De sociale druk om dure cadeaus te kopen.

Ik ontving maar liefst vier verlanglijstjes, de afgelopen week. Het is verjaardagstijd…

Jarenlang zocht ik achteloos cadeautjes uit. Dure cadeautjes kocht ik, die vaak niet eens gebruikt werden. Zo kocht ik ooit – samen met iemand weliswaar – een eenwieler voor rond de 70 euro, voor de verjaardag van mijn neefje. Hij heeft er nooit een meter op gefietst. Ook kocht ik ooit een radiografische helikopter van 50 euro dat na twee weken al kapot was. 
Sinds afgelopen zomer doe ik daar niet meer aan mee. Ik heb sinds kort een geefbudget maar geef dat liever uit aan goede doelen, of gewoon spontaan aan iemand omdat ik vind dat hij of zij dat verdient. Ik vind het gewoon echt onzin om jarige kinderen (en volwassenen) die al alles hebben, nóg meer te geven. Voor de verjaardag van mijn kleine meisje gaf ik haar bijvoorbeeld een puzzel en een knuffelkonijn. En twee scharen. Niks duur speelkeukentje of trampoline…

De komende tijd word ik wederom op de proef gesteld om niet toe te geven aan de sociale druk om dure cadeaus te kopen… Helaas kan ik me ook niet verschuilen achter een eventueel laag inkomen: ik kies er bewùst voor om geen grote cadeaus te kopen en dat wordt niet door iedereen begrepen. 
Ik heb een zus die graag groots uitpakt. Zij was ooit degene die die eenwieler wilde kopen bijvoorbeeld, en of ik meedeed. Ze kocht ook al weleens voor beide neefjes een nieuwe fiets. En nu één van de neefjes weer jarig is belde ik haar op. Wat zij had uitgekozen op het lijstje? 
Nou…. eigenlijk gaat ze alles geven. Ik had ingezet op een modelbouwpakket. En inderdaad, die ging ze kopen. De dopperfles die ook op het lijstje stond had ik voor mezelf gereserveerd, maar ach zij had er nog twee liggen dus voordat ik het kon voorstellen had ze al gezegd dat ze die ook meenam, ook eentje voor het broertje…
De “boeken voor jong volwassenen” die had ze al bij elkaar gezocht, ze had nog wel wat tweedehandsjes. 
Tja… 
In tegenstelling tot de vorige keer dat er een verjaardag was en ik ook al aan het bezuinigen was, heb ik me deze keer niet geïrriteerd. Als zij veel geld wil uitgeven op verjaardagen, dan moet ze dat natuurlijk zelf weten. Wat ik de vorige keer tegen mezelf zei – namelijk: cadeaus geven is géén wedstrijd – lijkt inmiddels ook echt binnengekomen te zijn bij mij. Gelukkig…. Ik voel me niet onder druk gezet…
De rugzak die hij wilde, voor als hij volgend jaar naar de middelbare school gaat, zoekt hij samen met opa en oma uit, zodat ook echt eentje gekozen wordt die hij mooi vindt. Ook opa en oma houden ervan om grote cadeaus te geven. Maar zij zijn niet “de andere tante” dus door hen heb ik nooit die druk ervaren. 
Maar goed… ondertussen vind ik het wel gewoon leuk om een cadeau te geven en het lijstje was niet langer dan wat er al gegeven wordt…..
Ik nam nog even contact op met de mama van de jarige. Tja… zij wist het ook niet zo goed meer… Eigenlijk heeft hij alles al. En hij heeft nogal wat specifieke interesses… wat het nog extra lastig maakt.
Ook ik heb nog een grote uitpuilende boekenkast, dus ook ik zoek een paar tweedehandsjes bij elkaar. Maar een jongen van 12 die wil natuurlijk ook gewoon een kadootje….
Dus ik geef geld. 15 euro. Mag ‘ie zelf iets van kopen, vindt ‘ie waarschijnlijk het leukste ook nog.
De twee kleine meisjes van mijn vriendin, die al een schommel èn een zandbak èn een trampoline èn een glijbaan hebben…. en twee grote kasten vol met speelgoed… Voor hen koop ik kinetisch zand. Dat gaat vanzelf een keertje op en zo worden die kasten niet nóg voller. 
Naschrift: uiteindelijk gaf ik 5 euro, en daarnaast twee boeken die ik uit mijn eigen boekenkast trok. Mooi ingepakt met een lint eromheen. 

PS: ik hoef geen tips voor cadeaus, hoe lief bedoeld dan ook. Wel ben ik benieuwd hoe jij omgaat met de verwachtingen van anderen dat je dure cadeaus geeft…

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in consuminderen. Bookmark de permalink .

21 reacties op De sociale druk om dure cadeaus te kopen.

  1. Anoniem zegt:

    Hier doen we voor de kinderen (neefjes en nichtjes en kinderen van vrienden) allemaal standaard 5,00 vind de 15 euro erg royaal dus, mijn dochter van 15 zou een gat in de lucht springen als ze dat van iemand kreeg, dat doet ze al als het een keer 10 euro is van iemand, wij hebben grote families als ze van iedereen geld krijgen is dat zo 100 euro waar ze zelf een mooi groot cadeau van kunnen kopen, die 5 euro dus echt niet te karig zelf, voor volwassenen doen we hier 10 euro met uitzondering van de ouders daar krijgen we meer van (1 kant 20 euro en andere kant 50 euro) die geven we ook meer terug. Heb hier dus niet echt problemen met hoge verwachtingen van anderen. verlovingen meestal 25 euro, dag gast bij bruiloft 50 euro, kraamcadeau eigen broers en zussen max 50 euro, bij vreemden rond een tientje, huwelijksjubileum ouders (speciale jaren, 25,35,40 en 50) doen we ook meer bijv paar dagen weg ofzo dat is dan max 100 euro als we dat met alle broers en zussen doen) zo hebben we in de familie en vriendenkring soort van budgetten waar iedereen zich min of meer aan houdt, af en toe er iets overheen is dan ook niet erg. Gr. Anne

    Like

  2. Ja, dit is een hele lastige. Hoe ga ik er mee om? Ik denk nu vooral even aan kinderfeestjes…ik probeer cadeaus met zorg uit te kiezen, ik schipper een beetje met het bedrag en of het cadeau een beetje 'volume' heeft. Tussen de 7,50 en 10 euro vind ik voor 5-6-7 jarigen een prima bedrag.
    Laatst waren dochters uitgenodigd en het jongetje wilde graag een bon van de intertoys, want dan kon hij sparen voor een grote set playmobil. Daar had ik wel moeite mee…een bon is niet leuk om te geven èn ik kan niet schipperen met geld…toen voelde ik mij wel gedwongen om een bon van 10 euro te geven (x 2 want beide meiden waren genodigd). Om het nog een beetje leuk te houden hebben we de bon in een grabbeldoos verstopt.
    Als volwassenen binnen de familie geven we elkaar altijd geld over en weer. Altijd hetzelfde bedrag, de een heeft meer te besteden dan de ander. Best onzinnig natuurlijk dat heen en weer geven. Een jaar hebben we daarom overgeslagen met mijn broer en schoonzus, maar dat vonden we nóg ongezelliger. Ik probeer nu om het geld op een leuke manier te verpakken en wil wat meer zelfgemaakte cadeaus maken.
    Verder probeer ik het maar wat los te laten, dan maar een keer een te duur of een te goedkoop cadeau gegeven…maak ik het een andere keer wel weer goed.

    Like

  3. Wij deden vroeger ook mee aan dure cadeaus geven.
    Maar dat doen wel al jaren niet meer inmiddels.
    We geven aan iedereen iets tussen de 5 en de 10 euro.
    Maar we hebben ook al met sommigen afgesproken dat we elkaar geen cadeaus meer geven en dat vind ik ideaal.

    Like

  4. Min of Meer zegt:

    Ik werk met vaste verjaarsbudgetten. Ik heb maar 1 neef en nicht en die krijgen allebei ter waarde van 15 euro.
    Ook ik kocht vroeger voor vele malen meer, ik was zo 50 tot 60 euro kwijt aan neef en nicht, en ook nog aan de kinderen van vrienden. Daar ben ik dus mee gestopt. Ik geloof niet dat het iemand is opgevallen.
    Kinderen vinden het heerlijk om als ze iets groter zijn geld te krijgen, want vaak sparen ze voor iets. Ik denk dat je het dus zo prima het opgelost. Een vriendin van mij geeft ook altijd geld aan S en weet dat meestal heel leuk te verpakken, dus ze vouwt met het geld iets moois bijv. er een bloem of lijst het in in een heel goedkoop lijstje. Dat ziet er dan heel feestelijk uit.

    Like

  5. Lobke zegt:

    De meesten krijgen iets kleins van 5 – 10 euro, een aantal krijgen iets dat voor mij heel kostbaar is: “TIJD” en dan gaan we een middag iets leuks doen, of samen ergens theeleuten, (dat kan ook thuis op de bank zijn)

    Like

  6. Anoniem zegt:

    Oei lastig. Het geven vind ik geen probleem. Dat houd ik bescheiden en dat lukt best. Maar dochterlief is de enige kleindochter van beide opa's en oma's en dus ook het enige nichtje van beide tantes/ooms. Iets om mee te knutselen, een tak of een steen dat vindt mijn dochter (van bijna 4) het allerleukst om te krijgen. Maar dat krijgt ze dus niet….keukentjes, niet 1 maar 10 boeken, en weet ik veel wat voor speelgoed ze allemaal krijgt (gaat zo weer op marktplaats…) Er staat niet voor niets een spaarpot in de kamer (voor al die mensen die persé wat willen geven) voor een toekomstige studie, nou ik gooi er iedere week mijn kleingeld in, maar helaas vult niemand anders deze bij…
    Het klinkt ondankbaar, maar zo bedoel ik het niet. Mensen zitten zo in hun eigen idee, dat ze eigenlijk niet echt goed weten wat een ander leuk vindt.

    Like

  7. Anoniem zegt:

    TIJD, wat fijn dat ga ik eens vragen voor dochterlief!

    Like

  8. In mijn omgeving wordt blijkbaar vrij zuinig gegeven. Zelf heb ik een richtbedrag voor kinderen rond vijf euro en voor volwassenen tien. Vaak geven we elkaar als volwassenen zelfs niets. Het huis zit wel elk jaar tjokvol. Duurdere cadeaus die we geven of ontvangen is bijv een kaartje voor een voetbalwedstrijd, theater of een etentje. Een belevenis dus. Ik heb ook wel eens een boeket uit eigen tuin gekregen, prachtig.

    Like

  9. ik heb hier op zolder de K-doos (kijk maar hoe je het wil lezen), gevuld met voornamelijk cadeautjes die we gehad hebben en waar we écht niet op zaten te wachten. Nóg meer plastic speelgoed, nóg meer keukenhulpjes, nóg meer grappige prullaria… leuke dingen hoor, maar gewoon zo ongelooflijk niet nodig. Dus: die pak ik regelmatig opnieuw in en geef ze aan iemand anders cadeau. Gelukkig mixen mijn familie, zijn familie, de ene helft van de vrienden en de andere helft van de vrienden totaal niet, dus kunnen we vrijuit doorgeven zonder dat iemand op het feestje het cadeautje herkent. Vorige maand op zoontjes verjaardag weer een hoop overbodig spul gehad, en daar kunnen we weer drie verjaardagen cadeautjes van geven.
    Ik hou me eigenlijk nooit aan verlanglijstjes (nare nederlandse gewoonte), maar probeer iets uit te zoeken wat bij diegene past. Bij kindjes maak ik het meeste werk van het inpakken, en bij volwassenen van de tekst op het kaartje. Ik merk dat dat eigenlijk het beste blijft hangen. geld of bonnen geef ik niet, vind ik echt zo'n zwaktebod. doe effe je best om wat te verzinnen/er wat van te maken of vraag/geef dan niks.

    Like

  10. Lobke zegt:

    Wij vragen heel graag bioscoopbonnen, naar de film gaan is echt een grote hobby hier en zeker geen zwakte bod om te vragen. We gaan gemiddeld 1 x per week naar de film, er zijn weken waarin dat vaker is. (Record was 5 films op 1 dag en in die zelfde week in totaal 9)

    Like

  11. dan zou ik je meenemen naar de bios, niet een bon geven 😉

    Like

  12. mm-iirraah zegt:

    Ik heb me lang verzet tegen geld geven. Maar die opgroeiende kid / tieners (of ertussenin) zijn er gewoon het meest blij mee omdat ze altijd wel sparen voor iets, dus ik sluit me aan bij Min Of Meer. Feestelijk inpakken is overigens ook niet besteed aan mijn neefjes…. 🙂

    Like

  13. Anoniem zegt:

    Ik had de cadeautjes-la. Daar stopte ik het hele jaar leuke dingen in waar ik tegenaan liep. Je weet wel, een beker met Turtle erop,voor Basje,dat vind hij leuk,koop ik alvast. En die lekker thee die ma zo lekker vind,ook alvast kopen en in die la doen.
    Als er een verjaardag was,dan lag cadeau dus al in die la,altijd in opruiming gekocht. Zo leek het heel duur maar was het niet.Ik leefde zuinig omdat het moest.
    Soms gaf ik ook iets lekkers,zelfgemaakte koekjes in een weckpot, of een bon om de tuin te doen. Altijd mooi ingepakt in mooi papier en met veel slierten en voor een kind met een lolly erop ofzo. Aandacht voor het inpakken, dat waardeert men.
    Pubers willen graag geld, en daar maakte ik een soort surprise-achtig iets bij,met geld erin verstopt. Vonden ze leuk.

    Groet,Greet

    Like

  14. Katrina zegt:

    Wij hebben met onze kinderen en vrienden afgesproken geen kadoo's meer aan elkaar te geven.
    Wat een bevrijding. Ieder houdt zich eraan!
    Uitzondering de kleinkinderen.
    Als ze jarig zijn storten we iets op hun rekening. We vertellen ze dat ook.
    Voor de leut, geven we ze nog iets kleins, zo tussen de 5 en 7 euro. B.v, een autootje, poppenkleertjes, puzzel, boek of sieraadjes.
    Want ze zijn nog jong. En dan is iets tastbaars wel leuk.

    Like

  15. Ik heb voor neefjes nichtjes budget voor 15 euro. Voor volwassene tussen 15 en 20. Ik heb ook tijd gehad dat ik het idee had me te moeten verantwoorden. Nu kan ik me er meer bij neerleggen

    Like

  16. Nieuw begin zegt:

    Ik hou van goedkope, nuttige cadeaus. Voor dochter is dat niet zo moeilijk, zij heeft niet veel met duur speelgoed. Vaak ruilt ze het (vaak dure) speelgoed van haar kinderfeestjes met buurtkinderen voor dingen die zij wel nuttig vind. Zolang beide kinderen er gelukkig mee zijn vind ik het prima. Begin van het schooljaar werd ze ook uitgenodigd voor een feestjes van een kind waarvan de ouders duurdere cadeaus verwachten. Tweedehands mocht ook, werd mij door de moeder verteld. Dat was nog steeds duurder dan de cadeaus die ik dochter kan geven. Omdat ik op dat moment geen geld had, heb ik voor dat meisje een poppendekentje gemaakt, en samen met een zelf gebreid setje poppenkleding in een leuke schoenendoos gedaan. Alle materialen had ik nog liggen, dus op dat moment kostte het me niks. En het kind was er heel blij mee 🙂

    Like

  17. Mammalien zegt:

    Dat is lastig, die verwachtingen. Op school is het makkelijk, de meeste kinderen krijgen 10 euro. Dat geef je dan ook weer terug. Bij de jongsten in de vorm van een cadeau, de ouderen geven elkaar gewoon geld (dwz ik betaal zijn vriendjes en zoon houdt het gekregen geld zelf 🙂 ) Verder doen we niet heel veel aan verjaardagen van familie of vrienden…. Een paar wel natuurlijk. En ik heb altijd het idee dat het allemaal wel goed is, wat je geeft. TOt ik achter mijn rug om een schoonzus hoorde zeuren over de hoogte van het bedrag dat man had ingelegd voor een cvadeau voor zn moeder… blijkbaar had zij ook wat hogere verwachtingen.

    Like

  18. Marije O zegt:

    Mijn lieve W werd gisteren drie. Hij kreeg een duplo treintje met tunnel van Marktp1aats. De koning te rijk! Van de opa's en oma's een fietshelmpje, een voorleesboek en tweedehands mozaiekdingetje. Van de kindjes van de gastouder tekeningen, zelf geknutselde dingen (vogelhuisje, ketting en papieren zwaard). Van de rest? Klei, verf, stiften en stickertjes! Iedereen hier snapt het gelukkig! Ik hoop dat dat nog heel lang zo blijft!

    Like

  19. Spaarmoeder! zegt:

    We blijven bij onszelf! Hier ook geen hele grote cadeaus, maar inderdaad hoe ouder ze worden hoe blijer ze worden van geld om dan in totaal wat groots te kopen. Ik ben dit jaar ook gezwicht.

    Like

  20. Marie zegt:

    Ik vind het soms knap moeilijk! Als zoonlief voor zijn verjaardag van de een, een bon van de speelgoed winkel krijgt van 10 euro kan ik moeilijk wat terug geven van een paar euro. De ander geeft een scheetkussen van een euro En een kneedgum….
    ik blijf het lastig vinden. Naar verjaardagen van neef en nichtjes gaan we niet. Mijn moeder geef ik vaak iets voor op haar balkon. Dan koop ik plantjes en zet die zelf in haar bloembakken. Daar heeft ze weer maanden plezier van!

    Like

  21. Ik zit met hetzelfde, al is de familie bij mij zelf niet zo euro-minded en bij mijn vriend zijn ze allemaal niet vreselijk rijk ofzo. Dus een echt dillemma is het niet bij ons.
    Het consuminderige cadeaus geven (zelfgemaakt, tweedehands, hulp/klussen, etc) wordt een stuk beter begrepen/gewaardeerd, sinds we een keer op on mijn verjaardag expliciet om dit soort cadeaus gevraagd hebben. Met de uitleg dat de euro's van het cadeau minder belangrijk zijn voor ons dan het geluk dat we ervan hebben. En schoonzuslief heeft een tijdje werkloos gezeten en kon via die route de kado's ook ter sprake brengen: dat een kleinigheidje ook leuk kan zijn. Dus de sfeer is nu consuminderiger geworden. Misschien helpt de tijdgeest nu ook wel.

    Like

Reacties zijn gesloten.