Een klein ziek meisje

Oh wat hadden een leuk weekend: op de camping, klimmend en daarna een verjaardag met een bezoekje aan de kermis als bonus. Jij genoot: op de trampoline, spelen met de klimjuf, hutten bouwend met je neefje en op de arm bij oma en je tantetjes. En ja je ging in de draaimolen en in de autootjes. Je ging ook op de kermis op de trampoline en sprong hoog, zo hoog, tot boven in de lucht!
Schaterend van het lachen speelde je vervolgens met het hondje en we gingen kletsend en zingend op weg naar huis.

Maar… gisteravond… en vannacht… kon je de slaap niet vatten. Een klein woelend meisje lag naast me, te draaien in bed. Je ging weer eventjes naar je eigen bedje om je knuffelkonijn te halen. Ik vroeg aan je, mijn meisje, waarom je niet slapen kon. En toen was je toch wel even verdrietig… Je had zo’n honger en je oor deed pijn. Je wilde naar beneden, je wilde niet meer slapen.

Dus daar gingen we… Jij op de bank onder een dekentje, terwijl ik een boterhammetje voor je maakte. Dat raakte je niet aan: je wilde sap. De beker droog je in één teug leeg: oh nee geen honger mama, dorst was het goed woord…

En dat oortje dat deed echt pijn. Ik haalde een arsenaal aan flesjes tevoorschijn: een toverdrankje met paracetamol, voor op een lepel. Een spray voor in je neusje. Een druppeltjes voor in je oor…

Het werd alleen niet beter, ook niet toen we weer samen in het grote bed lagen. Jij bleef jammeren en woelen….

Ach meisje, het ging niet over, he?

Dus we gingen weer naar beneden en keken samen naar Kindertijd. Samen op de bank onder een dekentje. Midden in de nacht. We keken twee afleveringen en terwijl de vogeltjes al wakker werden gingen we weer naar bed.

Toen je vanmorgen vrolijk en lekker laat wakker werd en me vertelde dat je oorpijn weg was twijfelde ik nog even. Maar omdat vervolgens je ontbijtboterham er integraal weer uitging wist ik het zeker: nee meisje: jij gaat vandaag niet naar de opvang. Opa en oma komen je daar niet halen voor een logeeravondje en speeldagje, morgen. Jij blijft lekker thuis. Straks maak ik voor je een rijstwafel en ondertussen kijk je prinses Lillifee…

Ik bel de oppas wel… en hoop dat die kan… want die werkafspraak van vanavond… die kan ik eigenlijk toch echt niet afzeggen…

Uhm… iemand van de lezers die vanavond even langs wil komen….?

Update: wat lief dat al twee dames zich spontaan aanbieden als oppas… Maar gelukkig heb ik buren weten te mobiliseren dus het komt wel goed…

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Zonnekind. Bookmark de permalink .

11 reacties op Een klein ziek meisje

  1. Astrid zegt:

    Ik weet niet waar je woont. Anders wil ik je best uit de brand helpen.

    Like

  2. Och, dit gaat me aan het hart 😦
    Beterschap voor je meisje en ik hoop dat je een lieve oppas vindt (volgens mij is de afstand tussen onze huizen te groot)….want oppassen hebben nogal eens de neiging op nét niét te kunnen op de momenten dat je ze écht nodig hebt…

    Like

  3. Wil zegt:

    Och zielig klein meisje, beterschap. En ik wil wel oppassen, weet alleen niet waar je woont. Ik woon in Enschede.

    Like

  4. Daantje zegt:

    ach wat sneu 😦 Gelukkig heb je oppas kunnen vinden. Beterschap, lief zonnekindje!

    Like

  5. Min of Meer zegt:

    Fijn dat het al is opgelost. Wat zielig zo’n klein ziek meisje. Ik heb hier een grote zieke jongen, kind houdt niets binnen en heeft flinke koorts. Dan is een knul van 13 toch ook weer een klein knulletje…

    Like

  6. Korreltje zegt:

    Beterschap!

    Like

  7. Oh, volgens mij woon ik ook net te ver fietsen. Hopelijk knapt ze snel weer op.

    Like

  8. Nicole zegt:

    Wat naar dat ze ziek is. Bij ons zijn opa en oma altijd de oppas bij ziekte. Niets werkt beter bij onze zieke kinderen (zelfs nog bij puberzoon) dan wat TLC van opa en oma.
    Beterschap.

    Like

  9. Een 30-er zegt:

    Fijn dat je oppas hebt gevonden, beterschap!

    Like

Reacties zijn gesloten.