Ambitie op de juiste plaats

In 2003 nam ik ontslag, bivakkeerde ik een paar maanden in een tentje in de Dolomieten en gaf daar klimles, om vervolgens in het najaar mijn bedrijf op te starten. Wat mijn baas kon, kon ik beter, vond ik. Dat zou niet eens zo heel erg moeilijk zijn….

Ik ben onderzoeker. Ik word ingehuurd door organisaties om in gesprek te gaan met hun doelgroep. Bijvoorbeeld door gemeenten, via interactieve burgeravonden waar ik dan de dagvoorzitter ben. Of door bedrijven, om een internetvragenlijst te ontwerpen en deze in te laten vullen. Of ik interview neurologen over de behandeling van chronische ziekten. Ik maak gespreksverslagen, grafieken, kruistabellen en ANOVA’s. Ik voer de Bonferroni-toets uit en interpreteer notulen van groepsbijeenkomsten. Ik probeer gedrag te voorspellen op basis van wetenschappelijke theorieën en de uitkomsten van mijn onderzoeken. Ik adviseer over openingstijden, marketingstrategieën en of er ergens wel of niet een 30 kilometerzone moet worden ingericht.

Ik concurreer met grote namen en kom dan letterlijk aan in mijn pipowagen Sunnybus om toe te lichten waarom bedrijven voor mij moeten kiezen. Soms is er geen klik. Soms willen mensen liever een gerenommeerde naam of een strakke snelle jongen in dito pak en auto die zichzelf omhult in jargon en snelle praatjes. Ik vind dat prima. Ik kan zo’n manager immers niet bieden wat hij of zij nodig heeft: een mooi praatje en plaatje en de naam van een meneer die op tv komt  (hoewel mijn grafieken er echt wel strak uit zien…)  .
Ik heb geen pak maar zie er gewoon netjes uit. En ik ga over de inhoud en denk kritisch mee. Niet ieder bedrijf zit daarop te wachten.

Eén van mijn eerste opdrachtgevers was Intr@tuin. Ik voerde voor deze keten een klanttevredenheidsonderzoek uit door ter plekke, in alle winkels (dat waren er zo rond de 60, indertijd…) op drie verschillende dagen bezoekers een schriftelijke vragenlijst in te laten vullen in het winkelrestaurant, met een kopje koffie op kosten van de winkel. Het was een behoorlijke uitdaging om binnen één maand op al die plaatsen in Nederland twee interviewers met stapels vragenlijsten te regelen en de inhoud van die vragenlijsten in een computer te krijgen. Ik werkte vanuit huis terwijl dat huis op dat moment verbouwd werd en ook had ik een ernstige rugblessure waardoor ik plat op bed moest blijven liggen. Ik speelde kantoortje door, als de telefoon ging, de bouwvakkers te vragen of het even wat zachter kon en vervolgens met een mevrouwenstem de telefoon professioneel op te nemen. Terwijl ik dus in bed lag. Ach… dat waren nog eens tijden….

Indertijd was ik verschrikkelijk ambitieus en drie jaar later had ik tien tot twaalf mensen in dienst. Projectleiders die de onderzoeken begeleidden en coördineerden en de rapporten schreven. Een officemanager die de planning en inkoop deed en de uitzendkrachten aanstuurde. Daarnaast liepen er immers nog tig uitzendkrachten rond die het veldwerk uitvoerden en data-entry deden…

Nee, dan vandaag….

Lekker thuis aan de slag. Op de laptop aan de eettafel. Poes op schoot. Even een offerte maken van een opdracht die ik al gekregen heb op basis van een gesprek, vorige week. Ik ga aan de slag voor een woningcorporatie: advies geven over onderzoek en vervolgens zelf een deel ervan uitvoeren en rapporteren. Over het toewijzen van woningen aan wel-of-niet urgente woningzoekenden. Leuk.

En verder schrijf ik conclusies over een onderzoek over afvalscheiding, in opdracht van een gemeente. Super interessant onderwerp waar ik in al meer dan 70 gemeenten onderzoek naar deed (en ja: iedereen vertelt mij wat zij van de inzameling van plastic of de verrekening van de afvalstoffenheffing vinden, als ik vertel dat dit mijn expertisegebied is…).

De zakelijke telefoon is ingeprikt en tussen de bedrijven door doe ik een wasje, hang deze op, pak de stofzuiger even vast, maak nog wat foto’s van marktplaatsverkoopdingen. En tussendoor zit ik in de zon. En vanmiddag ga ik een paar dagen vooruit koken zodat ik op drukke filedagen niet hoef terug te vallen op frietjes van de frietjeswinkel.

Nee mijn bedrijf hoeft niet te groeien. Het mag krimpen. Minder werkzaamheden voor een hoger uurtarief en meer kwaliteit, omdat ik alles zelf doe. Geen acquisitie meer omdat ik die projectleiders niet meer aan het werk hoef te houden. Een paar vaste oproepkrachten die geen probleem hebben met het wisselend aanbod van uren. Bezuinigen op zakelijke uitgaven door lidmaatschappen en abonnementen op te zeggen. Nog een jaar en dan ben ik van het huurcontract van die 100+ vierkante meter kantoorruimte af.

Ambitie…? Nog steeds! Mijn onderzoeken, workshops, rapporten en adviezen helpen organisaties verder. Voor mij is rapporten schrijven nooit productiewerk. Ik denk na over iedere vraag die in een internetvragenlijst geprogrammeerd wordt. Ik val niet terug op gebaande paden. Ik adviseer soms ook gewoon om een onderzoek níet te doen, ook al kost me dat omzet. Het moet immers wel een meerwaarde hebben.
Ik ben het vertrouwen waard. En ook iedere cent die ik als tegenprestatie vraag. Ik werk ’s avonds als dat nodig is, maar ook werk ik zoveel mogelijk niet. Omdat dat nu kan.

Maar mijn bedrijf zal qua kwantiteit niet meer groeien. Nee. Voor mij geen 60+ urige werkweken meer! Ik ga lekker even buiten in het zonnetje zitten vandaag!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in werk. Bookmark de permalink .

9 reacties op Ambitie op de juiste plaats

  1. Lis zegt:

    heerlijk. Wat is anders het nut van eigen baas zijn als je niet je eigen werkdruk kunt controleren 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Gerda zegt:

    Zeggen ze niet: ‘ik wens je veel personeel toe’ als ze het niet zo goed met je voor hebben?
    Niets zo rustig als alleen maar zakelijk rekening te hoeven houden met jezelf (en je klanten natuurlijk).

    Liked by 1 persoon

  3. Ik was eigenlijk al lang razend benieuwd in welke branche je werkzaam bent. Ik vind het heel knap hoe je je bedrijf leidt, en het is ook vanuit een eerlijke invalshoek voor je cliënten en jezelf.

    Like

  4. Miranda zegt:

    Echt super om dit te lezen, was altijd zo benieuwd wat je deed! Echt respect voor je en petje af!

    Like

  5. izerina zegt:

    Hier zouden veel bijna overwerkte mensen iets van kunnen leren.

    Liked by 1 persoon

  6. Lot zegt:

    Wat leuk dat je zo openhartig erover schrijft. Een mooie inkijkje in jouw wereld.

    Like

  7. Suus zegt:

    Leuk om te lezen wat voor een bedrijf je hebt. En wat goed dat je de stap hebt genomen je bedrijf weer kleiner te laten worden, less is more en meer genieten.

    Like

  8. nu ik nieuw werk zoek, blijft dit blog door m’n hoofd spoken. Jij werkt op allerlei punten precies zoals ik ook doe (of soms wil doen, mijn armspieren zijn nog niet zo sterk en ik heb geen BV) Iets in de trant van “ik zou met mijn dataverwerkingskennis iets zinvols willen doen en bij willen leren op een manier dat iemand anders er ook wat aan heeft”. Kunnen we een keer hierover bellen of mailen zodat ik kan uitleggen wat ik bedoel? via jomiro@hotmail.nl wil ik mijn 06 of eigen mailadres wel geven.

    Like

  9. Realmam zegt:

    Wat leuk om te lezen (tijd geleden al, maar ik wilde altijd nog een keer reageren ;-))
    Ik was altijd best nieuwsgierig naar jouw werkzaamheden en als ik dit zo lees heb jij gewoon mijn gewenste droombaan, bofferd 🙂
    Maar momenteel heb ik ook een droombaan als thuisblijfmoeder, dus ik klaag absoluut niet. Wel leuk om te lezen dat zoiets echt bestaat… wellicht later…. 😉

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.