Omdenken

Zoveel momenten zijn er, de laatste tijd, dat ik merk anders in het leven te staan. Ik maak andere keuzes dan die die wellicht logisch, menselijk of (voor mij in ieder geval) bekend zijn. En deze keuzes betalen zich onmiddellijk uit een leuker momentje, een leukere middag, een leukere dag en uiteindelijk zelfs een leuker leven…

Dat is denk ik de belangrijkste les die ik geleerd heb sinds ik moeder geworden ben…

Ook leerde ik deze les op mijn werk: op mijn werk is het heel lang helemáál niet gelukt om positief te zijn en liet ik me erg meeslepen met negativiteit, met name in de omgang met werknemers in een hogere functie. Sinds ik geen hoger opgeleid personeel heb, ben ik daar gelukkig vanaf en ik hoef van mezelf nooit meer uit te proberen of ik dat überhaupt zou kunnen managen…

Ook dát is voor mij nu iets positiefs: aan mezelf toegeven dat ik iets niet kan. Dat ik niet altijd overal goed in hoef te zijn. Mezelf een lief aaitje geven over mijn wang met de belofte dat ik het nooit meer hoef. Dat het niet móet.

Ik moet ook denken aan de mopperende moeders van laatst, die ernaar uitkeken dat hun kinderen ouder zouden zijn… en dat ik me daar niet in herkende… Ik genoot immers van de babytijd van mijn meisje. Ook van de nachten waarin we samen wakker worden: voor een baby zorgen is zó intiem… Als je dan tóch wakker bent gehuild dan kun je maar beter genieten van het samenzijn met je baby, toch?

Het sterkt me te beseffen dat ik langzaam maar zeker steeds positiever in het leven sta. Ik krijg het gevoel dat ik door de keuze die ik maak, een sterker wijzer en leuker mens ben. En, bovenal, een leukere moeder….
Een oefening in positief denken was voor mij: me afvragen of ik me er ook druk over zou maken als ik nu zou weten dat ik over een jaar dood zou gaan. Het antwoord is dus heel vaak: nee!!

Omdenken. De situatie positief interpreteren. Niet van te voren beren op de weg zien. Of me zo opstellen dat ik een situatie die twee kanten kan uitvallen, een klein duwtje kan geven zodat het de goede kant opvalt. Door ergens de humor van in te zien, bijvoorbeeld.

Ik ga dus wèl op een uitnodiging in van die vriendin om bij haar te eten, op een voor ons lastig tijdstip vanwege de slaaptijd van mijn meisje. Gewoon vantevoren een kindermaaltijd maken, Zonnekind in bed leggen in het huis van de vriendin en ervan uitgaan dat ze in deze voor haar vreemde omgeving gaat slapen. Even bedenken dat als ze niet gaat slapen, we binnen tien minuten thuis zijn.
En natuurlijk viel ze gewoon in slaap. Terwijl ze dat wellicht niet gedaan had als ik me daar druk over had gemaakt.

Toen Zonnekind als een echte peuter weigerde door te lopen toen we met een paar vrienden door het bos wandelden, rende ik met een vaartje naar haar terug en gaf ik haar níet op haar donder, maar ik vertelde haar dat ik zo fijn vond dat ze er nog was. Dat ik haar opeens niet meer zag en blij was haar te zien. En vervolgens tilde ik haar met een zwaai op om hotsebotsend rennend als een kameel, hard brullend als een leeuw, terug te rennen naar de rest van de groep. Met een luid lachend meisje dat haar boze bui allang weer vergeten was.
En oh ja. We liepen ook wel erg snel zodat deze driejarige het gewoon letterlijk niet bijgebeend kreeg. Dus dat boze weigeren had – natuurlijk – een hele logische reden…

Of, toen een medewerker liep te mopperen over het overzicht kwijt raken, ik opsprong en blij zei dat ik graag even meekeek om te zien wat er aan de hand is.
Bijna had ik het gemopper genegeerd en zuur gedacht dat ze nu al voor de zoveelste keer aan het mopperen was en dat ik er wel klaar mee was. Met name op het werk, in de omgang met werknemers, ligt de negativiteit af en toe op de loer. Ik gaf mezelf dan ook een virtueel schouderklopje toen het me lukte een positieve draai te geven aan deze situatie.

In dat kader besloot ik dat het echt geen ramp is dat de mini op driejarige leeftijd nog met een speentje insliep.
Dat éne kwartiertje, ’s avonds, maakt echt het verschil niet tussen wel of niet een beugeltje later. En ook niet tussen wel of niet een splaakgebrek. Zodra ze sliep ontspande haar mondje immers en sabbelde ze er niet meer op.
Ik had zèlf bedacht dat ze na haar derde verjaardag te oud was voor dat speentje. Toen dat niet zonder slag of stoot lukte, zag ik al helemaal voor me wat voor gevecht het zou kunnen worden. Dus dreef ik mijn zin niet door. Niet belangrijk genoeg om hierover te gaan lopen stressen, ’s avonds… Niet over zoiets onbelangrijks als een speentje….

Overigens heeft Zonnekind onlangs geheel zelfstandig besloten dat ze geen speentje meer nodig heeft. We lazen een boekje over een heksenkind dat door verkeerde besjes te eten, konijnentanden kreeg (en lange tenen, een staart, grote oren en duizendkleurige sproetjes).

“Heb ik konijnentanden, mama?” vroeg ze diezelfde avond.
“Nee” zei ik, “… maar je kunt ze wèl krijgen… als je nog heel heel lang op je speentje sabbelt. Dan krijg je later heel misschien wel een beetje konijnentanden. Dan kan de tandendokter ze wel weer veranderen in kindertanden.”
“Oh maar dan hoef ik geen speentje meer.” zei ze.

En dat was het dan. Het speentjestijdperk werd zo afgesloten, twee weken geleden. Krak zei mijn moederhart wederom: wéér iets dat nooit nooit nooit meer terugkomt.

Maar ook wat dat betreft lukt het me om om te denken. Ik ben namelijk zo trots op mijn meisje, op alles dat ze de laatste tijd ontwikkeld heeft. Zichzelf uit- en aankleden, zelfstandig naar de wc gaan (hoewel we over het afvegen wel nog wat discussie hebben…), kleren uitzoeken. Ze kan heel goed samen spelen, heel goed delen maar ook kan ze urenlang zichzelf bezighouden. In de klimhal bijvoorbeeld, zodat haar moeder de tijd krijgt om te trainen.
Ik vind het fantastisch om te zien hoe ze zich presenteert voor mensen die ze wel en niet kent. Ze is nieuwsgierig, vrolijk, enthousiast en maakt makkelijk contact. Ze kletst me de oren van het hoofd, verzint de meest fantastische verhalen. Ze kan puzzels die het buurmeisje van 7 nog moeilijk vindt en ze onthoudt boekjes die ik haar voorlees zo goed, dat ze ze na twee keer aan mij kan voorlezen. Ze kan zich heel goed concentreren en ze is heel geduldig.

Ze is mooi, slim, lief, vrolijk, een doorzetter. Ze is leergierig, maakt grapjes, ze is aanhankelijk en toch zelfstandig. Ik kijk ernaar uit haar te zien groeien en ben heel nieuwsgierig naar de persoon tot wie ze zal gaan uitgroeien. En natuurlijk ben ik bij voorbaat al trots op haar. Het kan gewoon niet anders dan dat ze fantastisch blijft, toch?

Ik ben blij dat ik niet aangedrongen heb over dat speentje. Zo kon ze zelf de beslissing nemen dat ze het niet meer nodig had en dat deed ze. En kreeg ik wederom de kans om te beseffen wat een geweldig bijzonder kind ik heb…

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, positiviteit, Zonnekind. Bookmark de permalink .

15 reacties op Omdenken

  1. Wat een heerlijk positief verhaal. Ben er maar trots op. Die mooie dochter van jou.

    Like

  2. Anoniem zegt:

    Hmmm… Wat een fijne moeder heeft je dochter!

    Katrien

    Like

  3. Wat een mooi stuk heb je geschreven.
    Ik voel de liefde voor je Zonnekind gewoon door de woorden heen.

    Like

  4. wat leuk om te lezen. we maken ons t leven vaak erg moeilijk. werd blij van je verhaal over pasen. fijne dag

    Like

  5. Min of Meer zegt:

    Zo mooi dat je het door hebt: er is voor alles een juist moment en dat wordt door een kind zelf aangegeven. Heerlijk dat die speen geen strijd is geworden en dat het zo vanzelf kan gaan.

    Like

  6. Wat een heerlijk bemoedigend stukje!
    Wel moet ik bekennen dat ik echt lang niet alle fases kan omdenken. Sommige fases mogen wel wat sneller voorbij gaan dan de andere.

    Like

  7. Hier hebben mijn drie kids ook rond die leeftijd zelf hun tutje (zo noemen wij dat in België) vaarwel gezegd. Veel makkelijker dan ze ertoe te dwingen als ze er nog niet klaar voor zijn…

    Like

  8. I am extremely impressed along with your writing abilities, Thanks for this great share.

    Like

  9. Marije O zegt:

    Inderdaad, voor alles komt het juiste moment, ook voor afscheid van een speentje! Zo heb ik ook alle opmerkingen over het zindelijk worden van W. (Of liever gezegd het nog niet zindelijk zijn) naast me neergelegd. En wat denk je? Een dag na z'n derde verjaardag wilde hij ineens op eigen verzoek een onderbroekje aan. Klaar, nog geen ongelukje gehad! En inmiddels een maand verder 🙂

    Like

  10. Creabijtje zegt:

    Mooi verhaal en herkenbaar!

    Like

  11. korreltje zegt:

    Mooi is dat ja, de beslissing (of in ieder geval de timing ervan) bij je kind laten. Niet elk kind is daar geschikt voor geloof ik, maar super als het werkt.

    Like

  12. mariimma zegt:

    Super van W!!

    Dat zindelijk maken deed ik wel met enthousiasme actief. Dat kon ik ook positief benaderen, terwijl ik bij het “afnemen” van het speentje niet creatiever werd dan het weggeven aan elfjes of kaboutersbaby's…

    Ligt er denk ik ook vooral aan hoe blij je er als ouder van wordt om de dingen al dan niet leuk aan te pakken of op zijn beloop te laten…?

    Like

  13. mariimma zegt:

    Ook niet elke ouder is daarvoor geschikt denk ik. Maar daar is natuurlijk ook niets mis mee…!

    Like

  14. Anoniem zegt:

    Geniet maar van je dochtertje want kinderen zijn zo vlug groot.Ik heb me al meermaals afgevraagd wat de naam van je dochtertje is…..liesbet

    Like

  15. Anoniem zegt:

    Die van mij doet het ook zo goed op haar eigen tempo. En dan gaat in eens alles vanzelf. Soms snel, en soms langer dan ik van tevoren dacht. Maar altijd zonder strijd en gedoe als belonen en straffen. Zindelijk worden was hier een kwestie van melden dat kinderen die naar de peuterspeelzaal gaan geen luier meer om hebben (oh, dan hoef ik die ook niet meer) en fietsen bleek zonder zijwieltjes vanzelf te gaan (met dank aan loopfiets bleek later). Speentje is echter deze week pas gedaan (met acht jaar dus).
    Ik denk dat je het boek 'Het drama van het begaafde kind' van Miller erg interessant vindt. Die sluit hier goed op aan. Groetjes Puckie

    Like

Reacties zijn gesloten.