Een bofkontendag

Ondanks de regen gingen we naar het Sprookjesbos. Jij had geen enkele herinnering meer aan de eerste keer dat we gingen, nu alweer anderhalf jaar geleden. Je wist eigenlijk helemaal niet of je het er leuk zou vinden en vroeg me of we niet gewoon naar de speeltuin konden gaan. Pas toen ik je vertelde dat er in het Sprookjesbos ook draaimolens waren ging je overstag.

Het regende veel, gisteren. Maar dat had dan wel weer als voordeel dat we maar één keer moesten wachten: alleen voordat we de elfjes gingen zien stonden we een half uur in de rij. Jij had dat niet eens in de gaten want voor jou was het “doolhof” met alle mensen om ons heen ook een hele avontuur en toen het half uur wachten voorbij was, liep jij als een kleine expert over de randjes van de hekjes te balanceren.

Ik had ’s avonds pijn in mijn kaken van het lachen, zoveel plezier hebben we gehad: in de kookpotten waar we door elkaar werden geschud, in de draaimolen waar we wedstrijdje deden welk paard harder liep, in de slak van waaruit we een prachtig uitzicht hadden op de gekke laven en natuurlijk toen we de clowntjes uit alle landen gingen bekijken.

Nog steeds zijn de Anton Pieck sprookjes niet echt aan jou besteed. De heksen zijn echt wel eng en al die donkere ruimtes met dreigende muziek is al helemaal niets voor jou. De dansende schoentjes daarentegen vond je geweldig en ook had je een leuk gesprek met de toverboom. En we zagen een vliegend tapijt voorbijkomen met bloemen die kwamen luisteren naar de muziek. We dansten bij alle muziekpaddenstoelen en jij keek ademloos naar Langnek. Hollebollegijs vonden wij maar een beetje stom. Hoeveel papier wij ook gaven, hij bleef maar vragen om meer…

Wat een dag wat een dag. Jij en ik samen onder een paraplu. Tot het bos dicht ging, om 8 uur, hield jij het vol. Na één minuut in je autostoeltje viel jij in slaap, zo moe was jij. Maar ook jij bleef lachen tot het einde: zonder gezeur, zonder geklaag liep jij de hele dag met me mee en alleen wanneer het te spannend was wilde je dat ik je droeg.

En natuurlijk deed ik dat dan, natuurlijk droeg ik je, mijn kleine dappere stoere vrolijke mooie slimme lieve meisje…

“Mama jij bent mijn aller aller liefste vriend!” zei jij aan het einde van de dag.

Insgelijks meisje, insgelijks……..

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in leukedingendoen, Zonnekind. Bookmark de permalink .

8 reacties op Een bofkontendag

  1. Irma joustra zegt:

    Elke keer ben ik wel zo ontroerd als ik lees hoe je over je meidje schrijft .Dit bewaar je toch wel heel goed voor haar hè .Met overal backups. Voor later .Zo zoet .Groet Irma

    Like

  2. Mooooi! En o, wat ben jij een bofkont met jouw meisje. En o, wat is jouw meisje een bofkont met jou als mama!

    Like

  3. Daantje zegt:

    Wat lief 😀 Ik moest wel even nadenken, want je hebt ook een pretpark dat Toverland heet, dus ik dacht: he? gaat het nou daarover of over de Efteling? 😉

    Maar super dat jullie zo’n geweldige dag hebben gehad 😀

    Like

  4. Min of Meer zegt:

    ach wat heerlijk toch. Zowel de dag als de liefde tussen jullie.

    Like

  5. Jolanda zegt:

    Aaaaah, wat een prachtig avontuur hebben jullie saampjes beleefd!

    Like

  6. Dat klinkt als een fantastische moeder-dochter dag!

    Like

  7. Leuk zeg! Ik krijg gelijk helemaal zin om naar de Efteling te gaan met zoon 🙂

    Like

  8. Tineke zegt:

    Heerlijk, zo’n topdag!

    Like

Reacties zijn gesloten.