Overleven…??

We gingen paaseieren zoeken bij het kinderdagverblijf. In het bos waar het kinderdagverblijf ligt.
Ik ben niet zo op mijn gemak bij dit soort activiteiten waar ik me toch wel bewust ben van de “missende helft” van ons gezin. Al die stelletjes die samen staan toe te kijken naar zoon of dochterlief. En ik sta er alleen.
Maar ach…. eigenlijk valt dat wel mee. Ik heb er eigenlijk sch**t aan, aan dat single-zijn. Met de gedachte dat er echt wel meer ouders zijn die niet samen tijd kunnen maken voor zo’n activiteit ging ik. Maar helaas vond ik geen niet-stelletje. Wat natuurlijk geen bál uitmaakt…
Dus zodra ik mijn kans zag sloot ik me aan bij twee kletsende moeders die ik enigszins ken.
“Ja ik zal blij zijn als deze baby een jaar oud is. Hij is nu een half jaar dus het ergste hebben we gehad.” zei de éne moeder.
“Oh ja ik zal ook blij zijn als mijn jongste naar de basisschool gaat.” zei de ander.
“Wij hebben al tegen elkaar gezegd dat we bij de eerste verjaardag van deze, niet zijn verjaardag vieren maar het feit dat we het overleefd hebben en nog steeds samen zijn.” zei de eerste weer.
Ik werd vragend aangekeken, maar kon niets anders zeggen dan dat ik me er niet in herkende. Ik heb genoten van de babytijd van mijn meisje en ik geniet nog altijd.
Ach, werd me gezegd, maar met twee is het toch echt anders.
Dat ik me afvraag wat “zwaarder” is: in je eentje één kind of met zijn tweeën twee, heb ik maar niet gezegd. Dit is sowieso geen wedstrijd, maar als het er één was dan verloor ik hem graag… Ook slikte ik maar even in dat ik alles over zou hebben voor een zusje of een broertje voor Zonnekind….
Wat volgde, was een gesprek over dat niemand je erop kan voorbereiden hoe je leven verandert, hoeveel je moet opgeven als je een kind heb.
Kan iemand me dat even uitleggen? Als er een papa en een mama is, dan kun je toch gewoon met vriendinnen uit omdat papa thuis is? In principe ieder drie avonden per week? Dan hoef je toch alleen iets te regelen als je met zijn tweeën weg wil? 
En is een oppas regelen dan zo moeilijk?
Nee. Ik zie het toch echt anders. Toen mijn meisje in mijn leven kwam, voelde het alsof de zon op kwam. En dat is nog steeds zo. Ik genoot van alle fasen en ik geniet nog steeds. 
Ik moest slikken toen ik besefte nooit meer borstvoeding meer te zullen geven maar ik koester iedere herinnering. Ook van het geijsbeer vanwege krampjes, overigens…
Ik had een fantastische baby. Hoewel ze altijd eeen goede slaper was en nog steeds, genoot ik van alle intieme momenten dat ze wakker werd ’s nachts. Ik was trots en blij met iedere ontwikkeling die ze doormaakte, alles wat ze leerde. Maar het maakt me ook altijd een beetje weemoedig….
Nee ik overleefde die babytijd niet. Ik genoot. 
En ja natuurlijk zit ik nu méér thuis dan vroeger. Sterker nog: ik zit ook echt alléén thuis. Dat voelt voor mij niet als een opoffering. Ik kán immers gewoon weg, als ik dat wil. ’s Avonds thuis zijn is dus een keuze die ik zelf maak, dat is niet de verantwoordelijkheid van mijn meisje… Als ik iets zou missen dan is dat dus mijn eigen keuze.
Ik besefte, terwijl ik naar deze moeders luisterde, hoe rijk mijn leven is zonder deze negativiteit… dus ja: het was een goed besluit van me, om naar het paaseieren – zoeken te gaan. Niet alleen omdat het zo leuk was voor Zonnekind. Maar het was ook goed voor mij: om er wederom bewust van te zijn dat genieten zo belangrijk is!
Zonnekind vond heel veel eieren trouwens (die de papa’s, mama’s en grotere kinderen heel enthousiast steeds weer verstopten). Ze verfde er twee, we aten frietjes en we gingen zingend naar huis.
We kwamen een oude meneer tegen en Zonnestraal vertelde vrolijk tegen de meneer dat ze de eieren in het mandje van haar fietsje, zojuist had geverfd.
“Genieten!” zei de meneer, terwijl hij me vermanend aankeek. “Iedere dag!”
Ja dat doe ik. Ik doet dat. Ik geniet. Iedere dag. Echt.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in singlemum, Zonnekind. Bookmark de permalink .

15 reacties op Overleven…??

  1. Als ik dat zo hoor lijkt het wel alsof de moeders die jij sprak helemaal nog niet klaar waren voor het moederschap. Ik ga zeker niet beweren dat het moederschap één roze wolk is, het gaat soms gepaard met moeilijke momenten. En als ze groter worden komt er weer de pubertijd… Maar een opoffering, neen zo heb ik het nooit gezien. Ik vind het een eer om mijn drie kinderen te mogen begeleiden in hun tocht naar volwassenheid. En soms ben ik (stiekem) fier op op de kracht die ik in mezelf vind om moeilijkheden die onvermijdelijk gepaard gaan met opvoeden te overwinnen.

    Like

  2. Daantje zegt:

    Tsja, de een of de ander ervaart dat toch anders. Heel veel mensen vinden baby's helemaal niet leuk en vinden het pas leuk worden als een kindje ouder is. Ik kan me daar niks bij voorstellen, ik vond de baby-tijd heerlijk.

    Maar tegelijk vind ik ook dat een kindje krijgen toch wel degelijk een flinke impact heeft op je relatie. Sander en ik gingen bijvoorbeeld regelmatig wandelen, tijdens een wandeling praten we veel gemakkelijker over wat we voelen en willen dan wanneer we binnen zitten. In het begin vlogen we dus wel regelmatig tegen de muren op. Ook heb je met zijn tweetjes vaker discussies over de taakverdeling, denk ik. Het bijhouden wie het vaakst poepluiers heeft verschoond en het meest eruit is gegaan 's morgens vroeg 😉 Kinderachtig, maar het gebeurt. En niet alleen bij ons, ik zie het ook bij andere stelletjes om ons heen gebeuren (en vaak nog wel erger dan bij ons!!).

    Maar om het nou overleven te noemen, dat vind ik dan inderdaad weer wat overdreven.

    Like

  3. Lobke zegt:

    Ik herken het. Het alleenstaand ouderschap zou erg zwaar moeten zijn maar ik herken het niet. Anders, dat wel maar zwaar?

    Like

  4. mariimma zegt:

    Ja ik kan me voorstellen dat ik het moeilijk zou vinden om er 's nachts uit te moeten als er iemand naast me zou liggen die niet eens wakker werd…. en ook dat van die luiers. Wat dat betreft heb ik het veel gemakkelijker: ik ben gewoon altijd aan de beurt. Lekker overzichtelijk en geen irritaties. Ook fijn voor Zonnekind….

    Jammer dat jullie stopten met wandelen. Tobias in doek of wagen en gaan met die banaan, zou ik denken! Kinderen vinden iets al snel gewoon. Zo slaapt mijn dochter overal zodat ik haar 's avonds gewoon kan meenemen naar een vriendin. Vindt ze ook heel normaal.

    Like

  5. Nannie zegt:

    Sommige periodes werkt de man zoveel, dat ik alleen de opvoeding doe / aanwezig ben. Dat is soms zwaar, maar ik vind het op een bepaalde manier ook eenvoudiger en daardoor juist makkelijker. Als je maar met 1 ander persoon te maken hebt, dan richt je je meer op elkaar, er zijn geen verwachtingen dat een ander iets doet (want die is er niet) en er lopen nooit twee mensen aan je te trekken.

    Aan de andere kant krijg je ook nooit koffie op bed 😉

    Ik denk dat ieder kind, iedere relatie, iedere ouder anders is en dus kun je het niet vergelijken.
    Het maakt ook veel uit of een kind goed slaapt of niet. Een lange periode van in stukjes geknipte nachten is zwaar en maakt dingen toch minder leuk. En zo zijn er meer factoren.

    Like

  6. - zegt:

    Vriendinnen die klagen over de zwemles. Je weet dat dat erbij hoort.

    Helaas ben ik niet in de positie mee te kunnen klagen. En zeggen dat ze niet zouden mogen klagen, is gezien mijn kinderloosheid a no go.

    Like

  7. Anoniem zegt:

    toen ik nog getrouwd was en mijn dochter nog klein was, namen we haar overal mee naar toe en brachten haar ook wel eens naar ouders of vrienden om er zelf op uit te gaan,met als gevolg dat ze het heel normaal en zelfs leuk vond om bij anderen te logeren , dus toen ik alleen kwam te staan ben ik dat gewoon blijven doen , zodat ik er savonds of in het weekend ook wel eens alleen erop uit ging ,zonder kind. en alleen opvoeden of samen ? wat is beter ? dat ligt zo aan de situatie en de mensen om wie het gaat dat ik denk dat je niet zwart-wit kunt zeggen wat beter of prettiger is. je kunt geen vergelijking maken ,maar wat ik persoonlijk wel fijn vond is dat ik mijn dochter alle ruimte heb gegeven om te doen wat zij wilde in de zin van ga ik doorleren? naar wat voor opleiding wil ik? daardoor heeft zij haar eigen fouten kunnen maken en er veel van geleerd, was ik bij mijn ex gebleven dan had zij die vrijheid niet gehad ,want hij bepaalde dat soort zaken, dat zie ik in zijn 2e huwelijk ook.

    Like

  8. Anoniem zegt:

    Wij waren met twee om de kinderen op te voeden en te verzorgen maar aangezien ik bij de geboorte van ons eerste kindje thuisblijfmama werd, kwam het grootste deel van de opvoeding en verzorging op mij terecht. Mijn man was vaak op het werk en als hij dan thuiskwam, was hij moe en had niet altijd meer de energie om zich met de kinderen bezig te houden. Aangezien onze kinderen vrij vlug op elkaar volgden, vond ik het soms wel moeilijk maar ik heb van alle periodes in hun ontwikkeling genoten. Wij hebben onze kinderen nooit 'weggedaan' om zelf of samen eens op stap te kunnen gaan en ik denk niet dat noch wij noch de kinderen daardoor iets gemist hebben.
    Ik ken meerdere alleenstaanden met kinderen die vaak klagen hoe lastig het is om er alleen voor te staan maar als je dan ziet welk 'vangnet'ze hebben van mensen die hen gratis en belangeloos helpen met opvang van de kinderen en/of met huis huishouden dan staan ze er vaak niet zo alleen voor als ze zelf laten uitschijnen.

    Like

  9. Anoniem zegt:

    Ik vond het makkelijker toen ik alleen kwam te staan! Iemand naast je hebben waar je niet van op aan kan, is vele malen erger dan er alleen voor staan en je eigen keuzes mogen maken!

    Like

  10. Klagen helpt ook echt he, tel liever je zegeningen zou ik tegen de moeders zeggen. Ik vond de baby tijd ook erg zwaar, vooral omdat ik geen huilbaby's had maar krijsbaby's. Nacht in nacht uit, en daarnaast nog 3 of 4 andere kinderen die ook hun aandacht verdienden. Maar klagen helpt echt niet. Alleen de wetenschap dat het echt een keer stopt sleepte me er door heen 🙂

    Like

  11. Anoniem zegt:

    Ik ben het wel eens met Daantje. Een baby is best wel een test voor een relatie. Ieder mens heeft eigen wensen, verlangens en behoeften en met een baby erbij moet je een nieuwe balans vinden tussen je partners wensen, die van jezelf en die van de nieuwe baby. Dat zet een relatie best wel onder druk zie ik vaak. Ook Man en ik moesten wennen, telkens als er een nieuwe baby kwam, we hebben 3 kinderen. En nee, dat ging niet altijd zonder slag of stoot. Slaapgebrek, hormonen en veeleisend werk en bij de jongste 2 andere kindjes thuis, het was gewoon even hard werken vond ik.

    Dat staat wat mij betreft los van het genieten van je baby. Dat heb ik 3 keer volop gedaan en daarvoor ben ik intens dankbaar.

    Ik denk dat als je alleen bent je tegen andere dingen aanloopt. Ik heb twee keer een periode van meerdere weken alleen doorgebracht, omdat Man voor werk in Azië zat. Dat vond ik met name voor het praktische heel heftig, wat een organisatie om alles alleen te doen! En ik miste Man natuurlijk erg en de kinderen ook. Maar het was ook wel duidelijk, ik deed alles en dat gaf ergens ook rust. Gek is dat eigenlijk…

    Like

  12. Janne zegt:

    Gelukkig kregen wij samen kinderen! Nu was het een geweldige tijd maar ik zou het alleen niet gedaan hebben!

    Like

  13. korreltje zegt:

    Ik genoot ook, en nog steeds. Maar snap ook wel dat je soms iets roept zoals dat “het zwaar is”. Want dat is het wel. In je eentje zeker. Een goed netwerk, of dat nu je man een betaalde oppas, buurvrouw of familie is, helpt enorm. Als een kind of kinderen alleen van jou afhankelijk zijn (of je hebt dat idee) dan is het best zwaar, 24×7 (x52) stand-by te moeten zijn en nooit even echt er uit te kunnen.

    Like

  14. korreltje zegt:

    En ik zou het direct weer doen, een baby.. vermoeiend maar heerlijk!

    Like

  15. Heerlijk om dit te lezen. Je hebt helemaal gelijk hoor.

    Like

Reacties zijn gesloten.