100 dagen blij: 5-12 oktober

Maandag 5 oktober

’s Ochtends bij het kinderdagverblijf. “Oh ja dáág mama!” en een kusje kan er nog nét af. Als ik vervolgens weg loop roept de juf me na. Zonnekind wil tóch opeens wél zwaaien. Ik was al bijna weg maar kom weer snel terug.

We zwaaien.

Dáág mama, ik vind jou lief!!!

Dinsdag 6 oktober

We geven klimles, zoals altijd op dinsdagavond. Een leerling die ook gewoon sportfysiotherapeut is, biedt aan een deel van de training over te nemen. Hij is immers expert op een gebied waar wij, trainers, minder kaas van gegeten hebben. De andere leerlingen zijn enthousiast en gaan aan de slag. Ik leer bij. Leuk.

Vrijwilligerswerk in de sport. Altijd geeft me dat energie!

Woensdag 7 oktober

Een doodgewone dag. Tijd om stil te staan bij de dingen die voor mij zo vanzelfsprekend zijn.

Gezond. Vrijheid. Veilig. Een huis. Voedsel. Geld op de bank. Familie. Vrienden. Een mooi meisje. 

Donderdag 8 oktober / vrijdag 9 oktober

Ik ben gevraagd om ’s avonds een voordracht te geven. Ergens in de Randstad en dat is toch echt wel even rijden. De avond begint om 8 uur dus er moet iemand anders Zonnekind te eten geven en haar met een welterustekusje naar bed brengen. Gelukkig heb ik een zus in de Randstad die hele lieve kusjes geeft. Wij zijn er welkom om er de nacht door te brengen en ’s morgens ontbijten we samen.

Een zus bij wie we altijd welkom zijn. 

Zaterdag 10 oktober

Naar de kermis gaan we. Ik ben daar geen fan van maar met jou erbij is het altijd leuk. Jij mag in drie attracties omdat je drie jaar bent. En ja, jij vangt de pluim dus je mag een rondje extra. We kopen ook nog nootjes en genieten van de herfstzon.

Oh meisje wat spring jij hóóg op die trampoline!

Zondag 11 oktober

Alweer zo’n zonnige dag waarop we zoals altijd gaan klimmen. ’s Middags bakken we een cake. Die eigenlijk gewoon mislukt is.

Maar het was wél gezellig…

Maandag 12 oktober

Jij hebt buikpijn, en nee, dat is niet van de cake want die hebben we na dat éne hapje links laten liggen. Je wil bij mama blijven maar mama moet echt werken. Je hebt geen koorts en je vergeet je buikpijn om enthousiast met de poezen te gaan spelen. Dus toch maar naar de opvang. Waar je verdrietig bent, je wil toch écht bij mama blijven. Ik spreek af met de juf: je gaat het gewoon proberen.
Zij belt me een paar uur later: ook zij twijfelt. Nee, geen koorts en af en toe speel je enthousiast. Maar ook wil je steeds op de bank gaan liggen tussendoor en je wilde geen eten.

Ik haal je ’s middags op en samen kijken we films, allebei op de bank.

Ik kan dat. Ik heb een eigen bedrijf. Werken doe ik ’s avonds wel…!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, genieten. Bookmark de permalink .

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s