De liefde

Hoewel ik alweer een hele tijd happy vrijgezel ben, is dat niet echt een bewuste keuze geweest. Ook heb ik zeker niet de ambitie om altijd single te blijven. Sommige dingen lopen gewoon zo.

Mijn kinderwens en mijn leeftijd op het moment dat mijn relatie voorbij was (ik was 35…) deden me snel beslissen om opnieuw te gaan daten. Dat was niet persé een succes. Ik wist ook eigenlijk helemaal niet zeker of ik wel klaar was voor een nieuwe man in mijn leven. Mijn vertrouwen in de liefde had een behoorlijke deuk opgelopen en helaas was dat niet de eerste….
Ik wist ook niet waarom ik die man wilde: om klusjes te doen, omdat ik bang was alleen te zijn, omdat ik een kind wilde? En hoe lang zou ik moeten daten met zo’n man voordat mijn kinderwens ter sprake kwam? Wanneer was het verantwoord, wanneer ken je iemand goed genoeg, om samen een kind te maken? Een maand, een jaar, twee jaar? En wat nou als ook deze relatie niet voor altijd zou blijken te zijn, wat zou me dat dan opleveren? Zou het dan niet inmiddels te laat zijn om het nog eens te proberen?

En zo groeide ik toe naar het besluit om alleen een kind te krijgen.

Ik koos niet voor het alleenstaand moederschap omdat ik dat zo stoer vond, omdat ik vond dat dat gewoon moest kunnen, omdat ik geen man wilde of omdat ik een hekel had aan mannen.
Ik koos ervoor omdat ik het idee had dat dat de enige keuze was die ik op dat moment kon maken om een grote droom te realiseren. Ook al wist ik dat het een eenzame weg zou zijn…

Alleen zwanger worden was een heel traject, zeg ik maar even samenvattend. Afwijzingen van ziekenhuizen die om gristelijke redenen geen alleenstaande vrouwen wilden begeleiden (ja het bestaat nog…), wachttijden bij andere ziekenhuizen, intake-procedures etcetera. Inmiddels was ik 37 en toen ik dan eindelijk kon beginnen, wilde het zwanger worden niet (meer) zo gemakkelijk… Gelukkig kwam het uiteindelijk goed: ik raakte met behulp van IVF zwanger, en dik drie jaar geleden werd Zonnekind geboren. Een gezond lief meisje, wat wilde ik nog meer…?

Ik wilde niet dat ze alleen zou blijven.

Toen Zonnekind een jaar oud was probeerde ik dus wederom zwanger te worden. Het traject viel me erg zwaar, deze tweede keer. Alle bezoekjes aan de kliniek combineren met een eigen bedrijf was al uitdaging genoeg, maar nu was er thuis ook nog een klein meisje waarvoor veel geregeld moest worden als mama weer “even” een paar uur weg was voor een controle of zwanger-word-poging.

Ik gaf mezelf een deadline om zwanger te worden. De deadline verstreek. Ik gaf mezelf een nieuwe deadline en nog een nieuwe deadline en gaandeweg accepteerde ik dat Zonnekind enig kind zou blijven. En dat is goed. Het was uiteindelijk een opluchting om te stoppen met proberen en me te richten op wat ik had en daar heel hard van te genieten. Dat doe ik sindsdien (en tevoren ook al) en het leven is heel fijn.

Maar… toch…. heb ik er nooit voor gekozen om vrijgezel te zijn of te blijven. En, vertelde ik mezelf toen ik worstelde met mijn kinderwens: níet beslissen leidt soms óók tot een besluit….! Dat geldt natuurlijk ook voor het al dan niet openstaan voor een nieuwe liefdesrelatie. Aangezien ik veel alleen werk én woon, zal ik toch echt wat meer contacten moeten opzoeken om überhaupt mannen tegen te komen. En dan het liefst leuke natuurlijk.

Dus… meldde ik me onlangs aan bij een dating site. Het is niet de eerste site. Ik heb al vaker dates gehad. Toch vind ik het nu (opnieuw) heel spannend. Nee ik vind het eigenlijk heel eng. Ik ben niet meer gewend om mannelijke aandacht te ontvangen, om op die manier een vrouw te zijn. Ik zie er ook best tegenop om iemand te ontmoeten. Niet omdat ik bang ben voor onbekenden. Maar wel omdat ik eigenlijk een beetje bang geworden ben voor de liefde….

Het valt niet mee soms, om over mijn angsten heen te stappen en keuzes te maken om mijn leven mooier en beter te maken. Dit is zo’n stap. Vooralsnog ben ik nog even gewoon lekker simpel single en eerlijk gezegd weet ik ook helemaal niet of ik meer ga ondernemen op het liefdespad dan die éne aanmelding. En ach, ook dát is gewoon heel erg prima!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in liefde. Bookmark de permalink .

7 reacties op De liefde

  1. arcobaleno zegt:

    Oh hoe herkenbaar, ik ben door het overlijden van mijn man ook alleen komen te staan.
    Enerzijds het niet alles alleen willen doen, anderzijds de angst voor een nieuwe relatie. Tja moeilijk hoor.

    Succes met daten,
    Siny

    Like

  2. Herkenbaar. Het leven moet er wel beter door worden. Als ik om me heen kijk zie ik gelukkige stellen waar ik wel wat jaloers op ben. Vaak zie ik ook gezinnen waar ik absoluut niet mee zou willen ruilen. Dan denk ik: wat heb ik het toch goed, in m' n eentje. Het valt volgens mij niet mee om iemand te vinden die én bij jezelf, én bij de kinderen past.

    Like

  3. Als je happy bent met jezelf en met je leven op jezelf, heb je bij een date een enorm voordeel: je moet niet.
    Via een datingsite ontmoet de andere kant veel mensen die vinden dat ze een relatie MOETEN. (voor de buren of de kerk, tegen hun eigen onzekerheid, voor klussen, voor….) Daar zit altijd een druk op de date of op de relatie en dat maakt de date (noch een eventuele relatie) makkelijker.
    Als je een date kan zien als een leuk paar uurtjes wordt het leven wel makkerlijk. En daarmee leuker. En wie weet, misschien komt er nog meer uit voort. Of niet, maar wiens probleem is dat? Mijn credo was: als het niet leuk is, mag je altijd zeggen: “ik kom er nog op terug” en rustig weglopen. Dan hoeft er verder niets. Liefde mag (op het tempo dat jij leuk vind), vriendschap mag, of een leuke avond mag. Want als het niet leuk is, dan neem je rustig de volgende bus naar huis, waar een fijn huis en leven op je wacht.
    Rustig laten komen wat er komt, rustig en vriendelijk genieten van wat er komt, en anders rustig en vriendelijk ontwijken.

    Like

  4. Ik ben benieuwd hoe het verder loopt! Stel dat je een enorm leuke man tegen het lijf loopt!

    Huisvlijt

    Like

  5. Wat openhartig, dank je wel.

    Like

  6. Spaarmoeder! zegt:

    Wieweet wat 2015 voor je/ jullie in het verschiet heeft!!

    Like

  7. Miss Prudent zegt:

    Herkenbaar! Toen mijn laatste relatie uitging had ik mezelf voorgenomen, mocht ik op 30 jarige leeftijd nog single zijn en niets in het verschiet liggen, om ook met het traject te beginnen. Ik had namelijk begrepen dat het vaak nog wel 2 jaar kan duren voordat je aan de beurt ben en ik redde mezelf prima in mijn eentje, ik verwachte het wel aan te kunnen. Ik heb een aantal heerlijke vrijgezelle jaren gehad, tot ik op een gegeven moment op de bank zat en voelde dat ik er wel weer aan toe was. Die avond ingeschreven op een dating site en bij de 2de man was het raak, inmiddels zijn we ruim een jaar verder. Het kan snel gaan wanneer je er weer voor openstelt! Succes met daten, het kan namelijk ook zo leuk zijn.

    Like

Reacties zijn gesloten.