"Goed" moederschap, is dat niet: heel veel genieten?

De reacties op mijn eerdere blogs over hoe moeilijk het kan zijn om het alleenstaand moederschap te combineren met een eigen bedrijf, hebben me aan het denken gezet… Het ging onder andere over thuis blijven of niet. Soms lijken er twee visie’s te zijn en is eenieder ervan overtuigd dat haar keuze de beste is. Maar nee, ik ben het daar niet mee eens. Ik ben een moeder die werkt maar ik vind niet dat ik daarmee per definitie een betere moeder ben dan een thuisblijfmoeder. Sommige werkende moeders lijken me vreselijk, niet alleen voor de kinderen maar ook voor zichzelf. Altijd haast, altijd mopperen. Maar sommige thuisblijfmoeders zijn precies hetzelfde… En ja, daar kiest niemand bewúst voor. Je zou maar eens problemen in je huwelijk hebben of een baan die je erg zwaar valt, en dan ook nog een “goede moeder” moeten zijn….

In mijn omgeving is een moeder met een kind. Ze koos heel bewust voor het moederschap en een maand later had ze een positieve test in handen. Zo rap had ze dat niet verwacht. Het zwanger zijn en moeder worden overviel haar toch allemaal en ze heeft het er best zwaar mee. Ze moet zichzelf opnieuw definiëren: niet meer altijd hip, niet meer ja kunnen zeggen tegen iedere carrièrekans.
Ze was – in tegenstelling tot ondergetekende – niet zichtbaar trots of blij met haar dikke buik en ze vindt het moeilijk om op haar gevoel af te gaan in haar contact met haar kind. De momenten dat ze thuis is met haar kind gaan haar zwaar af en ze verzucht regelmatig dat ze zoveel respect voor me heeft, ik sta er immers helemaal alleen voor.
Ik vind het moeilijk om haar zo te zien worstelen. Zo had ze het zich waarschijnlijk zelf ook niet voorgesteld… Ze verdient mijn steun en begrip en ik zou niet weten wat ze ermee zou opschieten als ik haar het gevoel zou geven dat ik vind dat ze “het niet goed doet”…  Ze doet zó haar best en daar heb ik heel veel respect voor… Soms is het leven zó, dat het gewoon heel erg moeilijk is om de perfecte mama te zijn. We blijven allemaal mensen…

En nee, ik vind niet persé dat ik dat respect verdien. Het moederschap gaat me heel makkelijk af. Ik geniet. En ik bedenk herhaaldelijk hoe fijn het is dat ik al die fijne momentjes lekker niet hoef te delen…!

(hoewel het natuurlijk niet erg is om de liefde voor je kind te delen met een man waarvan je houdt, dat had ik ook heel fijn gevonden…)

Ik zit in een luxe situatie. Voor mij was het verre van vanzelfsprekend om zwanger te worden en een kind te krijgen, zo zonder man. Ik heb er geweldig in moeten investeren en lang moeten wachten totdat het eindelijk zo ver was dat ik een kindje in mijn buik had. In de tussentijd was ik oh zo bang om zonder kind achter te blijven.

Ik was bang om nooit te weten hoe het voelt, een baby die in je buik groeit. En ik wilde het zo graag.

Ik wilde het meemaken:
zwanger zijn,
misselijkheid,
krampende kuiten,
maagzuur,
’s nachts tig keer moeten plassen,
nesteldrang.

Ik wilde weten hoe weeën voelen, hoe het is om een kind door een veel te kleine opening uit je eigen lijf te persen. Ik wilde dat kleine natte lijfje, net geboren, tegen mijn lijf voelen, ik wilde haar ruiken.
Ik wílde hechtingen, tepelkloven, doorwaakte nachten. Ik vind het niet erg dat mijn buik nooit meer zo strak zal zijn dan “voor de zwangerschap”. Mijn borsten zijn overigens alleen maar mooier geworden.

Ik wilde voelen hoe haartjes kriebelen.
Borstvoeding geven midden in de nacht, met koude voeten rondjes lopen en buikkrampjes wegmasseren. Ik wilde boterhammen kruimelen in bed. Lieve liedjes zingen, pijntjes weg kussen, een slapend kindje zachtjes uit de auto halen en de trap op tillen. Ik wilde haar dragen ook al deden mijn armen pijn.

Ik wil bang zijn dat ze valt, me zorgen maken als ze er niet is, overbezorgd constateren dat ze toch echt nauwelijks verhoging heeft.
Haar huilend achterlaten en blij ophalen van de opvang terwijl zij mij in de tussentijd nauwelijks lijkt te missen. Jankend in de file staan en niemand kunnen bereiken die haar van de opvang kan halen terwijl de klok meedogenloos doortikt.
Ik wil samen met haar dansen, huilen, slapen, lachen, knuffelen.

Ik wil alles: de eerste dag naar school, de laatste dag naar school. Trots op haar zijn omdat ze eerste vijfde of laatste wordt op een sportwedstrijd. Naar haar luisteren terwijl ze eindeloos probeert een muziekinstrument te bespelen. Boos op haar worden omdat ze te laat thuis is, omdat ze brutaal is, omdat ze niet luistert. Haar voor de zoveelste keer zeggen dat ze haar huiswerk moet maken. Dat ze haar kamer moet opruimen.
Ik wil haar zien opgroeien en een mooi volwassen mens zien worden. En dat wordt ze, want ze is mijn kind en natuurlijk vind ik haar mooi, altijd, de mooiste en liefste van de wereld….

Ik heb het dus makkelijk. Ze overkwam me niet, ik werd er niet door overrompeld. Ik hoef niet na te denken over hoe het moet allemaal. Ik was bang dat ze er nooit zou komen en dat maakt dat ik zo ontzettend van haar geniet. Oh zo welkom was dit kleine meisje in mijn leven,
Ik houd van haar, ook als ze treuzelt tijdens het eten of niet mee naar huis wil als ik haar van de opvang ophaal. Ook toen ze me per ongeluk een kopstoot gaf en het bloed door mijn mond stroomde omdat ik een stukje van mijn tong beet. Ook als ze wederom overdwars in mijn bed ligt en ik klaarwakker op een randje balanceer. Wat best knap is, want ik heb een heel groot bed… En ja, ook nu ik noodgedwongen voor de vijfde dag op rij binnenshuis moet blijven omdat ze ziek is en de muren op me af komen.

Ik vind het verdrietig dat ik alles maar één keer zal meemaken maar ik koester, misschien juist wel daarom, alle eerste en laatste keren als de hoofdprijs. Ik vind dat mijn verdriet dat het bij één kind gebleven is, niet in de schaduw staat van alle vrouwen die het zó graag hadden gewild en het nooit zullen meemaken…

Over “een goede moeder zijn” bestaan tal van theorieën en meningen en wij vrouwen, wij moeders hebben de neiging om naar elkaar te kijken en denken dat de ander het minder goed doet. Jammer is dat toch.
Voor mij is het eigenlijk maar één ding: ervan genieten. Of je nou werkt of thuis blijft. Of je er nou ééntje hebt of misschien wel acht. Of je nou biologisch, vegetarisch, McD0nalds of suikerdingen te eten geeft. Of je nu veel of weinig speelgoed geeft, van plastic of alleen van hout. Of je van rust en regelmaat houdt, of je kind regelmatig op sleeptouw neemt of misschien wel op wereldreis. Zo lang je er maar van geniet…

Ik ben eigenlijk nooit zo bezig met of ik en goede moeder ben of niet. Ik koop Zonnekind af en toe om met de belofte van iets lekkers als ze zonder te zeuren met mij door de winkel loopt en nee, dat is niet echt pedagogisch verantwoord. Ik breng haar af en toe een half uurtje eerder in bed omdat ik even geen zin meer heb. Ik laat haar achter bij anderen omdat ik moet werken. Soms geef ik haar gewoon een boterham omdat ik geen in heb om te koken. Soms vergeet ik zelfs dat ze nog helemaal niets gedronken heeft, een middag lang… Ook gebruik ik de tv weleens als oppas als ik het erg druk heb met werk en nog even snel wat moet doen, thuis…
Maar… ik geníet wel en doordat ik haar omkocht in die winkel bleef ze gezellig, ik dus ook, en kreeg ze nog een snoepje bovendien. Ik zeg: win win situatie!

Oh moeders van deze wereld, of je nu thuis blijft of niet, of je nou parttime of fulltime werkt. Of je er één hebt of tien. Ik wens jullie allemaal toe dat je geniet van je kinderen!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in genieten, singlemum, Zonnekind. Bookmark de permalink .

9 reacties op "Goed" moederschap, is dat niet: heel veel genieten?

  1. Jolanda zegt:

    Je hebt het prachtig verwoord! Tenenkrommend vond ik bij je vorige blogje een paar reacties. Kunnen, wij moeders (ouders) nu nooit eens ophouden met elkaar af te branden en elkaar te respecteren in wat we zijn en hoe we het doen? Want we hebben (daar ga ik vanuit) toch allemaal dezelfde intentie? Houden van onze kinderen, dat is waar het om draait. En dat doen we volgens mij allemaal! Dank voor je mooie woorden!

    Like

  2. Dat is een mooie wens!

    Huisvlijt

    Like

  3. valhalla zegt:

    Wat Jolanda zegt. Dat gemekker over wie beter is, welke keuzes beter zijn, hoeveel je moet werken, hoe ze moeten spelen, hoeveel familie of ander volk ze mee moeten krijgen. Daar gaat het inderdaad echt niet om. Laten we wat vriendelijker zijn voor elkaar want als we hierom nu al ruzie moeten maken, dan is het potverdikkie ook niet zo vreemd dat er overal oorlog is. Het gaat er toch om dat je van je kinderen houdt, ze een plek geeft in jouw leven, dat ze er mogen zijn en zijn wie ze zijn. Dat ze zich geliefd en veilig voelen. En hoe je dat doet… er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden hoor.

    Like

  4. Anoniem zegt:

    Mooi geschreven, helemaal mee eens.
    Ingrid

    Like

  5. Creabijtje zegt:

    Helemaal met je eens. Het elkaar minder veroordelen zou al heel veel helpen! En genieten kan je nooit genoeg 🙂

    Like

  6. Mammalien zegt:

    Mooi dat jij geniet in ieder geval! Ik denk dat het belangrijkste is inderdaad dat je van je kind houdt, en dat je heel goed kijkt wat dit specifieke kind nodig heeft, en hoe je dat kunt geven (en dan bedoel ik niet zozeer de materialistische kant natuurlijk).En daarbij vooral ook niet vergeten dat jij als moeder en de rest van de wereld/gezin er ook nog zijn, om alles in mooi evenwicht te houden. Een moeder die zich helemaal laat uitputten door haar kind is ook geen geode moeder meer waarschijnlijk.

    Like

  7. Gelijk heb je! We moeten eens stoppen met alsmaar over andere moeders te oordelen. En inderdaad meer genieten.

    Like

  8. Sil zegt:

    Ik vind het een mooi blog, heel goed geschreven!

    Like

  9. Bij mij was het verlangen net zo groot (minus het zwangerschapsgedeelte, om de één of andere reden). Onze zoon kwam niet uit mijn buik, maar oh wat ben ik blij met hem en dankbaar dat ik de kans krijg om voor zo'n prachtig kind te zorgen.

    Jou stukje bracht even terug hoe groot dat verlangen was voordat zoon in ons leven kwam (snif…).

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s