100 happy days: 29 september – 4 oktober

Dinsdag 29 september: 

Zonnekind gaat een dagje naar het sprookjesbos met opa en oma en blijft er logeren.
’s Avonds geef ik zoals op dinsdag klimtraining. Deze keer geen oppas die om half 11 thuis moet zijn, dus ik blijf lekker lang hangen en heb het gezellig.
Thuis weer aangekomen in een leeg huis. Nee, dit is het niet meer voor mij…

Iemand missen die wel gewoon weer terugkomt, bitterzoet… maar morgen zie ik je weer!

Woensdag 30 september:

Een bezoek aan opa en oma om Zonnekind op te halen. Oma moet even weg, wat mij de mogelijkheid geeft om eens een gesprek te voeren met mijn vader. Dat gebeurt niet zo vaak. Mijn ouders worden er niet jonger op en ondanks dat ze nog erg vitaal zijn, ben ik me er erg bewust van dat hun leven eindig is. Ze worden ouder, ook mentaal. De gesprekken worden anders. Maar.. ik besef héél goed dat ik – ondanks het geharrewar af en toe, zoals in zoveel families – mezelf gelukkig mag prijzen. Ze zijn er. Dat is genoeg.

Twee ouders die er nog altijd voor mij zijn…

Donderdag 1 oktober:

Ik besluit om “nee” te zeggen tegen een aanvraag voor een nieuwe opdracht. Ondanks het geld dat het zou kunnen opleveren. Ondanks de inhoudelijk leuke uitdaging. Maar nee, de samenwerking met deze opdrachtgever is me in het verleden te vaak te zwaar gevallen. Ik zie de ongeduldige telefoontjes als een donderwolk boven me hangen…
Meestal besluit ik in zo’n geval gewoon wat meer geld te vragen voor een opdracht, zodat ik iedere keer als ik gemopper over me heen krijg, kan denken “haha maar jij betaalt wél lekker te veel voor dit project!”. Maar, al denkende over hoeveel dat in dit geval moet zijn, besluit ik dat mijn plezier in het werk onbetaalbaar is. Dus.. ik zeg nee.

Het me kunnen permitteren “nee” te zeggen. Ik wil het leuk hebben op mijn werk!

Vrijdag 2 oktober:

We gaan naar het bos, gewoon omdat het kan. Ik geef bovendien gehoor aan een oproepje dat via de social media bij mij terecht kwam: een welkomstgebaar maken voor de vluchtelingen die bij mij om de hoek tijdelijk mogen wonen. We gaan daar heen en ik heb leuke gesprekjes met leuke mensen. De vluchtelingen laten helaas op zich wachten, dus na een uurtje vertrekken wij weer, richting speeltuin. Daar maakt Zonnekind – zoals altijd – nieuwe vriendjes. En ik geniet van de herfstzon en een goed boek.

Het bos. Mensen uit mijn stad. De herfstzon. Een meisje dat makkelijk vriendjes maakt. 

Zaterdag 3 oktober:

Op zaterdagochtend “slapen we altijd uit”, wat betekent dat Zonnekind bij mij in bed komt en spelletjes mag doen op de tablet, terwijl ik een boekje lees. Vervolgens brunchen we: samen koffie en sap maken, eitje koken, tafel dekken… Speciale dingetjes zoals afbakbroodjes uit de oven, en – simpel goedkoop gezond en altijd favoriet voor ons allebei – rijstwafels met kaas. Vervolgens huishoudelijke klusjes en lekker hangelen in de tuin. Heerlijk, die hersftzon!

Nog steeds die heerlijke herfstzon. Wasje buiten ophangen. Geen haast. Fijne gesprekjes.

 Zondag 3 oktober:

Zondag, tijd voor de wekelijkse rit naar de klimhal, waar alle vriendinnen en vrienden weer zijn, zowel van mijzelf als van mijn meisje. Sporten is al leuk, maar met die gezelligheid erbij wordt het nog veel leuker. Voor allebei.

Een sociaal netwerk. Vakantieplannen maken. Plezier, lachen, goede gesprekken. 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in genieten, klimmen, werk, Zonnekind. Bookmark de permalink .

2 reacties op 100 happy days: 29 september – 4 oktober

  1. Daantje zegt:

    Wat fijn allemaal 😀 En echt super dat je nee hebt gezegd tegen die opdracht, dat vind ik zelf vaak zó moeilijk!

    Like

  2. Marije Geeft zegt:

    Leuk dat je ook meedoet met die 100 blije dagen.

    Like

Reacties zijn gesloten.