Dappertje

Kaarsrecht op je stoel zit jij in de kring.

Naast de juf, want jij bent vandaag voor het eerst en dan mag dat.

Met grote ogen kijk je om je heen.

Het liefst zou je op mijn schoot willen zitten en eigenlijk wil ik dat ook. Kom maar, schreeuwt mijn moederhart: kom maar meisje, kom maar op mijn schoot. In mijn hart sla ik mijn armen om je heen om je te beschermen, je hartje minder snel te laten kloppen, jou mee te nemen, te zorgen, lief te hebben, nooit meer los te laten.

Maar ik besef dat het dan alleen maar moeilijker wordt, zo meteen.

Nee, zeg ik, kijk maar, alle kindjes zitten op een stoel en jij ook. Maar mama is bij je, geef me je hand maar, ik ben heel dichtbij, ik zit achter je, je hoeft je maar om te draaien en ik ben hier. Ik houd je hand vast en de andere hand leg ik op je schouder. En ja, jij blijft zitten. Op je eigen stoel.

Naast jou zit het meisje dat je gisteren leerde kennen op de BSO. Dat scheelt….

Je vraagt aan de juf wat haar lievelingskleur is.

Voor het eerst sinds tijden valt me op hoe klein jij eigenlijk nog bent…

De juf begint de dag met een liedje en alle kinderen, papa’s en mama’s zingen mee. In het liedje wordt verteld dat de dag begonnen is en dat de papa’s en mama’s weg gaan.

Ik dus ook….

Ik slik maar eens en zeg; mama gaat weg nu, meisje, alle papa’s en mama’s gaan weg, zie je wel? Een kus en dáág lief meisje, veel plezier vandaag!

Glimlachend loop ik weg. Ik zwaai nog een keertje maar jij ziet mij niet meer.

Kaarsrecht op je stoeltje zit je daar. Met grote ogen kijk jij om je heen.

Mijn dappertje. Mijn zoeteke. Mijn stoere kwetsbare lieve meisje….

Ik laat jou los. Een beetje maar… maar toch scheurt het bij mij van binnen…

Met tranen in mijn ogen en een prop in mijn keel fiets ik naar huis. Oh wat ben ik trots. En bezorgd. En verdrietig. Want vandaag laat ik jou weer een beetje los, vandaag neem ik voor het laatst afscheid van mijn peuterkind. Nu ben jij een kleuter….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Zonnekind. Bookmark de permalink .

11 reacties op Dappertje

  1. mariska zegt:

    Omg ik schiet echt vol van dit stukje! Wat mooi beschreven! Heb een kleintje van 8 weken oud dus nu komen allerlei moederlijke gevoelens naar boven 😉

    Liked by 1 persoon

  2. Min of Meer zegt:

    ach ja, zo herkenbaar. En ze blijven altijd klein, soms te klein voor de stap die ze gaan zetten. Voel je als moeder. Maar het kind ziet het vaak anders. Maar ook toen S naar de middelbare school ging wilde ik eigenlijk achter hem staan of zijn hand vast houden. Maar ja, dat doen moeders niet meer met een zoon van (toen) 12. Maar dat gevoel elke keer weer loslaten, blijft heftig.

    Like

  3. Desiree zegt:

    Ik had juist heel andere gevoelens bij deze stap. Ze was er aan toe, en ging blij de klas in, kon niet snel genoeg gaan. Ik genoot juist van het blije kind dat naar school mocht. Van de vraag: Mag ik morgen weer????? Opvoeden is loslaten en vaak zijn de kinderen al een stap verder dan de ouders. Ik geef graag dat duwtje naar zelfstandigheid ipv bij me houden. Je staat er om ze op te vangen maar ze mogen het gewoon doen.

    Like

  4. Daantje zegt:

    Moeilijk he? 😦 Ik heb dat ook elke ochtend als ik Tobias naar het KDV breng. Je wilt ze zo graag dichtbij je houden… Maarja…. Uiteindelijk geef je haar iets heel moois door haar los te laten. Denk ik dan maar 🙂

    Like

  5. Gewoon Vlijtig zegt:

    Mooi geschreven, en helemaal waar. Het loslaten is begonnen.

    Like

  6. Korreltje zegt:

    Go, wat herkenbaar… Sterkte mam, met je grote kleine dochter…

    Like

  7. Thea zegt:

    Heel herkenbaar en begrijpelijk. Ik ken ook het vervolg door mijn werk. Op een enkeling na is de aandacht bij alles wat er gebeurt en thuis vergeten. Ik heb wel eens een mama gebeld die zelf erg verdrietig weg ging. om te vertellen dat toen ze de buitendeur uit was, het kind al helemaal meedeed met alle kinderen en het “verdriet” over was. Maar ik ken het zelf ook hoor alleen dan in groep 3. Toen wist ik nog niet wat er “achter die deur gebeurde” en ging ook met kriebels in de buik weg. Later toen ik daar zelf les gaf waren mijn kinderen die groep al voorbij. 😀 Bij deze mijn complimenten voor jou je doet het super! Fijne dag groet Thea.

    Like

  8. Tineke zegt:

    Met een lach, en tranen in mijn ogen lees ik je verhaal. Wat mooi geschreven..!
    Nee…, bij mij geen herkenning, wij hebben helaas niet de rijkdom van een eigen kindje…
    Daarom geniet ik des te meer van jouw intieme verhalen over je dochter, zo levensecht omschreven, dat zelfs ik de moederlijke emoties erachter ‘snap’…

    Liked by 1 persoon

  9. Dat heb je mooi beschreven! En goed gedaan als moeder. Je was er voor je kind en gaf haar een stevige basis om het alleen te kunnen. Dat vind ik altijd pas echte liefde.

    Like

  10. Lis zegt:

    Ik mis je… 🙂

    Like

  11. Pingback: Mooie herinneringen | Mariimma

Reacties zijn gesloten.