Van die dagen

warm-heart-1188359-639x424

Dat je met een pesthumeur wakker wordt.

Dat de koffie op is. En de kaas. Terwijl je kleuter KAAS WIL MAMA, NIET IETS ANDERS.

Dat je het uit je tenen moet halen maar toch gezellig blijft tijdens het ontbijt. Ondanks dat je kleuter weer veel te lang treuzelt waardoor je toch weer in tijdnood dreigt te komen.

Dat je struikelt over speelgoed dat niet opgeruimd is en dat je – volkomen onterecht – gaat mopperen tegen je kind.

Dat je wéét dat je dat pesthumeur hebt gekregen omdat je een dag ervoor een hele middag geconfronteerd bent met negativiteit van een ander. En dat je je had voorgenomen zo NOOIT te worden en en dat je wéét dat je nu net zo negatief loopt te doen en van diezelfde mug diezelfde olifant maakt.

Dat het regent. En dat je dochter een paar dagen ervoor besloot haar laarsjes te ruilen met de schoenen van een vriendinnetje. Maar dat jij dat bent vergeten. Dus dat je voor niets tien minuten loopt te zoeken naar laarsjes die er niet zijn. Met een pesthumeur. Terwijl die stralend lieve kleuter zichzelf onzichtbaar loopt te maken. Waar jij heel erg van baalt want jíj zou toch nooit…. Dus dat je haar toch maar een dikke knuffel geeft en zegt dat je haar heel lief vindt en dat je nu ophoudt met dat stomme gemopper.

Dat je alleen een fiets hebt omdat het vervoermiddel mét dak bij de garage staat.

Dat je ook nog je handschoenen kwijt bent: laten liggen in de bieb.

Dat je doorweekt op school aankomt en erachter komt dat je WEER dat rugzakje met broodtrommel vergeten bent….

Dat je dus toch maar thuis gaat werken en om de haverklap naar buiten kijkt om te zien of het ophoudt met regenen omdat je het rugzakje nog moet brengen. Maar het houdt niet op.

Dat je dus toch maar opnieuw die regen in fietst met dat stomme rugzakje.

Dat je op de terugweg die éne diepe plas over het hoofd ziet waardoor je broek ook aan de onderkant zeiknat is en de nattigheid zich via je sokken richting teen verplaatst. En dat je de gemeente vervloekt die verdorie niet eens een fatsoenlijk fietspad kan aanleggen.

Dat je, nu het toch nooit meer ophoudt met regenen, maar meteen even boodschappen gaat doen en vervolgens je fietssleutel niet in je broekzak hebt zitten. En ook niet in de zakken van je regenjas. Dus dat je alle boodschappen uit de tassen moet halen om die fietssleutel te vinden. In de regen. Om die sleutel vervolgens na wat gevloek (kleuterkind luistert toch niet mee dus je kunt los gaan) terug te vinden in de zak van je fleecevest dat je onder je regenjas had aangetrokken.

Dat je vervolgens warme chocomel maakt. Met slagroom. En een boek pakt. Want je moet immers nog een keer door die regen. De kleuter moet namelijk ook weer naar huis…

Dat je ’s middags, terwijl je hard probeert om toch je werk-taken af te krijgen, door de kinderopvang gebeld wordt omdat je meisje zich niet lekker voelt en naar huis wil.

Dat je met een knoop in je buik op je fiets springt om haar te halen. In de regen. En dat ze, thuis aangekomen, tegen je zegt dat ze helemaal niet meer ziek is maar dat ze je zo miste en liever bij je wil zijn. En dat je je afvraagt of ze toch meer last had van jouw gemopper in de ochtend dan dat jij wil…. Waardoor die knoop in alle hevigheid terugkomt.

Dat je nog een chocomel maakt. Voor twee koppen. Allebei met chocomel. En samen onder een dekentje kruipt op de bank. Met een boek erbij. En koekjes. Lekker knus.

En dat je vervolgens toch maar ’s avonds even je werk van die dag afrondt.

 

Ja dat zijn van die dagen….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, Zonnekind. Bookmark de permalink .

9 reacties op Van die dagen

  1. Een heerlijke (herkebare) post! Even lekker alle negativiteit van je afschrijven. Dat lucht op!
    En morgen, morgen schijnt de zon uitbundig en zit alles weer mee 😉

    Like

  2. Jannie zegt:

    Tsja, wat moeten we ervan vinden? We hebben medelijden. Hoorde laatst van een vriendin dat ze voor een belangrijke afspraak even boodschappen had gedaan. Ze was met de auto. Ze moest onverwacht heel hard remmen; het doosje met eieren werd gelanceerd. Een op haar hoofd, een op haar schoot, een onder het gaspedaal en 3 op de bijrijdersstoel en de rest overal als klodders struif

    Like

  3. Janny zegt:

    Zelfgemaakte warme chocomel is een redder van zulke dagen. Zo herkenbaar!

    Like

  4. Consuminderenmetplezier Jolanda zegt:

    En gelukkig wordt het dan altijd weer morgen… 😉

    Like

  5. Ja, ik weet wat je bedoelt….

    Like

  6. Zoooo herkenbaar allemaal, en ik heb dan ook altijd zo’n schuldgevoel tegenover de kinderen over mijn rothumeur. Gelukkig is er inderdaad warme chocolademelk en morgen een nieuwe dag.

    Like

  7. Anoniem zegt:

    Mooi stukje weer, eind goed al goed, toch?
    Maar, Serieus… Koop een klein autootje 😊

    Like

  8. Lis zegt:

    Mooi stukje weer, eind goed al goed toch?
    Maar, serieus, koop een leuk klein autootje… 😊

    Like

  9. Mammalien zegt:

    Dat soort dagen ja. Gelukkig is dat dekentje met die lieve peuter er weer. En warme chocomel. En morgen is het allemaal weer anders.

    Like

Reacties zijn gesloten.