Iemand een kans geven

Tja. Dat zijn van die dilemma’s….
Onlangs ontving ik een email op mijn werk. Iemand van mijn leeftijd met een gatenkaas cv. Ze was op zoek naar werk en pakte alles aan.
Qua opleidingsniveau en werkervaring zou ze prima in mijn team van oproepkrachten werken. Meestal zijn dat studenten in de 2e helft van hun studie, of nèt afgestudeerd. Normaliter werken ze dan één tot vier jaar voor me totdat ze een baan vinden met meer perspectief, een betere beloning en een vast aantal uren per week:  allemaal zaken die ik niet kan bieden.
Dus tja, deze dame was wat mij betreft welkom, echter onder dezelfde voorwaarden als de andere medewerkers. Stiekem hoop ik zo’n geval dat de grotere levenservaring zich uitdrukt in net effe wat meer zelfredzaamheid en creativiteit in het vinden van oplossingen. In de eerste week bleek dat echter zeker niet het geval te zijn:  de medewerkster lijkt juist onzekerder te zijn en meer hulp nodig te hebben, zelfs in de uitvoering van eenvoudige taken…. en ook is haar werktempo niet om naar huis te schrijven en dat laatste kost me geld.
Dat ze wèl een rijbewijs heeft maar niet durft te rijden is voor mij als werkgever een extra complicerende factor.
Ik geef haar nog even de kans. Aan haar reacties te bemerken vermoed ik een recente burnout of  ander psychisch leed. Vreselijk natuurlijk als zoiets je overkomt. In ons kennismakingsgesprek vertelde ze ook over mantelzorgtaken die veel tijd gekost zouden hebben. Logisch dat het je tijd kost om de draad weer op te pakken.
Ondanks dat ze fulltime wil werken, plan ik haar dus voorlopig maximaal 20 uur in. Op drie verschillende, repeterende niet ingewikkelde taken…
Dat geeft haar de tijd en ruimte om te wennen. En wanneer ze over een week nog steeds zo onzeker en langzaam werkt, moet ik maar even aan een gesprekje… 
Ik wil het immers “gewoon leuk” hebben als ik aan het werk brengen en niet heel geduldig iets simpels twee keer moeten uitleggen. Geef mij dan maar een paar leuke vlotte 22-jarigen die veel sneller werken (en dus goedkoper zijn) en vrolijkheid met zich meebrengen. 
Toch… toch…. ja ik wil deze vrouw de kans geven…. wie weet bloeit ze op en heb ik nog jarenlang een betrouwbare medewerker…. en wie weet is dit baantje voor haar een mooie stap in de goede richting…
Helaas ben ik al een paar keer flink teleurgesteld wat betreft mijn vertrouwen in personeel. Inmiddels weet ik dat veel mensen het niet zo nauw nemen met het nakomen van afspraken met de werkgever, als het gaat om bijvoorbeeld op tijd komen, geen dingen van het werk meenemen naar huis – dus ook die nietmachine niet, ook al is het “iets kleins”. En zes uur werken als je zes uur ingepland bent is geen vanzelfsprekendheid helaas, dus dat uurtje facebooken is blijkbaar ook gewoon werken…. 
Ook dat mensen (al dan niet grote) fouten maken en hun taken niet afmaken en toch doodleuk naar huis gaan zonder overleg is me regelmatig overkomen.
Ik ben gestopt met prakkiseren hierover: waarom men dit doet en wat ik dan doe – of juist niet doe – dat er gedacht wordt dat je je zo kunt gedragen op je werk. Gelukkig zit niet iedereen zo in elkaar, maar de helft wel en dat heeft aan me gevreten, de afgelopen 12 jaar dat ik mensen in dienst heb gehad. 
Ik heb inmiddels maar gewoon geaccepteerd dat ik geen manager-kwaliteiten heb en sinds anderhalf jaar heb ik dus geen vaste medewerkers meer. Voortaan stuur ik mensen heel taakgericht aan op alleen hele eenvoudige, reperterende taken. Dat scheelt een boel. 
Het is dus moeilijk voor me: mensen een kans geven. Ik weet namelijk niet of ik nog vind dat iedereen die kans verdient en dat betreur ik. Zo iemand wil ik niet zijn. Ik wil namelijk menselijk blijven, ook in mijn werk, dan kost het me maar een paar euro per uur aan rendement (en nee…niet per week of maand uitrekenen hoeveel dat is…!).
Dus ja ze krijgt die kans. Ondertussen zit ik met geknepen billen te hopen dat het goed komt en dat is een groot offer. Ze moet het na nu even zelf doen, vandaag: ik werk thuis. Ze zit op mijn kantoor met de oproepkracht die al 4 jaar voor me werkt. 
Ik geef het nog een week of twee…
En dan neem ik een besluit: deze dame nog oproepen of toch maar weer die 22-jarige uitnodigen die me gisteren een email verzond met een verzoek om werk…
En dat gesprek..? Tja het hoort wel eigenlijk he? Het kost me alleen een nacht slaap en heel veel hoofdbrekens en energie…. of ik dat kan opbrengen weet ik nog even niet…
Uiteindelijk ben ook ik immers maar een mens…

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in werk. Bookmark de permalink .

11 reacties op Iemand een kans geven

  1. Kreupelgeld zegt:

    Ik vind het heel mooi dat je deze vrouw een kans geeft. Maar, je zal het gesprek moeten aangaan om te voorkomen dat je alleen nog maar een slechtnieuwsgesprek kunt voeren.

    Like

  2. Je bent in ieder geval een werkgever met een goed hart. Je geeft iemand de kans, als ze deze kans aangrijpt prima, maar dat doet ze blijkbaar dus nog niet. Een gesprekje kan geen kwaad, kort benoemen waar je tegen aanloopt bij haar. Misschien geeft ze dan zelf ook al wat dingen aan waar door je nog beter een inschatting kan maken. Sukses iig !!

    Like

  3. mariimma zegt:

    ….. ben bang dat je gelijk hebt…..

    Like

  4. Min of Meer zegt:

    Sommige mensen vinden het moeilijk initiatief te tonen of doen er langer over om iets op te pakken of te leren. Als je met haar praat zou ik haar vragen of ze het gevoel heeft op jaar tenen te lopen of dat ze het lekker vindt gaan. Dan kan er misschien open gepraat worden over hoe het gaat.
    Wel goed dat je haar een kans geeft. Maar misschien ook een les voor jou, jij hebt blijkbaar niet de tijd of energie om achter iemand aan te lopen en van alles te leren. Lijkt me ook moeilijk. Bij grotere bedrijven is daar vaak meer ruimte voor.

    Like

  5. Een blik in de wereld van de overkant voor mij; hoe kom ik over op potentiele werkgevers en waarom kom ik sowieso bijna niet op gesprek. Is het het imago wat kleeft aan 'ouwe mutsen'? Hebben, wij – oude mutsen – dat zelf veroorzaakt. Ja – vaak wel moet ik toegeven.
    Ik ken maar al teveel oud-collega's (van mijn leeftijd) die maar weinig productief waren, maar wel het beste waren in de hele dag oh-en over van alles en nog wat. En alleen als de baas langsliep aan de telefoon hingen en zogenaamd productief waren.
    En laat binnenkwamen en vroeg weg wilden.
    Ik denk zelf dat als je iemand wat gunt uit medelijden, dit niet echt wat gaat worden. Je moet iemand aannemen omdat hij/zij de competenties heeft die bij jouw team passen en jouw team juist versterken. Dus ook die opgewektheid en het kunnen doorpakken.
    Wees oprecht en open in het gesprek met haar. En hopenlijk ziet zij ook wat er nog aan schort.

    Like

  6. Lot zegt:

    Voor iedereen goed om te lezen dat er nog werkgevers zijn die mensen een kans geven.

    Hoop echt voor haar en jou gaat werken.
    Geef haar voldoende zelfvertrouwen in dat wat ze wel goed doet, zal er toch ook zijn, wellicht is ze wat angstig om weer te beginnen na langere tijd en niet helemaal op volle kracht.

    Succes voor beiden!

    Like

  7. Anoniem zegt:

    Er zijn wat regelingen om zonder al te veel risico een Wajonger aan te nemen. Onlangs weer een interviwue gelezen van een dame in rolstoel die prima functioneren kan als receptioniste/telefoniste…maar ja, die rolstoel schrikt veel bedrijven af he.
    Ook autist kan prima werken,als er even aanlooptijd en wentijd is. (meestal beter werken want zeer punctueel en goede arbeidsethos)
    Die regelingen zijn voor de werkgever om te stimuleren iemand met arbeidshandicap aan te nemen…er wordt wat minder belasting betaald en iets met voordeliger ziektedagen.

    Bijzonder dat je deze dame een kans geeft. Zomaar, zonder die regelingen. Vanuit je eigen menszijn.
    Mooi dat zulke werkgevers nog bestaan!

    Groet,Greet

    Like

  8. Spaarmoeder! zegt:

    Het komt vast goed! Soms hebben mensen meer aanlooptijd nodig, maar dat hoeft niet slecht uit te pakken. De wil is er duidelijk wel, van beide kanten 🙂

    Like

  9. Bspaarzuinig zegt:

    Mmm ik ben voor kansen geven, maar wel met duidelijke kaders. Ik werk met vrijwilligers met een GGZ achtergrond. Veel mensen starten met nul ervaring, veel onzekerheid en af en toe een terugval / dingen uit balans.

    Daar wordt rekening mee gehouden en er is een opbouw in taken, maar die is niet eindeloos. En als iemand niet geschikt is voor iets, dan is die dat niet en blijven we daar ook niet in hangen. In het begin vond ik dat soms moeilijk. De mensen zelf hebben me echter duidelijk gemaakt, dat ze graag als volwaardig persoon behandeld willen worden, En soms hoort daar een (op een goede manier gebrachte) afwijzing bij.

    Misschien is het nuttig om haar eerst aan te spreken opmdat je vind dat een aantal dingen niet zo soepel lopen. Geef aan dat je een afspraak wilt maken om het daarover te hebben, een week / paar dagen later. Benoem daarbij, dat je dat pas over een paar dagen plant, omdat je haar niet wilt overvallen. Het kan handig zijn om iets te zeggen dat het wat jou betreft belangrijk is dat taken goed worden uitgevoerd, maar dat het ook belagrijk is dat er plezier in het werk is.

    Nou ja…. sowieso lastig!
    Succes met het gesprek!

    Like

  10. Hoe het kwartje ook gaat vallen….Fijn voor haar (en mooi van jou) dat je haar de kans geeft. Heel verstandig dat je niet met vaste contracten werkt, dat kan helaas niet bij alle bedrijfssectoren. Mijn man heeft een MKB bedrijf en man-man-man wat een gezeik soms…. Het is goed dat personeel goed beschermd is, begrijp me goed, maar als ondernemer kan je soms geen kant op met disfunctionerend personeel zonder flink te bloeden.

    Like

  11. Hmmmm. Aardig van je, dat is wat ik aan de ene kant denk. Aan de andere kant (mijn vroegere werken als zelfstandige kant zeg maar) hoor ik al alarmbellen rinkelen. Dus ik ben heel benieuwd.

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s