Wat ik me in 2014 voornam

Ik ben dus heel heel heel goed in voornemens maken. Voornemens om een beter mens te zijn, een mooier leven te leiden etcetera etcetera. Daarvoor heb ik geen jaarwisseling nodig.

Voornemens maken is vooruit kijken en dromen. Dromen om dat éne geweldige doel te bereiken. Mensen die goede voornemens maken ontroeren me om die reden. Ze dromen immers. Ze dromen over dat geweldige sexy lijf dat ze komende zomer zullen hebben als ze iedere maand die paar kilo’s afvallen. Dat ze daarmee over het strand paraderen en hun echtgenoot verleiden. Ze dromen van die prachtige reizen die ze gaan maken als het ze lukt om iedere maand dat éne bedrag te besparen. Of die nieuwe keuken. Dat mooie leven waarin ze minder hoeven te werken.
Ik vind het fantastisch, mensen die voornemens maken. En dat ze dan ook ruiterlijk durven toe te geven dat het niet gelukt is, dat vind ik ook heel mooi. Niks geen smoesjes, soms bij voorbaat al.. Nee… gewoon lekker erin springen en er het beste van maken.

Ook ik droom, ik droom me wat af!

Ik maakte dit jaar al veel voornemens. Ik ben daar immers erg goed in. Ik nam me van alles voor en veel doelen bleken toch wel wat te hoog gegrepen. En nee ik ben niet teleurgesteld en vind ik mezelf allerminst een loser. Ik ben gewoon ik, een mens, fouten makend, dromend, wensend, levend.

Budgetteren: 100% gelukt!
In 2014 veranderde er niets en alles doordat ik op mijn uitgaven begon te letten. Braaf werk ik nog steeds zo eens in de twee weken mijn huishoudboekje bij. Op zo af en toe een tientje na weet ik me prima aan mijn maandbudgetten te houden en ik bespaarde honderden.. nee… duizenden euro’s. Ik geef nu immers maandelijks €850 minder uit dan aan het begin van het jaar. En in 2013, toen ik het geld vrolijk om me heen strooide, waren mijn uitgaven nóg veel hoger…
Inmiddels heb ik een jaarbudget vastgesteld en ik heb er alle vertrouwen in, dat ik ook in 2015 op deze voet doorga.
Ik heb ook een droom, een doel dat ik wil bereiken met dit budgetteren. Ik wil zonder restschuld gaan wonen in een huis dat bij ons past. En ik wil vrijheid: vrijheid om te kunnen kiezen hoe ik mijn leven inricht: Werken of niet? Reizen? Een beetje lekker niksen in de zon?

Fietsen naar het werk: gelukt!
Ik was dus niet uit die auto te slaan, hè? Echt niet… Iedere dag verzon ik wel een smoesje waarom het toch echt wederom met de auto moest. Bijvoorbeeld omdat ik nog even boodschappen moest doen. Omdat ik bijna te laat was. Omdat ik zeker wist dat ik niet dat éne kwartiertje vroeger weg kon gaan van kantoor. Omdat het regende. Omdat het waaide.
En nu…? Zelfs deze maand, in december, ging ik met de fiets naar kantoor. Ik kocht die E-bike en een klein stemmetje in mijn achterhoofd riep: “Wedden dat dit een miskoop gaat zijn omdat je tóch met de auto naar het werk zal gaan??!”. Maar… niets bleek minder waar…!
Ik ontdek steeds meer het voordeel van fietsen naar het werk. Het is goedkoper. Ik sta minder stil in de avondspits. Ik hoef niet meer te zoeken naar een parkeerplekje. En het is ook gewoon héél fijn om ook op werkdagen lekker af en toe buiten te zijn…!
Er zijn verschillende redenen waarom ik wilde gaan fietsen naar het werk. Omdat het beter is voor het milieu. En voor mijn gezondheid: zowel fysiek als mentaal. Ook omdat het goedkoper is. De belangrijkste reden is echter omdat ik een voorbeeld wil zijn voor mijn dochter. Dat ze leert dat je soms ergens moeite voor moet doen. Om ergens te komen, bijvoorbeeld. En dat er zoiets bestaat als het weer, waardoor je nat regent of wegwaait.

Iets meer structuur in het huishouden. Oké.. ietsjes dan…!
Wat ook enigszins lukte, is meer regelmaat in de uitvoering van mijn huishoudelijke taken. Ik probeerde iedere week een kastje op te ruimen, maar dat was toch echt te veel gevraagd. Ik maakte lijstjes en raakte ze kwijt. Na zoeken en uitproberen, vond ik eindelijk een modus die bij me paste. Een zelfgemaakt lijstje met taken die dagelijks, wekelijks of minder frequent terugkomen. Met – jaja – af en toe nog steeds die extra taak, zoals bijvoorbeeld een kastje uitruimen…
Ik ben nog steeds aan het zoeken naar hoe ik meer regelmaat krijg in het huishouden. Aan de andere kant zal ik nooit een goede huisvrouw worden. Ooit…óóit… ga ik een schoonmaakster nemen!

Hard trainen om meer in vorm te komen… met hangen en wurgen een beetje…
Ik wil heel heel graag meer in vorm komen zodat ik wat moeilijkere, fysiek zwaardere beklimmingen te doen. Ik ging keihard aan de slag met een trainingsschema. Wat lukte, was het wekelijks in het weekend trainen. Dat is nog steeds meer dan dat ik tevoren deed.
De bedoeling was echter dat ik twéé keer per week naar de klimhal zou gaan. Die tweede keer is niet gelukt. Het plan was om door de weeks één uurtje te “spijbelen” op kantoordagen om in de klimhal heel efficiënt te gaan trainen. Dat schoot er echter meestal bij in: ik was er welgeteld drie keer. Ook deed ik mijn buikspieroefeningen en push-ups de éne week fanatieker dan de andere.
Op zich is dat heel begrijpelijk: ik werkte keihard in de afgelopen drie maanden. Het is echter nog niet te laat: ik ben méér in vorm dan een jaar geleden en als ik er de komende maanden nog effe flink tegenaan ga, hang ik glimlachend aan de rots!

Meer relaxen, meer glimlachen, meer aandacht schenken aan de wereld om me heen.
Het was eigenlijk niet eens echt een voornemen… Ik liet me uitdagen door mijn deelname aan de Geefmaand om iedere dag iets te geven. Van alle grootse ideeën kwam vanwege alle werkdruk niets, maar ik leerde daardoor misschien wel des te meer, namelijk dat je héél blij kunt worden van het geven van een glimlach of een complimentje.
Nu is het bijna een maand later… en… jà er is “iets” van blijven hangen, merkte ik toen ik vanmorgen voorrang gaf aan een mevrouw. En er een glimlach bij kado gaf. Ook had ik het gisteren in alle kerstdrukte prima naar mijn zin in de supermarkt.
Dus ja, ik knoop het opnieuw in mijn oren… blijven glimlachen, blijven zien, blijven geven!

Wat ik me voornam en niet deed.
Nee ik verkocht mijn huis niet, het bleef bij plannen. En ook ben ik nog steeds niet handig met de naaimachine. Ik ging minder vaak een weekendje weg dan ik wilde, zeker in het najaar kwam het er niet van. Ik maakte minder tijd vrij voor goede doelen dan ik wilde. Ik was (te) veel avonden thuis omdat ik niet de moeite nam om leuke dingen te plannen met vrienden of vriendinnen. Mijn huis was vaak een grote rotzooi (hoewel minder vaak dan een paar jaar geleden). Ik besteedde minder tijd aan gekke 1011001 doelen.
Hoewel ik wel taarten bakte voor Zonnekinds’ verjaardag, kwam het er (nog) niet van om een nieuwe fotoshoot te maken, echt stom van me want ach ze groeit zo hard…
Verder vroeg ik ook dit jaar nauwelijks om hulp, ook niet als ik het eigenlijk wel echt nodig had. Ik nodigde niet veel vrienden uit om te komen eten en er werd amper gebarbecued. Ik ben geen sociaal beest geworden in 2015.
Ik ging niet naar Groningen, Brugge, Venetië, Corsica, Boedapest, Schotland, Noorwegen of Spanje. Ook niet naar Cyprus. Geen opera, geen kanotrip, geen sneeuwpop, geen dagje zeilen. Ook deed ik geen cursus over een onderwerp dat niet zo vanzelfsprekend is, ik poetste mijn Frans niet op, ik keek geen Franse film zonder ondertiteling, ik ging niet een dagje vliegeren.
Ik gaf geen zelfgemaakte bloemetjes weg. Slechts 10 boeken gaf ik weg, dus nog 40 te gaan. Ik zaaide niet stiekem zaadjes van zonnebloemen. Ik ging niet pottenbakken en ik ruimde mijn zolder niet op. Er is nog steeds geen naambordje en ik werd geen bloeddonor. Dat laatste probeerde ik overigens wel, maar ik vergat de afspraak en was te lui om even opnieuw contact op te nemen.

Kortom, er blijft nog wel wat staan voor volgend jaar….

Ik wens jou toe dat je véél voornemens maakt!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in 1011001, budget, dromen, Geefmaand, klimmen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Wat ik me in 2014 voornam

  1. Mammalien zegt:

    Bij veel mensen blijf thet bij voornemens en wordt het al snel opgegeven en vergeten. Leuk dit lijstje dus. Super wat wel is gelukt, en de rest, acht.. wie weet ooit. Of niet. Ik denk niet dat ik ooit een sociaal beest ga worden, al neem ik me het voor. Die geef-maand heeft me ook geinspireerd, ben me er nog bewuster van om gewoon af en toe iest aardigs te zeggen of weg te geven ipv te gooien.

    Like

Reacties zijn gesloten.