Een adviesgesprek over in je eentje moeder worden

Gisteravond had ik een vrouw op bezoek. Via via kwamen we in contact maar eigenlijk kenden we elkaar helemaal niet.

Zij heeft een kinderwens maar geen man en weet nu niet zo goed wat ze moet doen: zoeken tot ze misschien toch die man tegenkomt? In haar eentje moeder worden? Afwachten?

Soms is zo’n situatie zó complex. Want als je alleen bent en je hebt een niet helemaal van-9-tot-5 baan, hoe ga je dat dat combineren??

En hoe ik dat gedaan heb…

Of ze langs mocht komen.

Ja natuurlijk….

Kijk ik ben helemaal niet zo heel deskundig op het gebied van alleenstaand moederschap. Ik ken alleen mijn eigen situatie. Aan de andere kant ben ik dan dus superdeskundig, omdat ik het aan den lijve ervaar…

Maar…. ieder leven is anders. Zij moet nu keuzes gaan maken om haar leven zó in te richten dat er ruimte is voor een kind. Ik deed dat ook, voor zover dat mogelijk was… Ze was verbaasd toen ze van me hoorde dat ik dat opveel vlakken in mijn leven eigenlijk helemaal niet deed. Ik werkte immers 60 uur per week tot de weeën begonnen en het was voor mij maar zéér de vraag of het wel mogelijk was om hetzelfde werk ook in de helft van die tijd te doen. En nog steeds is dat de vraag, eigenlijk, voor mij…

Zij is huisarts. Ik heb en had een eigen bedrijf. Zij heeft een huurhuis. Ik had een restschuld. Zij moet ver reizen voor haar werk en werkt onregelmatig. Ik werkte heul veel. Zij heeft haar onzekerheden en ik had de mijne… Totaal anders maar eigenlijk kwam het op hetzelfde neer: past een kind in dit leven dat ik heb en kan ik het allemaal wel, in mijn eentje?

Ik heb haar mijn verhaal verteld en daar was ze blij mee. In hoeverre ze er echt iets aan heeft zal nog moeten blijken.

Voor mij was het zonder partner zwanger worden één van de grootste keuzes in mijn leven, desalniettemin was het eigenlijk helemaal niet zo moeilijk om die keuze te maken. Een kind maken als je geen man hebt doe je niet zomaar, op een dag. Dat is een heel proces van keuzes maken en stapjes nemen en zo heb ik het ook ervaren: niet als een zwartwit keuze maar als een proces.
Nu ik er zo op terugkeek, gisteravond, lijkt het kiezen voor alleenstaand moederschap me nauwelijks moeite te hebben gekost. Ik was er gewoon aan toe. Iedere stap op weg naar het moederschap voelde voor mij als natuurlijk, vanzelfsprekend. Ook al die medicatie prikken en alle keren dat ik in die gyneacologenstoel lag.
Ook was er voor mijn gevoel altijd nog wel een weg terug… Natuurlijk had ik na één keer proberen keizwanger kunnen zijn, maar daar ging ik, gezien de statistieken, niet vanuit en ik kreeg helaas meer dan gelijk. Dus ook na die eerste poging , toen ik een paar weken tussen hoop en vrees leefde en vervolgens duidelijk werd dat ik inderdaad niet meteen zwanger was, kon ik nog terug… En pas op dàt moment, toen ik beteuterd naar een Omowitte zwangerschapstick keek, besefte ik dat ik het echt wilde, moeder worden.
Maar in het hele proces, toen ik de moed al bijna had opgegeven en aan mijn aller aller laatste IVF-poging toe was, was ik ook realistisch genoeg om te beseffen dat het een reële optie was dat het bij proberen moeder te worden zou blijven. Ook toen ik eindelijk die twee streepjes zag wist ik dat het mis zou kunnen gaan en dat dat het zou kunnen zijn. Oh wat was ik daar bang voor, zelfs nadat mijn meisje geboren was. Want ik wist: dit zou ik niet kunnen overdoen…

Uiteindelijk heb ik dus nooit voor het moeder worden gekozen. Ik koos voor het serieus proberen moeder te worden. Meer had ik niet te kiezen: een kind is immers nooit een keuze maar altijd een cadeau. En voor mij gaf de doorslag dat ik het wilde proberen, dat ik niet kon leven bij het idee dat ik nooit had geprobeerd, dat ik die boot aan me voorbij had laten gaan en niet had gedurfd in te stappen…

Waarom niet proberen, vroeg ik haar? Waarom ga je niet gewoon naar die kliniek en doe je een gesprek. Als het dan niet goed voelt kun je er gewoon alsnog uitstappen? En nee. Je kunt niet alles plannen. Denk niet dat die baan tussen jou en je kinderwens in staat. Ook als je een andere baan zou hebben, met meer zekerheden of die minder logistieke problemen met zich zou meebrengen, zou je uitdagingen tegenkomen. Dan zou misschien je huis niet geschikt zijn.
Ik geloof er ook niet in dat je meteen een huis met een tuin en een stationwagen en een hond nodig hebt om een kind te krijgen… en een baan waarmee je bij voorkeur veel geld verdient, geen stress hebt en altijd vrij kunt krijgen als dat jou beter uitkomt.
Er groeien in de hele wereld kinderen op die nooit in een stationwagen hebben gezeten en die zijn niet per definitie ongelukkiger dan andere kinderen. En heel veel kinderen gaan niet naar paardrijles. Heel veel kinderen hebben ook wél dat ideale plaatje als ze geboren worden, maar vijf jaar later is er een ouder gestorven ontslagen, ongeneeslijk ziek of de ouders zijn niet meer bij elkaar. That’s life and sometimes it sucks…!

Stel je toch voor dat je de ideale situatie hebt geschapen en je krijgt een kind met een handicap… Of je breekt je been en dat geneest nooit meer goed en de rest van je leven loop je op krukken. Dan zul je toch echt je plannen moeten bijstellen….

Ik snap haar heel goed: haar angsten en onzekerheden. Ik snap als geen ander dat ze zich afvraagt of ze het wel allemaal kan, in haar eentje. Zonder directe familie om de hoek. En met de verantwoordelijkheid om ook nog kostwinner te zijn. En rolmodel. Ik snap dat ze zich afvraagt wat ze dat kind aan doet om zonder vader op te groeien want ik vraag me dat ook nog steeds regelmatig af. Ook kun je best overleggen met iemand over wat nu echt het beste is met je kind, maar niet met iemand voor wie dat kind nét zo belangrijk is als voor jou. En dat is eenzaam. Ook is het soms verdomde eenzaam om die liefde voor je kind niet te kunnen delen met iemand. Ja natuurlijk zijn er mensen, maar dat intense gevoel van ouderliefde dat is er niet. Als mijn meisje iets fantastisch doet, krijgt niemand die brok zó in de keel als ik dat doe. Ja dat is eenzaam en niet leuk.

Daar staat dan weer tegenover dat ze er wél gewoon is en dat die brok in de keel het mooiste gevoel van de wereld is en dat ik dat wel gewoon mag meemaken. En nooit meer wil missen.

En ja, in je eentje een kind opvoeden is fragiel, kan stuk. Ik ben kwetsbaarder dan wanneer ik met zijn tweeën zou zijn. Als mij iets gebeurt dan valt mijn kind misschien wel dieper dan een kind dat nog een andere ouder heeft. Ik koos bewust voor het alleenstaand ouderschap dus ik doe het haar aan, dat risico om zo diep te vallen.
Maar juist dat besef van fragiliteit maakt mij misschien wel sterker en stabieler dan veel anderen. En ik ga in ieder geval niet uit elkaar. Of laten we het zó zeggen, de kans dat ik uit mekaar val is een stuk kleiner dan die meer dan 30% kans van een uit elkaar vallend huwelijk… Dus hoezo zou ik minder stabiel zijn??

Ja natuurlijk snap ik haar zorgen. Dat het zwaar is. Dat het een logistieke uitdaging is. Dat éne voorbeeld dat ik zat te janken in de file omdat ik mijn kind niet op tijd zou kunnen ophalen van de kindervang, is maar één van die momenten en natuurlijk zijn die er meer.
Maar om die reden niet voor het ouderschap kiezen… Pfff.. moeilijk hoor….

Niet kiezen is soms óók een keuze, vertelde ik haar. Ik had met het niet durven kiezen voor het moederschap, niet kunnen leven. Ik respecteer het van eenieder die deze keuze uit de weg is gegaan en ik respecteer ook iedereen die bewust koos (hoe moeilijk zo’n keuze ook kan zijn…) voor kinderloosheid.

En ik besef ook als geen ander, na drie IVF’s, dat het heel verdrietig is als je niks te kiezen hebt…
Ik weet hoeveel pijn het doet als je iedere maand wéér een geboortekaartje in de bus krijgt en ik weet hoe het voelt om tijdens het boodschappen doen geconfronteerd te worden met de één na de andere dikke buik. En ook weet ik hoe pijnlijk het is en blijft als er een tweede derde komt en dat mensen daar niet eens de magie van zien… of zelfs over klagen…

Tja…

Het is wat…

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in singlemum. Bookmark de permalink .

12 reacties op Een adviesgesprek over in je eentje moeder worden

  1. Daantje zegt:

    Lief dat je de tijd hebt genomen om je verhaal aan haar te vertellen 🙂

    Mijn ouders zijn ook heel lang ongewenst kinderloos geweest, pas na 12 jaar werd ik geboren. En werd enorm op een voetstuk geplaatst, want ik was zó bijzonder, zó gewenst. En ik kan nu eerlijk zeggen: ook dit is geen goede houding om met een kindje om te gaan, net zoals het altijd klagen ook geen goede houding is. Er moet een balans zijn. Een kind is geen last, maar hoeft ook niet te denken dat de wereld alleen om hem/haar draait, want dan draait het uiteindelijk op een teleurstelling uit als zo'n kindje pas op latere leeftijd ontdekt dat hij niet het middelpunt van de wereld is.

    Like

  2. Mooi en eerlijk verhaal heb je geschreven.

    Like

  3. mariimma zegt:

    Goed punt!
    Aan de andere kant, en daar hebben we het gisteren ook uitgebreid over gehad, denk ik dat ieder mens terugkijkt op zijn of haar jeugd en bedenkt dat het beter was geweest als de dingen anders zouden zijn gegaan. Zo was ik “hoogbegaafd” en heb ik altijd het gevoel gehad dat mijn “reason why” erg afhing van hoe ik presteerde en kreeg ik het gevoel dat er buiten mijn slimme hoofd, niet genoeg aan mij was om van te houden.

    Ook niet leuk.

    En zo hebben we allemaal zo onze deuken en butsen in het leven….

    Like

  4. Anoniem zegt:

    Qua veranderen scoor ik in ieder geval wel hoog: van dubbel inkomen met vaste banen, koophuis en partner, naar eigen zaak, ex partner zonder baan. Koophuis is overigens wel gebleven 🙂
    Het kan dus verkeren. Als je geestelijk stabiel bent, en in staat bent van iemand te houden lijkt me dat het kindje op een goede plek terecht komt. De rest vraagt enkel om praktische oplossingen.
    Groetjes Puckie

    Like

  5. Lot zegt:

    Soms is het ook makkelijker alleen op te voeden en de verantwoording te hebben. Tot dochter 10 was getrouwd, maar ik kon niet van de vader op aan, afspraken werden vaak eenzijdig teruggedraaid. Ophalen van de creche? Nee ik kan toch niet regel, even iemand anders. Ik was een avondje met collega's naar Tupperw… en toen ik thuis kwam bleek er een oppasstudent te zitten, man was de kroeg in. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
    Uiteindelijk voor 99% reden van scheiding geweest: to many promisses.

    Als je alleen verantwoordelijk bent moet je voor netwerk en plan A, B en C en D zorgen. Dat is eigenlijk veel simpeler.

    Like

  6. Al heb je een man, dan nog kun je alleenstaande moeder zijn. Ik ken genoeg moeders die alles alleen op moeten knappen en de zog voor hun (onvolwassen) man erbij moeten nemen. Ik hoorde ooit de uitspraak' al is de kloek nog zo arm, haar kuikens houdt zij altijd warm'. Als ik jou blog zo volg valt me steeds op dat jullie het zo fijn hebben samen. Je kunt je afvragen hoe dit was geweest als je dit moedige besluit niet had genomen of een andere “oplossing” had gekozen.

    Like

  7. Ik vind het een mooi en eerlijk blog dat je hebt geschreven. Ik durf wel eens te klagen over mijn kiddo's, maar anderzijds besef ik maar al te goed dat ze het mooiste zijn wat me ooit is overkomen. Misschien sta je daar inderdaad nog wel wat meer bij stil als je er voor kiest om alleenstaande moeder te worden.

    Like

  8. korreltje zegt:

    Moeilijke keuze hoor. Fijn dat jij haar daar in wat kunt bijstaan met jouw advies/ervaringen en haar verhaal aanhoort.

    Like

  9. Wat aardig dat je hier met haar over gepraat hebt. Ik stel me zo voor dat ze veel aan jullie gesprek heeft gehad!

    Like

  10. Anoniem zegt:

    Ik had wel een partner maar ik deed alles alleen. Hij lag de hele dag jn bed en ik moest overal alleen op af. Alleen naar de schoolgesprekken, musicals, dokter en tandarts, ziekenhuis enz. Nooit was hij er om ze op tahalen of weg te brengen. Uiteindelijk ben ik gescheiden.
    Als je echt alleen bent, weet je zeker dat je het zelf moet regelen. Als je steeds hoopt dat er iemand met je mee gaat en het valt steeds tegen, is dat toch steeds weer een teleurstelling…

    Like

  11. Wat een openhartig en eerlijk verhaal. En wat je schrijft; niet kiezen is ook een keuze. Je verhaal verwarmt me.

    Heb mijn kinderen – nu ruim volwassen – grotendeels alleen opgevoed, maar toch is het anders dan in jouw situatie. Jij begon al alleen en dat is echt compleet anders dan als koppel zo'n avontuur aangaan. Dat je daarna alsnog alleen kan komen te staan, dat is dan gewoon het leven.
    En wie weet wie er nog aan je deur klopt en of je dan opendoet 🙂

    Fijn zonnig weekend met je zonnekind.

    Like

  12. Spaarmoeder! zegt:

    Wat ben je toch een lief mens! Fijn dat je een ander zo helpt die zo worstelt. Ze maakt haar eigen keuzes, maar kan leren van jouw keuzes. Als je in een situatie zit die niet iedereen herkent, is het fijn om met iemand te kunnen peinzen die ongeveer hetzelfde dilemma heeft of had.

    Like

Reacties zijn gesloten.