is het soms gewoon ook goed om een stapje terug te doen …

Ik ben overigens wel benieuwd of ik over een maand of drie een naaiatelier heb…

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in positiviteit. Bookmark de permalink .

7 reacties op De mogelijkheden na nee zeggen

  1. Gewoon Vlijtig zegt:

    Haha, oh zo herkenbaar. Ik vind het ook altijd erg moeilijk om de afwachtende te zijn en zeg al vlug, ach ik doe wel het secretariële werk. Of, ik help je wel mee die dag.
    Afgelopen zondag heb ik ook nee gezegd tegen het begeleiden van 30 kinderen naar een dierentuin. Mijn dochter, geblesseerd, ging niet mee. Ik heb wel een paar keer het bericht doorgelezen of het niet te hard over is gekomen mijn nee zeggen.
    Moeilijk, maar leerzaam.
    Hoe toevallig, mijn zoon heeft testen moeten doen voor zijn nieuwe school en daar kwam uit dat hij nee moest leren zeggen. Daar scoorde hij erg zwak in. Tja, van wie heeft hij dat.

    Like

  2. Min of Meer zegt:

    Herkenbaar, maar ik geef je groot gelijk. En heerlijk toch dat je nu ‘zomaar’ een avond in de week over hebt en zelf mag gaan invullen.

    Liked by 1 persoon

  3. Lis zegt:

    Ik word ook altijd overal gestrikt als penningmeester of voorzitter. Of beide. Want ‘dat kan ik zo goed’…
    Ik heb een paar jaar terug geleerd nee te zeggen en ook ervaren hoe ‘ondankbaar’ het eigenlijk is. Je word niet bedankt voor al die jaren dat je er gratis bakken met tijd in gestoken hebt, maar je word met de nek aangekeken omdat je iedereen laat zitten…
    Ik heb daarvan iig geleerd nooit meer in zo’n positie te komen. Al word ik nog steeds elk jaar wel voor iets gevraagd. Dringend en dwingend gevraagd. Als ik wilde kon ik voorzitter zijn van minstens drie schoolcommissies en vijf sportverenigingen. En de bedrijfsadministratie voor minstens tien bevriende huisvrouwenwebshopbedrijfjes bijhouden. Nee, nee en nog eens nee.
    En een zee van tijd die ik nu overhoud voor mezelf en mijn eigen gezin! Heerlijk!
    (Maar Ben gelijk wel weer een bedrijfje begonnen… Aard van het beestje)

    Liked by 1 persoon

  4. liesbet zegt:

    Ik vind ‘neen’ zeggen moeilijk …. Mijn man en ik staan altijd klaar om iedereen te helpen maar op de duur wordt ten pas en ten onpas gratis hulp bieden door velen gezien als ‘iets normaals’. Wij staan altijd klaar om, kinderen, ouders, schoonouders, bejaarde familieleden te helpen, voor vervoer te zorgen als ze ergens naar toe moeten, kleinkinderen oppassen maar o wee, als wij ons eens niet kunnen vrijmaken….. Mijn zus en haar man vinden het volkomen normaal dat mijn man en ik altijd hulp bieden aan onze ouders en hen heel vaak naar het ziekenhuis brengen voor onderzoeken en raadplegingen want zij werken en ik ‘ben toch altijd thuis’. Idem voor al het werk dat bij onze ouders in huis en tuin moet gebeuren : onderhoud, schilderwerk, tuinonderhoud,…..
    Ik heb dit al meermaals aangekaart bij mijn zus maar die doet net alsof ze het niet hoort.

    Like

  5. Nannie zegt:

    LOL leuk hoor, een naaiatelier…. 😉
    Klinkt goed die avond per week die je vrij in kunt delen. Naailes misschien om de week doen….? Dan hou je om de week een vrij in te delen avond over. Ik ben bijna jaloers (oppas ’s avonds is jammer genoeg nog een brug te ver voor zoon, maar dat komt nog wel)

    Hardstikke goed dat je goed je grenzen hebt aangegeven.

    Liked by 1 persoon

  6. Kreupelgeld zegt:

    Kan je het naaiwerk niet uitbesteden en en eigen klimhal beginnen? Met bioscoop!

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s