Bijna een schoolkind…

Over zes weken word jij alweer vier, mijn meisje… Ach wat groot ben jij al. En stoer. En lief. En snel. En sterk. En zwááár. En slim. En gelukkig nog steeds heel schattig en voor altijd mijn kleine meisje, hoe hard je ook groeit…

Al maanden kijk jij uit naar deze verjaardag. Want als je vier bent, dan ben je groot. Dan mag je naar school. En school is heel leuk. Waarom jij denkt dat school leuker is dan het kinderdagverblijf wordt me niet helemaal duidelijk, maar ik maak handig gebruik van jouw wens om maar zo snel mogelijk vier jaar oud te worden en naar school toe te gaan…

Want… als je géén broccoli eet… dan groei je niet meer zo snel… en duurt het veel lánger tot je vier bent.
En als je naar school gaat moet je zelf je schoenen aan kunnen doen. En je billen kunnen afvegen. En je handen wassen. En je boterham kunnen smeren…

Ik ga maar niet terugvallen in clichés maar regelmatig snap ik er niets meer van… Wie heeft jou geleerd om tot 100 te tellen? En hoe komt het dat jij nu al weet dat als je zeven blokjes hebt en je wilde er eigenlijk maar vijf, dat je er dan twee moet terugleggen?? En hoezo… herken jij alle cijfers al en waar was ik toen jij blijkbaar leerde om puzzels te maken van meer dan 80 stukjes??
Gelukkig zijn er nog genoeg dingen die jij nog moet leren… want plotseling ken jij geen liedjes meer. En ook lijk je opeens niet meer te kunnen tekenen. Het lijkt er soms op dat je het wel heel moeilijk vind om iets te proberen dat je misschien wel niet zo goed kunt en ik weet niet zo goed hoe ik die onzekerheid of faalangst voor jou kan wegnemen.

Want ach meisje, je bent goed zoals je bent! Als ik de tekst van het liedje niet meer weet, dan verzin ik toch zelf wat raars? En soms lijken rondjes inderdaad op een ei, geen probleem, hoor! Ook wanneer je opeens heel erg moet plassen en het soms een beetje mis gaat, dan doen we gewoon een schone onderbroek aan, niets aan de hand, kan gebeuren. Al die paniek… ach meisje wat kun jij het jezelf soms moeilijk maken….

Ik hoop maar dat deze onzekerheid een fase is.

Die onzekerheid is er gelukkig lang niet altijd. Jij rende de hele zomer spontaan naar franse oude mannetjes met hondjes toe en je vond het geen enkel probleem dat die meneer geen Nederlands bleek te kunnen praten… jij hielp hem wel… En onlangs bleek opeens dat jij op je handen stond. En omsloeg. En het gewoon opnieuw probeerde, maar dan wel wat voorzichtiger.

Soms mis ik die geweldige schattige vrolijke peuter die jij nooit meer zult zijn. Maar ach, wat heb ik van jou genoten. En gelukkig krijg ik er een heerlijke kleuter voor terug!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, genieten, liefde, vrijeschool, Zonnekind. Bookmark de permalink .

4 reacties op Bijna een schoolkind…

  1. bespaarzunig zegt:

    Wat gaat dat hard he…
    KLeuters zijn ook erg leuk, maar wel net even anders dan peuters.

    Geniet ervan!

    Like

  2. Hélène zegt:

    wat een prachtig verhaal. ik had zo graag zo een mooi meisje gehad en al had ze niet tot honderd kunnen tellen had t me niets uitgemaakt. 😉
    Blijf genieten van elkaar.

    Like

Reacties zijn gesloten.