Kattenbakjak

Toen ik een jaar of negen was, besloten mijn ouders om mij en mijn oudere zus, behalve het opruimen en poetsen van mijn eigen kamer en de toerbeurt voor het afdrogen van de vaat, een extra taak toe te bedelen in het huishouden.
Mijn zus kreeg de verantwoordelijkheid over het schoonmaken van de kooi van de parkieten, terwijl ik me mocht bezighouden met de kattenbak.

Bah wat vond ik dat oneerlijk verdeeld: ik kreeg het meest stinkende klusje dat ik me kon voorstellen!

Mopperend heb ik jarenlang die bak verschoond. Met kranten onderin en eens in de zoveel tijd moest ik hem echt goed schoonmaken met veel heet water een een oude afwasborstel….

Met deze ervaringen in het achterhoofd, heb ik er altijd naar gestreefd om mijn poezenbeesten hun ding gezellig in de tuin te laten doen.
Omdat zij waarschijnlijk ook de tuinen van de buren bezoeken, bel ik zo eens per jaar bij de niet-katten-bezittende buren aan met een pakket met lolly’s, sticks, een spray en ander feromonenspul om de poes uit hun tuin weg te jagen, met het verzoek het me vooral te laten weten wanneer ze last kregen van mijn katten.

Deze oplossing is altijd afdoende gebleken, zowel voor mijn buren als mijzelf. Geen kattenbak in ons huis dus, en nog nooit greep ik in iets ongedefinieerds op de sporadische momenten dat ik in de grond van mijn tuin aan het wroeten was… Meestal trek ik hoog onkruid gewoon uit en graaf ik niet met mijn handen, namelijk. Gelukkig heeft ook Zonnekind nog nooit enige graaf-ambitie laten zien buiten haar zandbak om. Kortom: iedereen gelukkig!

Maar nu hebben we Otje. Otje mag nog niet buiten. Ze zou de weg eens kwijtraken, dat zou jammer zijn want het is een alleraardigst katje… Het voorjaar is vroeg genoeg voor haar om, onder de waarschijnlijk bezielde begeleiding van mijn peuterkind, de eerste stapjes buiten te wagen.

We hebben dus weer een kattenbak. In de huiskamer. Oh joy!

Regelmatig worden we verblijd op ijverige graafgeluiden, gevolgd door een pittige kattenpoeplucht die behoorlijk in huis blijft hangen. Juist tijdens het eten, bijvoorbeeld….

Toch zijn er ook wel dingen veranderd. De korrels die ik gekocht heb zijn biologisch afbreekbaar en klonterend en mogen gewoon in klontvorm, in de WC gegooid worden. Dat scheelt een hoop gestuif en gedoe: eens in de twee dagen ga ik dus met een schepje in de weer. Een zak grit gaat op deze manier ook erg lang mee wat behoorlijk kostenbesparend is.

Maar ja die geur, he…?

Het is moeilijk om een geschikte plek te vinden voor de kattenbak. We leven immers in een “deuren dicht” huis om energie te besparen: alleen de woonkamer is op kamertemperatuur en de overige ruimtes zijn een stukje frisser. En de poezen mogen sowieso niet boven komen. De deur naar de gang blijft dus dicht.
De enige andere plek die overblijft voor de kattenbak is de keuken. Maar of dat nou zo hygiënisch is…??

Voorlopig nodig ik dus alleen schoorvoetend mensen uit om even langs te komen… en hoop ik op een vroeg en voorspoedig voorjaar!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in poes. Bookmark de permalink .

2 reacties op Kattenbakjak

  1. Anoniem zegt:

    Welke korrels gebruik jij? Klinkt als iets wat ik ook wel wil proberen.

    Lara

    Like

  2. Aukje zegt:

    Sorry dat ik zo laat reageer,want ik heb net je blog ontdekt.
    Maar dit terzijde.Ik zelf heb katten die niet buiten komen,en de kattenbakken staan in de WC.
    Ik heb op de WC-deur een haakje gemaakt zodat de katten in en uit kunnen.
    We hebben namelijk ook honden en die vinden een kattendrol een gebakje.
    Misschien een ideetje?
    We zitten niet met luchtjes etc.,want er staat een automatische luchtverfrisser in de WC.

    Like

Reacties zijn gesloten.