Ziek kind

Jij was ziek gisteren. Gelukkig niet zo heel erg ziek. Je had iets verhoging en vond het eigenlijk wel heel gezellig en leuk dat je met een dekentje en al je knuffels om de bank mocht. Dat vond Otje ook… 
Ik zegde mijn afspraken af en bleef thuis. 
Op zo’n dag dat jij ziek bent, zou ik willen dat ik een baan had waarbij het thuis blijven niet meteen heel veel consequenties heeft. Gewoon een baan waarbij je baas dan even een vervanger regelt of de belangrijkste zaken door je collega overgenomen worden. 
Dat heb ik dus niet… In ieder geval gisteren niet… De meneer met wie ik een afspraak had was “not amused” en dwong af dat ik op een moment dat me eigenlijk helemaal niet schikt, toch nog op en neer naar de randstad rij. Ik kan natuurlijk nee zeggen. Ik ben immers eigen baas… Maar deze meneer kan me wel weer een opdracht geven waarmee ik een maand of twee voldoende omzet heb… dus ik zei toch maar “ja”…
En tot overmaat van ramp moet ik vanavond écht écht werken: er zitten zo’n honderd mensen op me te wachten, er is een zaal gehuurd en ik moet mijn ding doen. Even vervangen kan gewoonweg niet en afzeggen is eigenlijk ook geen optie. Het is niet naast de deur, dus met reistijd erbij is het een klusje van 5 uur ’s middags tot een uur of half 12 ’s nachts. Het einde van de middag en begin van de avond is nu precies het deel van de dag dat ik gewoon altijd bij jou wil zijn, zeker wanneer je ziek bent…
Gelukkig ben jij vandaag weer vrolijk. Je klaagt niet meer over pijntjes en je temperatuur is bijna weer gewoon. Het logeerpartijtje dat ik gepland had voor je gaat dus gewoon door. Jij bent daar redelijk enthousiast over en ik weet dat als ik nog vijf keer enthousiast vertel hoe leuk logeren wel niet is, je een hele leuke middag en avond gaat hebben.
Toch… toch…
Toch riep je me gisteravond drie keer. Ik moest thuis blijven van je. Je vertellen dat ik echt geen plannen had om ons huis te verlaten leek jou niet helemaal te overtuigen. Je wilde dat ik bij je bleef, samen in bed. Niet gaan werken mama, zei je….
Ach meisje meisje toch… Gelukkig zijn dit soort weken, waarin ik regelmatig een beroep moet doen op de buren, familie, vrienden en de oppas, een uitzondering… Eigenlijk is het maar vier avonden dat ik er niet ben ’s avonds, verdeeld over twee weken… Maar als je dan ook nog niet helemaal lekker bent dan wil je gewoon bij mama zijn. Dat snap ik. Andersom is dat natuurlijk ook zo…
Nog één avondje, meisje. En die klim-afspraak die ik gemaakt had, voor later deze week die zeg ik gewoon lekker af!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in singlemum, werk, Zonnekind. Bookmark de permalink .

8 reacties op Ziek kind

  1. Wat aandoenlijk die twee op de bank. Lastig als je kind ziek is en ook al heb je nog zo een goede oppas, een zieke kleine wil toch het liefst bij mama zijn. Ook al hebben mijn kinderen een 'inwonende papa' toch willen ze als ze ziek zijn bij mij blijven. Mijn werk laat het ook absoluut niet toe om me ziek te melden. Heb geen vervanging en ben ook al menig keer vertrokken met een huilend kind achterlatend. Voel me dan heel slecht. Sterkte met de combinatie ziek kind en werk. En denk af en toe ook aan jezelf of zeg ik nu iets vreemds?

    Like

  2. Daantje zegt:

    Dat lijkt me inderdaad een groot nadeel van eigen baas zijn. Op sommige momenten lijkt het me heerlijk, maar op dit soort momenten… 😦

    Tobias is momenteel ook ziek (voor de allereerste keer sinds geboorte écht ziek, op wat verkoudheidjes na) en ik merk het ook aan mijn man dat hij echt veel liever thuis zou blijven dan gaan werken. Het breekt je hart echt om je kindje achter te moeten laten als ie ziek is 😦

    Sterkte en beterschap!!

    Like

  3. mm-iirraah zegt:

    Nee je zegt niet iets vreemds… Ik was daar eigenlijk nèt mee begonnen maar die afspraak zeg ik nu dus weer af…

    Gelukkig is Zonnekind bijna nooit ziek en hoef ik eigenlijk bijna nooit 's avonds de deur uit voor mijn werk. Dus volgende week, als we wat meer in een normaal ritme zitten, ga ik weer de oppas laten komen en iets afspreken. Dan vertrek ik gewoon weer nádat ik mijn meisje zelf in bed gelegd heb…

    Like

  4. Anoniem zegt:

    Ik ben zelf altijd thuis geweest bij de kinderen. Niet dat dat perse beter is, maar ik voelde altijd wel een grote dankbaarheid, juist als ze ziek waren, of gewoon eens wat minder lekker in hun velletje zaten. Dat betekende wel dat ik vaker op materiële dingen een “nee” moest verkopen en dat onze vakantie bestond uit een boeren-erf en een hele oude, ietwat riekende stacaravan (we hebben zalige vakanties gevierd!) Daarnaast gaf het mij zelf iets meer ruimte om met mijn onwillende lichaam toch nog best veel te kunnen, omdat ik niet buiten de deur hoefde te presteren. Ik wens je heel veel beterschap en nog vele fijne deken-momentjes… met poes, die heel erg veel op onze poes lijkt!

    Like

  5. Creabijtje zegt:

    Herkenbaar. Zo sneu als ze ziek zijn. Mijn werk blijft ook liggen, ondanks dat ik in loondienst ben. De druk op omzet etc herken ik. Sterkte

    Like

  6. Anoniem zegt:

    Slik…oh zo herkenbaar. Het knaagt aan je mama-geweten als ze ziek zijn en het werk je opslurpt.

    Like

  7. Arm meissie, gelukkig ziet dat ziekbedje er wel heeel gezellig en kleurrijk uit! En dan zo'n poes erbij 🙂

    Like

Reacties zijn gesloten.