singlemomdingen

2015-08-15 13.59.01
Ik kreeg laatst de opmerking: “Oh nou weet ik hoe het voor jou is” van een gescheiden moeder. Ik keek haar verbijsterd aan en glimlachte vervolgens beleefd. Oh ja? Kon ik uitbrengen. Oke… prevelde ik erachteraan….
Want eerlijk gezegd denk ik dat dat niet helemaal waar is. Ieder leven is anders, iedere moeder heeft weer andere dingetjes. Maar een solomoeder en een gescheiden moeder hebben ieder andere uitdagingen….
Immers… als je een solomoeder bent, dan…
  • Kun je ‘avonds nooit afspreken zonder een oppas te regelen. Het is niet zo dat ik bijvoorbeeld iedere maandag- en dinsdagavond kan rondslingeren in de kroeg, kan gaan sporten of naar de film kan gaan… of voor mij alleen kook. En de dingen in mijn eigen tempo doe. Een uurtje kan overwerken zonder in de problemen te komen… Mijn kind is er immers altijd, iedere avond…
    Natuurlijk spreek ik weleens iets af. Maar dan moet ik dus die oppas regelen. Ook voor de ouderavond, inderdaad. Want er is geen papa die dat kan doen en mij dan later wel even bijpraat…
    En als je, net als ik, graag je kind zelf in bed legt, beginnen de avonden dus om acht uur. Als het proefwerkweek is kun je overigens sowieso niet weg, ’s avonds, want dan kan de oppas niet. Hoewel dat natuurlijk wel te regelen valt.
    Nee dat maakt mij niet zielig en ik zeg niet dat ik het moeilijker heb dan jij. Maar het is wel héél anders!
  • Breng je je kind iedere ochtend naar school. Je haalt haar iedere middag op. Dat heeft zo zijn voordelen want ik kende in no time alle ouders van de klasgenootjes al. En ik hoor alles uit de eerste hand terwijl ik er nooit aan hoef te denken het ook nog even aan de papa door te geven. Maar… files zijn dus eigenlijk geen opties. Een uurtje overwerken ook niet. Dat doe ik ’s avonds als ze slaapt. Gelukkig heb ik werk waarbij ik dat ook kan.
  • Ook in de weekenden is ze er. Dus als ik naar de kapper wil – stel dat ik dat zou willen – dan moet ik wat regelen. En dat geldt ook voor alle andere dingen die mensen in het weekend doen. Even naar de bouwmarkt is dus nooit even.
    Dus daarom plan ik vooral dingen die we met zijn tweetjes kunnen doen. Want ze is er immers gewoon ieder weekend, dus extra veel tijd voor leuke dingen! En… ik hoef haar nooit te missen…
  • Ik heb nooit ruzie over de opvoeding. Ik word ook nooit boos of verdrietig om hoe de papa met mijn kind omgaat. Dat heb ik overigens wel soms met logeerpartijtjes. Het voordeel is dan weer dat ik gewoon lekker kan beslissen dat ze voorlopig ergens anders logeert. Als er al gelogeerd wordt dan, want ik vind het veel te gezellig met haar samen…
  • Ik neem alle beslissingen alleen. De schoolkeuze, of ze haar bord wel of niet moet leegeten, welke kleren ze aantrekt, of ze een muts op moet of niet, of ik met de juf moet gaan praten over hoe het gaat op school. Over of ze wel of niet op zwemles gaat. Of ik naar de dokter moet gaan over die buikpijn. Of ze oorbellen mag (nee dus) en als het niet mag, wanneer dan wel. Enzovoorts.
  • Als ik me zorgen maak, boos of verdrietig ben omdat het niet goed gaat met mijn kind dan bespreek ik dat niet altijd. Er is immers gewoon niemand die haar net zo goed kent als ik, ik heb er niet altijd zin in om mijn zorgen te delen en algemeenheden terug te horen als mijn moederhart breekt. Er is niet altijd iemand is die me gerust stelt en me vertelt dat het niet zo’n vaart zal lopen. Maar ook is er niemand die zegt dat ik me aanstel. Of die mijn zorgen alleen maar groter maakt omdat hij (of zij) net zo bezorgd is, of nog bezorgder, dan ik.
  • Ik doe mijn boodschappen altijd mét kind. Daar word je heel creatief van: zoekspelletjes, liedjes, vantevoren lijstjes tekenen. En als ik geluk heb dan doe ik de boodschappen onder werktijd. Want ik ben eigen baas, ik vraag me soms af hoe andere solomoeders  die niet die flexibele werkdagen hebben, dat doen…
  • Ik krijg geen alimentatie, er betaalt dus niemand mee met de kosten voor watdanook. Niemand behalve ik gaat haar studie betalen. Of de gave hobby’s die ze vast gaat krijgen. Dus ik kan maar beter zorgen dat ik aan de slag blijf! Het is dus helaas ook geen optie om minder te gaan werken of ouderschapsverlof te krijgen. Ik ben immers eenverdiener en wat onze situatie nog wat lastiger maakt is dat ik ZZP-er ben. Dus voor mij geen vangnet en mogelijkheden zoals mensen die een regulier baan bij een baas hebben, dat hebben.
  • Ik poets mijn huis met kind. Of ze leert al snel dat ze ook heel goed alleen kan spelen.
  • Ik regel alles. Kinderopvang. Kinderopvangtoeslag. Een paspoort. Inschrijven bij de verzekering. En voor de school. Ik regel alles.
  • Ik besef regelmatig dat ik maar beter niet dood gaan. Want als ik dood ga staat haar leven op zijn kop. Ze is dan niet alleen haar moeder kwijt. Ze is haar basis, nee… haar complete leven kwijt…. Ze zal niet meer naar dezelfde school blijven gaan en dezelfde vriendjes blijven hebben. Of in hetzelfde huis blijven wonen. En dezelfde kamer houden. En als ik niet had opgepast was ze ook nog eens met mijn schulden achtergebleven. Gelukkig heb ik een overlijdensrisicoverzekering en betaal ik mijn hypotheek af. Zo kan ik in ieder geval nog een beetje voor haar zorgen, als ik dood ga. Maar goed. Ik kan dus beter maar niet dood gaan…. Dat geldt overigens voor alle moeders. En vaders. En zussen, tantes, broers en zoons…

Nee. Het is niet hetzelfde. Gescheiden en getrouwde / samenwonende / lattende moeders lopen vast tegen dingen aan die ik nooit meemaak. Het is niet leuker of erger, moeilijker of makkelijker. Het is anders. Prima.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, singlemum. Bookmark de permalink .

21 reacties op singlemomdingen

  1. Je hebt op alle punten gelijk, maar…… je hoeft ook niet te vechten met een onwillige vader die z’n verplichtingen niet nakomt of niets meer van het kind wil weten. Vreselijk lijkt me dat, als de vader er wél is, maar het op alle fronten laat afweten.
    Niet dat ik zelf ooit met die problematiek te maken gehad heb, gelukkig, maar zo om je heen zie of hoor je wel eens wat en dan weet ik niet wie beter af is.

    Like

  2. julia zegt:

    Ik ben gescheiden, kinderen waren 0-2-4 jaar, heb de eerste drie jaar de kinderen ook full time gehad, nu gaan ze om de week een weekend. Maar alle beslissingen en alle zorgen zijn voor mij. ik ging ’s avonds nooit de deur uit (jij hebt wel een ideale papa voor ogen). Was te moe en oppas vond ik te veel gedoe. Behalve dat ik inderdaad alimentatie voor de kinderen krijg, denk ik dat heel veel gescheiden ouders er zo goed als het zelfde voor staan als jij. Julia

    Like

    • mariimma zegt:

      Ja ik denk inderdaad dat veel gescheiden ouders dat denken. Dat is precies waar dit stukje over gaat. Terwijl ikzelf denk dat ieder gezin anders is, onafhankelijk van al dan niet gescheiden samenwonend of solomoeder. Ik heb veel meer gemeen met sommige moeders die gewoon samen leven met de papa dan met gescheiden moeders.

      En ik heb bijvoorbeeld 1 kind en geen 3.

      Like

  3. Dit heb je mooi verwoord.
    Vooral je zinnetje over dat je liever geen algemeenheden wilt terughoren om momenten dat je moederhart breekt, blijft bij me hangen. Ik deed er maar vaak het zwijgen toe, juist op momenten dat ik het moeilijk had, want om dan nog te horen dat het – kort gezegd – aan mijzelf lag, kon ik er op zulke momenten niet bij hebben. Ik hoop dat er plekken en mensen zijn waar je wel een keer wat aan kunt vertellen.

    Like

  4. Lot zegt:

    Een verschil is wel dat jij echt ervoor hebt gekozen je dochter alleen te krijgen en diegenen die er samen aan begonnen dat niet deden. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk zoals ongepland, tieners etc. etc

    Voor je aan een kind “begint” weet je in theorie waar je aan begint, de praktijk is altijd anders zoals veel dingen in het leven en dat maakt het juist ook zo mooi, spannend en leuk.

    Like

  5. perryman66 zegt:

    Poeh……mooi joh.

    Like

  6. Min of Meer zegt:

    Mooi omschreven, Ik denk dat die vrouw zich dat helemaal niet zo realiseerde en vooral bedoelde dat ze het gevoel heeft er alleen voor te staan. Want dat is wat ik zie bij gescheiden mensen: dat ze moeten wennen aan de zorg alleen doen (op die dagen dat het kind bij hen is). En dat het in de praktijk (van wat ik in mijn omgeving zie) er vaak op neerkomt dat een van de ouders het laat afweten en dat dit heel veel stress oplevert.

    Like

  7. Mammalien zegt:

    Ik zou vooral het over het kind kunnen praten met mede-opvoeder (leuke dingen, zorgen) missen.

    Like

  8. Siebrie zegt:

    Mooi geschreven.

    Waarom moet ze van school veranderen als jij mocht sterven? Denk je dat ze bij een voogd gast wonen? Op zich is de voogd verantwoordelijk voor adequate opvang en opvoeding, dat hoeft niet bij de voogd in huis te zijn. Misschien regelt de voogd wel een oppas aan jullie huis, een soort huishoudster. Het is niet mijn bedoeling om je bang te maken, maar misschien om er nog eens met de voogd over te praten (of is dat juist wat je hebt afgesproken?).

    Like

  9. Lis zegt:

    mooi stuk! elk gezinnetje is uniek, iedereen zijn eigen plussen en minnen…
    En vergelijken heeft meestal weinig zin… dus laat ik je zeggen dat ik vind dat wij het allebei heel goed doen 😀

    Liked by 1 persoon

  10. Wilma zegt:

    Ik denk dat alle ouders zo tegen hun eigen problematiek aanlopen. Ik weet uit mijn omgeving dat er soms vreselijke strijd bestaat over de opvoeding. Pa en ma met totaal verschillende opvattingen over zaken, dat kan ook veel stress opleveren. Of een moeder die bezorgd is en een vader die voorrnamelijk laconiek is en bij wie de opmerking “dat zal wel meevallen” voor in de mond ligt. Je kunt je dan als moeder erg alleen voelen, ook met partner.

    Like

  11. eengewonedag zegt:

    Mijn man was de afgelopen jaren regelmatig weken achtereen in het buitenland en bij tijd en wijle ook slecht bereikbaar. Zo heb ik een piepklein beetje mogen ervaren van wat jij in dit stuk omschrijft. En ja, dat vond ik heftig. En dan niet zozeer het praktische stuk maar vooral het gevoel dat je alle beslissingen alleen moet maken en leuke dingen van je kind(even) niet met een partner kan delen.

    Liked by 1 persoon

  12. Nannie zegt:

    Vooral dat niet – doodgaan is een enge – maar dat vind ik mét man ook hoor.
    Verder herken ik (met man) heel veel punten van je lijstje: ik regel hier alles rondom onze zoon. Wat ik overigens niet erg vind. Dat is gewoon hoe het nu het beste werkt. In de niet drukke periode is er wel een gezellige papa die gaat zwemmen met zoon – en dat is inderdaad wel heel makkelijk.

    Like

  13. Mooi stukje, maar ik vind vooral de foto boven het artikel prachtig 🙂

    Like

Reacties zijn gesloten.