Pannenkoeken

pancakes-1057527-639x460

Al jaren heb ik een hele goede vriend die er, net als ik overigens, van overtuigd is dat er in iedere organisatie erg veel pannenkoeken rondlopen, en dat hij daar niet bij hoort. Tja. Wij hebben zo onze arrogantie, hij en ik… (met een knipoog!).

De frustraties van moeten samenwerken met mensen met weinig verantwoordelijkheidsbesef en/of collega’s en leidinggevenden die gewoonweg niet goed functioneerden omdat de verkeerde persoon de verkeerde baan had gekregen, hebben er mij toe gebracht een eigen bedrijf op te richten. Ik kon vanaf dat moment tegemoet komen aan mijn eigen kwaliteitsnormen en werd niet langer geconfronteerd met mensen die er met de pet naar gooiden of die zich niet bewust waren van de fouten die ze maakten. Mijn bedrijf was vanaf het eerste begin succesvol. Ik heb tevreden klanten. Ik ben zelf tevreden. 

Ik maakte overigens wel nog de fout om met personeel te werken. Natuurlijk droomde ik van een goed functionerend kantoor met slimme mensen en tevreden klanten. En veel winst, een groot huis, dure auto en iedere maand nieuwe kleren. En verre reisjes. Ach wat een frustraties waren dat, om te merken dat ik er blijkbaar een neusje voor had om mensen in dienst te nemen die uiteindelijk tóch in de categorie “pannenkoek” leken te vallen…

Dus ook dat doe ik niet meer. Sinds ik alleen nog met oproepkrachten werk die ik taakgericht aanstuur op niet-nadenk-klusjes, werk ik nog maar een klein deel van de uren die ik eerder draaide: ik ging terug van 70 uur naar nog zo’n 20 uur per week, als ik dat al haal (als ik me ertoe kan zetten aan het werk te gaan) (een beetje minder luiheid en uitstelgedrag zou wel mogen).

Deze vriend zit er nog middenin. Hij heeft een goed betaalde baan. Hij krijgt er energie van, zegt hij. En sinds hij vader is maakt hij het niet te gek, zegt hij. Hij werkt alleen op avonden van de dagen waarop hij niet verantwoordelijk is voor zijn kind. Hij kan hilarische verhalen vertellen over mensen met wie hij samenwerkt en wat er allemaal mis gaat en hoe hij de brokken weer aan elkaar lijmt. Hij lacht zich rot, zegt hij. Maar eigenlijk vertelt hij gewoon een erg negatief verhaal…

Hij loopt volop mee in de ratrace. Onlangs kocht hij zijn tweede huis dat ongeveer tweemaal zo duur was dan het eerste. Het eerste huis, dat nog onder water staat, staat nog te koop maar hij gaat ervan uit dat hij het echt wel binnenkort verkoopt. Het staat inmiddels alweer vier maanden te koop maar hij slaapt er niet minder door.

We hadden het over mijn getwijfel over wel of niet een auto kopen. Ik kreeg een schampere reactie toen ik opperde een tweedehands koekblik te willen kopen voor 2.000 euro.  “Dan kun je beter even flink eraan trekken en wat projecten binnenhalen en dan koop je gewoon een mooie bak”.

Hij liet me enthousiast foto’s zijn van de nieuwste Grote Bak die hij wel iets voor mij vond. Slechts 50k, zei hij….

Ik weet niet wie er gelijk heeft. Vergeleken met hem heb ik maar weinig te vertellen. Ik draai gewoon mijn projecten die al lang niet meer zo uitdagend zijn als vroeger. Ik doe mijn werk nog steeds zo goed als ik kan, maar kies voor opdrachten waarvan ik ook zeker weet dát ik ze kan, op mijn routine, op mijn ervaring, maar zonder dat ik het uiterste uit mezelf hoef te halen. Zonder slapeloze nachten en zonder stress.
Want dat zou ik dus krijgen, als ik een huis zou kopen terwijl het andere, dat nog onder water staat, nog niet verkocht is… ik zou me volledig storten op mijn werk om ervoor te zorgen dat er voldoende binnenkwam, omdat er aan de andere kant zó veel verdwijnt….
In de tussentijd keutel ik een beetje aan. Iets te lui, inderdaad…. zeker vanuit zíjn hardwerkend perspectief.

Het gesprek viel een aantal keren stil. We lijken soms een andere taal te spreken. Ik begrijp niet zo goed waarom hij een groter huis wil, bijvoorbeeld. En hij snapt niet dat ik overweeg zo’n koekblik te kopen terwijl ik in zijn ogen geld genoeg zou hebben om een bolide te kopen (heb ik ook: mijn buffer…). Hij vertelt enthousiast over theatervoorstellingen in de hoofdstad, met een luxe hotelovernachting erbij. Ik denk eigenlijk alleen maar dat dat vast heel duur is geweest en vertel over hoe leuk het laatst in het bos was. En dat ook ik laatst naar een concert ging. Gewoon op de fiets. En van een studentenorkest. Heel gaaf maar betaalbaar.

Hij werkt om zijn uitgaven te kunnen betalen. Ik bespaar zodat ik minder hoef te werken. Een omgekeerde wereld…

Het voelde in 2012 helemaal niet als een radicale keuze om mijn spaargeld te gebruiken voor een fikse aflossing van mijn hypotheekschuld. En ook het budgetteren voelde, twee jaar geleden, niet als een hele grote omslag… Maar dat was het natuurlijk wel. Ik werd er tijdens dit gesprek opeens weer bewust van: ik ben veranderd. Ik ben nu blij met iedere besparing en ik ben blij met een jurk van 12 euro, uit de uitverkoop. Ik kocht mijn nieuwe bank danwel niet tweedehands, maar wél in een winkel die ik een paar jaar geleden niet eens overwogen zou hebben. Nu ik zo met hem in gesprek was, wist ik het zeker.

Er is geen weg meer terug. Ik ben een minimalist geworden.

Héérlijk!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in consuminderen. Bookmark de permalink .

8 reacties op Pannenkoeken

  1. Haha, herkenbaar. Maar ben je dan een minimalist of iemand die gewoon lekker geniet van meer voor minder? Of valt dat ook onder de omschrijving? Over pannenkoeken, aaaaargh, ik schrijf vrijwel nooit over mijn werk. Want het lijkt wel of ik op een pannenkoekenschip werk als het ware. Hoe graag ik ook daarover wil bloggen, hou ik mij maar in. Bijt op mijn tanden en kiezen en bedenk elke dag weer dat ik goed weet waarom ik deze keuze maak.

    Like

  2. Voor mij ook herkenbaar, alhoewel misschien iets anders.
    Mijn man heeft een aantal pannenkoeken in dienst, eigen baas zijn is niet altijd zo leuk als men denkt, want zie daar maar eens zonder te veel schade vanaf te komen. Dus we proberen extra te genieten van de voordelen die het wél heeft.
    Het gevoel te hebben aan te lummelen herken ik ook, maar ondertussen kan je een partij druk met dat lummelen!!!
    Ons luxe huis in de stad is nu nog verhuurd, maar gaat volgende maand in de verkoop nu alles weer aantrekt. Vrienden snappen niet hoe we in zo’n klein oud tochtend boerderijtje kunnen wonen, zonder luxe, midden in het niks en waar altijd werk te doen is. Maar wij zijn gelukkiger met minder luxe, minder prikkels, het gevoel deels te kunnen ontsnappen aan de ratrace. Al is het uiteraard ook wel weer fijn dat we straks wat overwaarde in de buffer kunnen stoppen als de 600k van het nu hopelijk snel verkochtte huis terug gaat naar de (familie)bank.

    Like

  3. Ikke zegt:

    Ik merk dat ik ook veel minder aansluiting vind bij mensen tijdens dit soort gesprekken, het is net of ik een heel andere taal spreek. Ik snap dan weer niet waarom mensen zo veel uur (80) in de week werken om maar 5x per jaar op vakantie te kunnen want ja ze moeten echt even bij tanken..

    Like

  4. Consuminderenmetplezier Jolanda zegt:

    Herkenbaar en ik mis de pannenkoeken die ik nog maar zelden tegenkom sinds ik niet meer werk, helemaal niet, heerlijk dit minimalistischer leven!

    Like

  5. Astrid C. zegt:

    Hai, mij lukt het dus niet om de vriendschap aan te houden. Toen ik merkte dat ik hele andere behoeften, wensen en doelen had dan vroeger, lukte het mij niet meer om de vriendschap aan te houden. Ik begon me te ergeren aan de ‘ik doe het goed’ houding en ‘jij zit gewoon gierig te zijn’ opmerkingen. Nee, ik ben niet gierig, ik geniet gewoon meer van zo min mogelijk moeten en mijn geld zo investeren dat ik op termijn nog minder kan werken dan dat ik nu doe.
    Maar ja door de verschillen in leefstijl en het wederzijdse onbegrip(?) daarover, (ik herkende mezelf gewoon niet meer in de vriendschap) zijn er al meerdere vriendschappen gesneuveld. Ik het daar geen spijt van, maar vind dit wel opvallend.
    Hoe ervaar jij dit? Herken je dit of is dit bij jou niet aan de orde?
    Groetjes, Astrid C.

    Like

    • mariimma zegt:

      Hoi Astrid,

      Vooralsnog lijkt dit niet aan de orde te zijn. Ik heb gewoon budget voor leuke dingen die ik uitgeef in sociaal contact. Soms ook niet, dan stel ik voor om naar een speeltuin te gaan of een wandeling te maken. De meeste van mijn vrienden weten niet dat mijn uitgavepatroon veranderd is.

      Like

  6. Mammalien zegt:

    Ja, andere wereldnde ja. Ik herken het wel, was eerst werk en geld prioriteit, nu is dat tijd en aandacht voor de kinderen (en ook voor mezelf, en de wereld om me heen).Kennelijk werkt het bij vrouwen toch anders dan bij mannen (even generaliseren)

    Like

Reacties zijn gesloten.