Meespelen

swing-1255387-640x480

Het is me wat, die school!

Nog steeds ben ik enthousiast over mijn keuze voor de Vrije School, ook al betekent dat voor mij een stuk verder fietsen dan wanneer ik voor een buurtschool gekozen had.
In onze directe omgeving wonen overigens maarliefst vijf klasgenootjes van Zonne, dus het argument “geen vriendjes in de buurt” gaat gelukkig niet op. En ondertussen zijn er leuke activiteiten en jaarfeesten op Zonne’s school, was er geen klassieke Zwarte Piet en gaat de klas iedere week een hele dag naar het bos. Ze zingt de hele dag liedjes. Ja. Leuk.

Maar toch lijkt er iets een stuk lastiger te zijn dan ik op voorhand had gedacht: het is moeilijk voor mijn meisje om aansluiting te krijgen in de klas.

Ik had dat niet voorzien. Zonne is immers dat meisje dat meteen gaat kletsen met de mevrouw bij de bakker, en als de mevrouw haar probeert te negeren herhaalt ze haar opmerking gewoon. Ze vertelt aan voorbijgangers dat ze zulke mooie schoenen hebben en dat zij vandaag prinses is. Ze gaat op de camping naar de speeltuin en komt een half uur later terug met drie vriendinnetjes. Ook al spreken die soms frans, dat maakt niet uit.

En nu lijkt dat in de klas opeens zo moeizaam te gaan….

Mijn keuze voor deze school was júist omwille van de wijze waarop de individuele kinderen gezien worden. En zich zouden kunnen ontplooien als mens. De nadruk op sociaal emotionele ontwikkeling naast het leren van vaardigheden als taal en rekenen….

Tja….

Het heeft tijd nodig, dacht ik de eerste zes weken. De kinderen in haar klas hebben nu eenmaal hun vaste speelkameraadjes en voorkeuren voor bepaalde hoeken in de klas waar ze graag spelen. En Zonne heeft dat ook heel goed in de smiezen. Ze kwam al snel terug met verhalen dat bepaalde kinderen elkaars beste vriend waren en altijd in het roze huisje speelden. En een ander vast groepje speelde in het winkeltje. En in de bouwhoek.

Waar speel jij dan? vroeg ik. Bij de stoelen. En wat speel je daar? Niks. En met wie? Met de andere nieuwe kindjes. Die zitten daar ook.

Ook juf gaf dat aan toen we een maand geleden een gesprekje hadden: Zonne is nog veel aan het observeren.

Prima natuurlijk. Dat ze zich niet meteen met haar ellebogen een groep inwerkt zegt veel over haar sociale vaardigheden en ik vind het niet negatief dat ze gevoelig is voor sociale structuren.

Sinds de kerst hoor ik haar regelmatig zeggen dat ze niet mee mag spelen. Toen dat tijdens de bosdag gebeurde ging ze maar alleen spelen en was ze zelfs even de klas kwijt. Een meneer hielp haar terug. De juf bleek niets gemerkt te hebben.
En laatst vertelde ze dat ze tijdens het buiten spelen tegen de deur had staan mopperen. Want de drie andere nieuwe kinderen, haar vriendjes, waren er niet dus ze had niemand om mee te spelen.

Dus. Ik maak me zorgen. Wat gebeurt er met het zelfvertrouwen van een meisje van 4 als ze al langer dan twee maanden regelmatig hoort dat ze niet mag meedoen?
Voorlopig merk ik weinig. Ze laat ook weinig emotie zien als ze vertelt. Ze mag gewoon niet meedoen en dat is zoals het is. Ik zie haar natuurlijk nauwelijks in de klas, maar het valt me op dat ze tijdens het wegbrengen bedeesd overkomt. Afwachtend. Timide. Niet zoals ik haar ken.

Gelukkig voelt ze zich op de BSO wèl helemaal thuis en welkom. Daar zie ik een vrolijk spelend en zingend kind.

Gelukkig maar. Maar was het maar andersom. Ze is per week immers maar anderhalve middag op de BSO maar ze gaat dagelijks naar school….

Gisteren heb ik haar thuis gehouden. Ze is vier jaar, ze moet nog niet naar school. Ik heb de juf ook laten weten waarom: we hadden allebei behoefte aan een baaldag. Omdat ze de dag ervoor weer niet had mogen meedoen.

Ik hoop dat mijn signalen worden opgepakt. In februari is er weer een oudergesprek. Ik weet al wat ik dan ga bespreken. En ik hoop dat het tegen die tijd niet meer nodig is….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in vrijeschool, Zonnekind. Bookmark de permalink .

13 reacties op Meespelen

  1. Anoniem zegt:

    Ik vind dat de juf hier beter mee om moet gaan. Niet altijd de vriendengroepjes samen laten spelen, maar af en toe groepjes door de juf laten samenstellen. Zodat iedereen met elkaar en in elke hoek kan spelen. Een juf hoort te zorgen voor een veilige leeromgeving. En dat ze niet merkt dat er een kind in het bos wegraakt vind ik zeer ernstig. Stel dat die aardige mijnheer niet zo’n aardige mijnheer was geweest.
    Ik krijg dus helemaal niet zo’n goede indruk van die school.

    Like

    • mariimma zegt:

      Dat een meisje kwijt raakt kan altijd gebeuren en als het maar een paar minuten is kan het ook best zijn dat juf het niet gemerkt heeft. Maar wij hebben het hier uitgebreid over gehad en ze heeft maatregelen genomen opdat het nu niet meer gebeurt.
      Voor mij heeft dit incident niets met de hele school te maken.

      Like

  2. empress78 zegt:

    He, wat naar voor je dochter. Ik heb het zelf ook meegemaakt toevallig ook op de vrijeschool, zelf dacht ik altijd dat het kwam doordat ik al een jaar op een reguliere kleuterschool had gezeten en daardoor moeite had om te aarden. Voor mijn gevoel heb ik toen een jaar lang in mijn eentje doorgebracht op het hobbelpaard, een heel naar jaar. Naar aanleiding van je blog heb ik me nog eens afgevraagd wat het verschil is met de school van mijn kinderen. De juf van mijn kinderen heeft altijd een actieve rol gespeeld in het begeleiden van de kinderen in de groep. De juf gebruikt in ieder geval 2 methodes om te bepalen/regelen welke kinderen in welke “hoek” spelen (poppenhoek, bouwhoek, etc.) zodat niet iedere dag dezelfde groepen kinderen dezelfde hoeken bezet houden. Ook heb ik naar aanleiding van oudergesprekken begrepen dat ze actief probeerde bepaalde kinderen aan elkaar te koppelen. Zo plaatste ze bijvoorbeeld timide jongere kinderen bij de wat aardigere oudere kinderen om deze kinderen te stimuleren in hun speelgedrag. Volgens mij vinden ze het op de vrije school vooral belangrijk dat kleine kinderen zoveel mogelijk vrij spelen, ik hoop niet dat dat betekent dat ze de kinderen binnen de groep aan hun lot overlaten.

    Like

    • mariimma zegt:

      Herkenbaar verhaal. Omdat ik niet de indruk krijg dat mijn meisje eenzaam is op school gaf ik de juf de tijd. Maar ik wil nu echt graag van haar horen wat zij doet om de sociale cohesie in de klas te bevorderen, waarbij “niets” voor mij het verkeerde antwoord is….

      Like

  3. Och, dat is niet wat je verwacht had. Ik ook niet moet ik zeggen. Gelukkig ben je er alert op. Deze juf zal ze nog een paar jaar houden denk ik?

    Like

    • mariimma zegt:

      Tja… en eigenlijk is het een hele lieve juf. Met veel Echte aandacht en geduld…. maar het is haar eerste jaar bij de kleuters nadat ze eerder met 9-jarigen werkte….

      Like

  4. Mammalien zegt:

    Ik kan me heel geod voorstellen dat jij daarmee zit. Zou zelf in derdaad ook dew voorkeur geven aan een school/juf die zich wat actiever bemoeit met relaties tussen de kinderen zoals hierboven al aangegeven. Wat meer sturen, helpen indien nodig.

    Like

  5. Dat is inderdaad niet leuk… ik hoop dat je meisje toch snel aansluiting vindt in de groep en ik hoop dat de juf voldoende oog heeft voor haar noden.
    Ik heb mijn zoontje vorig jaar naar een andere school laten gaan omdat hij helemaal niet kon aarden in zijn school. Waarmee ik niet wil zeggen dat het een slechte school was, het was gewoon geen school voor hem… veel te groot en te druk. Hij was toen ook vier. Hij weende elke dag en wou gewoon niet meer gaan… Mijn hart brak elke dag opnieuw. Gelukkig zit hij nu in een fantastisch schooltje waar hij zich prima in zijn vel voelt.
    Als ik je één ding mag aanraden, laat de zaken zeker niet te lang op hun beloop als je dochtertje zich slecht voelt… Dat heb ik in het verleden bij mijn twee oudste kinderen misschien wel gedaan omdat ik niet assertief genoeg durfde te zijn tegenover de school.

    Like

  6. Tienke zegt:

    Ik herken je verhaal. Mijn dochter heeft eerst op een Vrije School in de randstad gezeten, en door een verhuizing naar het oosten van het land weer op een andere Vrije School. Idem dito bij beide scholen. Ik denk dat het door de grote vrijheid komt, en een aantal “echte” vrije school ouders gaan intensief met elkaar om wat toch ook een bepaalde kliekjesvorm geeft. Ik had mijn dochter ook bijna van school gehaald vanwege het “sociale” aspect, maar dan moest ze weer verkassen… gelukkig kwam er een nieuw meisje in de klas erbij die haar hartsvriendin werd.

    Like

  7. san zegt:

    Mijn zussen en ik hebben allemaal kind(eren) op verschillende vrije scholen in verschillende provincies (gehad).Helaas vinden wij je verhaal over Zonne erg herkenbaar.Niet al onze kinderen hebben het meegemaakt maar de meerderheid wel en dan hebben we het over 5 kinderen met verschillende juffen op 3 verschillende scholen.

    Like

  8. greet zegt:

    He wat vervelend voor je dochter, en jou. Natuurlijk hoef je bij dit soort belangrijke dingen niet te wachten op een tienminutengesprek maar kan je ook een gesprek aanvragen met de leerkracht en eventueel iemand anders van school. Succes.

    Groet,Greet

    Like

  9. Jammer zeg dat het zo werkt. Kinderen maken op die leeftijd een belangrijke start in het ontwikkelen van sociale omgangsvormen. Dat je geen kinderen / mensen uitsluit vindt ik persoonlijk toch wel een belangrijke eerste ‘regel’ om leren.

    Ik zou niet wachten tot februari als je meisje er zo mee zit. Het is zo sneu zo’n klein lief meisje wat alleen speelt in de klas.

    Like

Reacties zijn gesloten.