“Als de kinderen het maar leuk hebben toch?”

Toen Zonnekind een Zonnebaby was raakte ik bevriend met .. uhm… ik noem haar even Eva. Ik kende Eva al heel lang. Zij èn haar man waren, net zoals ik, enthousiaste rotsklimmers.

Eva was zwanger toen Zonnebaby geboren werd en samen gingen we aan de wandel: ik met een baby òp, en zij met een baby ìn haar buik. Toen de indebuikbaby eruit was bleven we elkaar zien: gezellige mamaklets over billenzalf en allerlei andere dingen die heel belangrijk zijn als je leventje zo klein wordt.

Ook gingen we na verloop van tijd samen zwemmen. Dat peuterzwemmen werd een vast ritueel en zo zagen we elkaar iedere twee weken.

Vervolgens raakte Eva zwanger van een tweede. Ik niet. Ik had dat graag gewild maar het was me niet gegeven en ja: natuurlijk deed het even pijn toen ze me het grote nieuws bracht.
Maar… life goes on en toevallig heb ik al wel mooi het mooiste liefste meisje van de hele wereld, dus wat heb ìk nou te klagen… dus natuurlijk leefde ik ook met deze zwangerschap mee en kwam ik blij op visite toen het zusje geboren werd.

Toch veranderde er toen iets. Het peuterzwemmen hield bijvoorbeeld op en dat snapte ik best. Afspreken was ingewikkeld en zij had er twee, dus natúúrlijk paste ik me aan en Zonnekind dus automatisch ook.

Zo sloop het erin dat ik rekening hield met Eva en haar twee kinderen en in de loop van de tijd begon me dat een beetje tegen te staan. Ik liep regelmatig te sjouwen met een weigerpeuter die niet van mij was. Eva had immers haar handen vol aan de baby. En Zonnekind is sowieso makkelijk, dus haar dutjes konden ook ècht best een uurtje uitgesteld worden zonder grote gevolgen….
Ik begreep toch zeker wel dat het met twee kinderen veel moeilijker was?

Ik reageer niet op dergelijke opmerkingen maar moet er wel even van slikken. Ik had mijn meisje een zusje gegund immers…

De belangrijkste verandering was echter dat ik geen zin meer had in alleen maar mama-gekeuvel en kinderactiviteiten.
Ik ben weer leuke dingen gaan doen. Dat kan immers prima, ook met kind. Ik spreek ’s avonds af met iemand en leg haar daar ter plekke in bed, om haar vervolgens half slapend over te hevelen in de SunnyBus en, thuis aangekomen, in haar eigen bedje te leggen.
Ik ga gewoon weer sporten. Ik kies een klimhal uit op kindvriendelijkheid en neem eventueel wat puzzels mee. Zonnekind vermaakt zich écht wel…
We gaan op avontuur met Sunny de bus en zien wel waar we slapen.

Zo verwaterde de vriendschap met Eva. Het voelde alsof ik, mèt kind, verder ging waar zij bleef hangen in de poepluiers en eerste stapjes.
Ze stuurde laatst een berichtje. Ze miste het samen zwemmen. Of we konden afspreken.

Ik reageerde terug. Eigenlijk vind ik peuterzwemmen helemaal niet leuk. Maar hoe is het eigenlijk met je?

Toen ze reageerde met kinderklets liet ik haar weten dat ik het leuk vond om weer eens met haar af te spreken, maar dat ik dan wel wil weten hoe het met háár is en niet alleen maar dat de éne loopt en de andere zo goed praat. Dat ik het leuk zou vinden om ze te treffen in Frankrijk, waar ik volgende week naar toe wil gaan om er te klimmen en dat ik me afvraag waarom ze kiezen voor een saaïge vakantie om de hoek. Zij waren toch ooit ook fan van klimmen?

Die boodschap kwam over… Ze liet me weten dat het niet zo goed gaat met haar.
“Is dit het nou?” is wat haar regelmatig bezighoudt nu…

Ik begrijp dat het verleidelijk is om je leven rondom je kind(eren) in te richten. Echt.

Maar het hoeft niet.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in genieten, opvoeddingen. Bookmark de permalink .

12 reacties op “Als de kinderen het maar leuk hebben toch?”

  1. Daantje zegt:

    Wij hebben ons leven ook grotendeels aangepast aan Toby, maar soms springen we even uit de band 😉 Ik hoop dat je vriendin ook snel een uitlaatklep vindt

    Like

    • mariimma zegt:

      Natuurlijk pas je je aan… ik blijf ook heel wat avonden thuis…
      Deze vriendin gaat echter voorlopig nog niet naar Barcelona… terwijl ze dat wel heel leuk zou vinden.

      Ik hoop dat ze meer balans vindt..!

      Like

  2. Eerlijk gezegd vind ik dit best een lastige hoor. Eea hangt er soms ook van af hoe flexibel je kind is. En daarmee bedoel ik dan niet dat de ander altijd maar flexibel moet zijn, maar dat het je mogelijkheden aardig kan beperken,

    Zoon is door zijn adoptie-achtergrond op een aantal punten niet flex. Dat geldt oa voor oppassen. En over die grens heengaan werkt gewoon niet. Ik heb dan gelukkig wel een man die zijn deel doet, maar in zijn drukke werkperiode (toch zo’n 5 maanden per jaar) komt het op mij neer. En dan kan er niet zoveel.

    Overigens vind ik wel dat je af kunt spreken met kinderen om het dan niet (niet alleen) over kinderen te hebben.

    Want hoe blij ik ook met zoon ben: er is ook nog een zijn naast zoon.

    Like

  3. Miranda zegt:

    Goed stuk!! Heel herkenbaar van beide kanten. Wat goed van haar dat ze we l heeft toegegeven dat het niet zo goed gaat. Wie weet is dit een nieuw begin!

    Like

  4. valhalla zegt:

    Toen ik 18 was, zei een vriendin van 32 die moeder was van één zoon: blijf altijd iets doen dat écht van jou is. Niet van je man of van je kinderen. Iets wat JIJ leuk vindt. Of dat nu bungeejumpen is, of ruitjes haken, of naar de raadsvergadering van de gemeente elke woensdag 😉

    En echt, ik vind het een briljant advies. Hoe belangrijk ze ook zijn en hoezeer ze ook op de eerste plek komen, dingen blijven doen die jou energie geven en blij maken is echt fijn om een beetje in contact te blijven met de persoon die je was voordat je kinderen kreeg…

    Liked by 1 persoon

  5. JBR zegt:

    Sluit me helemaal bij Valhalla aan. Je eigen dingen blijven doen is echt belangrijk. Mij geeft het weer energie die ik dan weer investeer in partner, kinders en werk. JBR

    Liked by 1 persoon

  6. Lis zegt:

    ik heb er drie, mijn vriendin een. meestal ga ik naar haar toe, meestal ben ik wel op tijd en meestal help ik haar ook nog mee met de hare… kindjes verschillen en mama’s ook. ach, op den duur zijn ze groter en dan vind je elkaar misschien weer wat meer terug. Sommige vrienden zie ik nu minder dan een paar jaar terug, anderen zie ik nu juist weer meer.

    Like

  7. Korreltje zegt:

    Je groeit toch uit elkaar, lijkt het. Ik merk het ook. En dan ben ik meestal degene met het kleinste kind tgenwoordig. En hoewel mensen dan wel met mij of mijn oudste twee af willen spreken vinden ze het lastig dat er nog een weigerkleuter mee moet of de boel in het honderd dreint. En dat snap ik ook.

    Like

    • Korreltje zegt:

      Ik probeer kleuter vaak thuis te laten, maar eigenlijk besef ik nu steeds meer dat dat ook niet de oplossing is en niet goed voor zijn ontwikkeling, om steeds maar overal buiten gehouden te worden…

      Like

  8. Gretha zegt:

    wauw.. ben er bijna stil van
    niet iedereen heeft zo’n makkelijk kind als zonnekind.. ik hoef mn dochter echt niet met een boekje in een hoekje te zetten.. dat houdt ze nog geen 5 minuten vol.. haar slapend overhevelen ? ze slaapt al vanaf ze 5 maanden oud is niet meer ergens anders dan thuis, ook niet als ik erbij ben (ja ok, bij opa en oma of haar tante wel als ze daar logeert!! 😀 ) dus savonds afspreken had zeker wel invloed.. ze kan niet tegen drukte (hoogsensitief) maar ook nog eens een sterke eigen wil en zoekt prikkels op, terwijl ze er niet tegen kan.. dus zij en wij lopen constant op onze tenen.. alles draait uist om haar wat t beste is voor haar, omdat dat ook t beste is voor ons uiteindelijk.. 😦 fijn dat t bij jou zo goed gaat! en onze tweede is ook zoveel makkelijker! ondanks dat hij nu bijna 3 is en een echte peuterpuber! maar door school en haar karakter/hsp/sterke eigen wil (zegmaar een temperamentvol kind (voor de buitenwereld een kind wat verwend lijkt, lijkt niet om te kunnen gaan met nee als antwoord met als gevolg agressie naar mij en een grote mond.. zacht gezegd… dit is een uiting van overprikkeling en alleen al door het normale dagelijkse leven.. ) onze taak is juist om het voor haar zo leefbaar mogelijk te maken en haar te leren met alle dagelijkse prikkels om te leren gaan… en dat kost mij bergen energie.. oordeel dus niet te snel over een ander…
    maar vanuit jouw standpunt kan ik me je verhaal helemaal voorstellen!! ik snap 100% wat je bedoelt! (het is alleen niet zo zwart/wit te stellen 😉 )

    Like

  9. Thuis Sparen zegt:

    Het eerste jaar vind ik vooral zo pittig. Dan ben je nog zo vol hormonen en je kindje heeft je dan nog zo hard nodig. In dat eerste jaar heb ik bijzonder weinig gedaan wat echt voor mezelf was. Nu zoonlief bijna één is, komt het gelukkig weer een beetje op gang! Heerlijk!!!

    Het is weer eens de balans die mensen moeten vinden. Voor de een gaat dat wat makkelijker als voor de ander ;).

    Ik heb wel onwijs veel respect voor je, hoe je incasseringsvermogen lijkt als het allemaal even tegen zit, maar ook hoeveel leuke dingen je doet en hoe je je dochter centraal stelt. Dat het allemaal niet zo ingewikkeld hoeft te zijn mét kind, daar leer ik echt wel van! Ik ben meer iemand die eerst allemaal leeuwen en beren ziet…

    Like

  10. Boerderij Zinin zegt:

    Vanavond een bbq (ja, dit weer verwacht je niet eind mei) met een groep vrienden. Eigenlijk de enige die ik ken, is een vriendin nog uit mijn HAVO tijd. Sinds zij kinderen heeft gaat het alleen maar daar over, als ik haar spreek. En dat is nog maar zelden. Een jaar geleden schreef ik een goed doordachte brief waarin ik aangaf haar te missen, zoveel vrienden heb ik niet. Het is niet leuk als het bellen, kaartjes sturen, langs gaan dan van één kant komt.
    Vanavond gaan wij zónder kinderen, zij mét. Ik verwacht dus dat we weer niet echt diepe gesprekken zullen hebben zonder tig onderbrekingen. Daarom zocht ik je bericht nog eens op, hoe jij dit vriendelijk verwoord. Dan kan ik het in mijn achterhoofd houden, in de hoop dat ik er niks gefrusteerds en gemeens uitflap….

    Like

Reacties zijn gesloten.