100 happy days: 22 – 28 september

Dinsdag 22 september: 

Een drukke dag op het werk: ’s morgens allerlei overlegjes, ’s middags op en neer door Nederland naar een Niet Zo Leuke Zakenrelatie…

Dankbaar dat ik ’s avonds naar de ouderavond kan omdat de buurvrouw het geen probleem vindt dat ik de babyfoon even bij haar afgeef.
Dankbaar omdat ik me welkom en thuis voel op de school waar Zonnekind binnenkort naar toe zal gaan.

Woensdag 23 september:

De vaste vrije dag. We gaan samen douchen en vervolgens maken we alle prinsessenpuzzels. Daar zijn we wel even mee bezig. En ’s middags gaan we de stad in: kleren shoppen. Nu ik EIN-DE-LIJK de belasting teruggaaf heb ontvangen doen we dat consuminderen volgende week wel weer….!
En oh wat is het gezellig! De zon schijnt in de stad. We zoeken voor elkaar outfits uit. Uiteindelijk koop ik voor mezelf een rokje voor 5 euro en twee basic overhemden voor als ik naar een zakelijke afspraak moet. En een broek. Voor twee tientjes. Eentje die niet een standaard spijkerbroek is. Ik wilde hem!!
Nog steeds consuminderig is dat, voor mij, want een paar jaar geleden had ik vast – en – zeker nog wel vijf shirts, jurkje en vestjes gekocht. En een paar schoenen… Nu dus niet. Ik heb het niet nodig…

Voor jou ga ik me te buiten aan een stuk of vijf – zes outfitjes. Dat is ook echt gewoon nodig: alles wat jij de laatste weken aan kleding aan had was gewoon eigenlijk te klein. Van maat 110 tot maat 134 heb ik voor jou weer stapels tweedehandsjes op zolder liggen, van de buurmeisjes. Maar net deze maat die je nu hebt, maatje 104, die blijft een beetje achter. Dat het prijzencircus in een bepaald warenhuis is een gelukkig toeval, maar eigenlijk zou ik dat soort momentje beter in de gaten moeten houden!

Dankbaar voor deze dag. Dat we elkaar complimentjes geven tijdens het aanpassen van de kleren: “Oh mama dat staat jou écht heel mooi!!” en dat jij tijdens het koffie drinken en taartje eten in de stad, zó hard lacht dat alle mensen ons glimlachend aankijken. Dankbaar omdat ik mezelf zo leuk vind vandaag. En jou natuurlijk ook, maar jou vind ik altijd leuk! En dankbaar omdat de zon scheen en de straatmuzikant speciaal voor jou een liedje zong, waar wij samen op dansten. En dat dat éne andere kindje ook mee ging doen. Dat jij ’s avonds een hele dikke knuffel geeft en me vertelt dat je me zóóóó lief vindt. 

Donderdag 24 september.

Werkdag. Er is een deadline. En dingen gaan mis, zoals zo vaak wanneer er een deadline is. Dingen die mijn medewerkster voor me voorbereidde blijken niet te kloppen. Ik moet het alsnog zelf doen. Zoals zo vaak… En dan blijken bestanden kwijt en gaat de telefoon op momenten dat ik er niet op zit te wachten. Tja het is typisch zo’n dag… zo’n dag….

Máár… de dag begón met een heerlijk vrolijk meisje dat blij dansend een nieuw jurkje aan mocht naar de opvang om aan de juffen te laten zien. Dat zoals altijd vrolijk “Dàg mama!” zwaaide en vervolgens aan haar vriendje liet zien dat ze al bijna kon hinkelen, en tegen haar juf vertelde dat ze eigenlijk best al wel een beetje vier jaar oud was..

Vrijdag 25 september.

Ik besluit om de deadlines voor gezien te houden en bel de opdrachtgever op met het verhaal dat het niet gaat lukken. Gelukkig laat deze weten dat maandag vroeg genoeg is. We kennen elkaar goed en ik heb voldoende krediet opgebouwd bij hem.

Trots ben ik op mezelf, dat ik dat niet langer hoef: tot midden in de nacht door te stiefelen om nog sneller, beter, harder te werken en me te bewijzen: aan mezelf en aan anderen, dat ik goed ben in mijn werk. En gelukkig heb ik al láng geen baas meer die dat van me eist. Het ondernemerschap kent vele onzekerheden, maar wél de vrijheid om deze beslissing te nemen: ik doe het gewoon níet, vandaag!

Dankbaar dus, dat ik het vertrouwen heb om “nee” te zeggen: tegen de opdrachtgever maar vooral tegen mezelf: Het Hoeft Niet!
Ik klap mijn laptop dicht en ga aan de slag met de ándere dingen die óók gewoon moeten gebeuren: groentepakket, naar de bieb, de was, stofzuigen…

Zaterdag 26 september.

Dankbaar voor het mooie weer. We gaan naar het bos, waar we eikeltjes en andere mooie herfstschatten rapen: boomschors, beukennootjes, een takje heide, wat mooie bladeren. We zoeken en vinden tientallen paddenstoelen die we niet plukken maar waar we wel naar kijken.
Al dwalend door het mooie bos geraken we bij de plaats waar in de zomer de soldaten slapen, tijdens de Vierdaagse. Daar wordt nu een dorp opgebouwd voor de vluchtelingen. En ook daar ben ik dankbaar voor: trots op mijn stad en dankbaar dat wij mensen kunnen opvangen. Dat ons land veilig is en dat wij dat kunnen en mogen delen met anderen.

Zondag 27 september.

Alweer zo’n mooie zonnige dag. Wij gaan zoals altijd naar een buurstad om daar te klimmen. Het is op zondag altijd familiedag en dat betekent voor mijn meisje véél vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen, waardoor mama onbelemmerd een paar uur hard kan trainen.
Vervolgens blijven we lekker lui hangen op een terrasje in de zon. Septemberzon, héérlijk!

Maandag 28 september.

Een werkdag. Aan de slag met de deadlines: vandaag moet het af. Gelukkig heb ik mijn steun en toeverlaat tegenover mij zitten: een net afgestudeerde die haar hele studietijd bij me werkte en inmiddels veel ervaring heeft in allerlei uitzoek klusjes. Om tien voor vijf rond ik de werkzaamheden af en stuur ze op. 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, genieten. Bookmark de permalink .

4 reacties op 100 happy days: 22 – 28 september

  1. Veel mooie kleine dingen om dankbaar voor te zijn. Ik word er zelf vrolijk van.

    Liked by 1 persoon

  2. Wat heerlijk dat de opdrachtgever zo begripvol reageerde en dat het geen probleem was!

    Liked by 1 persoon

  3. Silvia zegt:

    zomaar even een reactie, om te zeggen dat ik je een super leuke lieve moeder vindt en dat je je het fantastisch doet. En het familie zelfportret vind ik helemaal fantastisch.
    groet,
    Silvia

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.