Een zelfstandig meisje

“Ik ben al groot hoor mama!” hoor ik je regelmatig zeggen.

En ja meisje, dat is ook zo…

Jij bent al groot, heel groot. Ik slik af en toe een klein brokje uit mijn keel weg, omdat ik zo snel afscheid moet nemen van dat hele kleine peutermeisje. Dat ben jij al lang niet meer. Je hebt inmiddels heel veel gezellige noten op je zang. Je vertelt wat je ergens van vindt, je maakt grapjes, je zingt liedjes. Je weet wat je wil en maakt dat duidelijk kenbaar.

 Je lust geen groente maar wel broccoli, wel erwtjes, tomaatjes, boontjes. En als ik het goed breng lust je ook heus wel ander plantaardig voedsel dat ik, ook niet voor één gat te vangen, maar gewoon niet “groente” noem….
Je kijkt liever naar Kindertijd dan naar Sesamstraat. Ook Zandkasteel vond je leuk, maar gelukkig ben jij een sociaal meisje en nadat ik je vertelde dat ik dat toch echt niet zo leuk vond om naar te kijken, pas jij je makkelijk aan.

“Jij vin Zankasteel niet zo leuk, hè, mama…?”

Je wil soms dingen niet en soms dingen wel en dat is lang niet altijd in overeenstemming met hoe ik dat zie. Bijvoorbeeld als ze in het kinderdagverblijf snoepjes uitdelen.

“Mag ik ook een snoepje mama?”
“Nee dat mag jij niet. Ik wil niet dat jij snoepjes krijgt in het kinderdagverblijf”.
“Ja maar maaaaamaaa. Ik wil óók soms dingen!”

Ja jij wil ook soms dingen.

We komen er meestal goed uit samen. Beiden bereid tot een compromis. Soms zeg ik “Ik tel tot drie!” en ik vraag me nog steeds af wat ik dan eigenlijk ga doen als ik tot drie geteld heb en jij wil bijvoorbeeld nog steeds niet aan tafel komen…. Het gaat er denk ik ook niet om dat jij zo opziet tegen mogelijke consequenties. Je weet gewoon heel goed dat het mij menens is als ik tot drie ga tellen en dan ben jij een heel bereidwillig kind. Gelukkig… Nog….

Het onderhandelen tijdens het eten is eigenlijk wel voorbij. Ik word handiger in het bedenken van namen van de groenten die geen groenten zijn en jij bent gewoon eigenlijk gewoon niet zo’n moeilijke eter… meer… Zelfs zalm at je laatst met smaak en ik mag je niet eens meer helpen… “Nee mama ik kan zèlf eten ik ben al groot!” En ja dat is ook zo…

Een duidelijke regel is inmiddels ook dat jij mag kiezen: òf een hapje nemen, òf naar de gang. En aangezien het best saai is in de gang kom jij dan al snel weer aangewandeld om alsnog doodgemoedereerd je bordje leeg te eten. En nee, als je het eten ècht niet lust dan hoeft dat natuurlijk niet.

Er zijn al zoveel dingen die je zelf kan! Op je shirts na kleed jij je al helemaal zelfstandig uit, als je naar bad gaat bijvoorbeeld. En als je roept dat je moet plassen, roep ik vrolijk “oh ga dan maar snel!” waarna jij helemaal zelf naar de wc toe loopt, broek of maillot plus onderbroek naar beneden doet, met het krukje op de wc kan klimmen en je ding doet. Alleen het afvegen doe ik nog maar even, hoewel jij het daar lang niet altijd mee eens bent.
Ook kun jij al heel goed zelf spelen. Uren ben je in de weer met het maken van een tent voor de poppen en / of de poezen, om in te slapen. Je maakt alle knuffels weer beter met je dokterskoffertje en je kan al puzzels met tussen de 20 en 40 stukjes, zo knap vind ik dat voor een meisje van drie!
Eigenlijk vind jij dat je al wel klaar bent voor de basisschool. Regelmatig probeer je me wijs te maken dat je al vier bent. Misschien dat jij er wel klaar voor bent, maar ik ben dat nog zeker niet!! Blijf jij nog maar even lekker drie meisje, het gaat zo al veel te snel allemaal!

Zo kun jij ook al meerdere letters en cijfers herkennen. Ik ben daar eigenlijk absoluut niet van, maar jij bent niet te stoppen. “Wat is deze letter mama?” vraag je om de haverklap. En inmiddels vind jij zelfs in grote mensen boeken, die ik lees, feilloos de eerste letter van je naam en ook de “m” van mama.
En… ontdekte ik onlangs.. de cijfers 1 tot en met 5 weet jij precies te herkennen.

Ik vind het eigenlijk best lekker makkelijk dat jij al zo zelfstandig bent. Zelf je schoenen aantrekken, en ook je jas bijvoorbeeld, welke mama wil dat nou niet? Of de poezen brokjes geven, ook handig als jij dat even doet terwijl ik het ontbijt maak… Ook is het heel fijn dat je, als ik tegen je zeg dat je niet aan de kerstballen mag komen, dit gewoon niet meer doet. Laatst waren we op visite bij een jochie van anderhalf en op zo’n moment merk ik pas hoe ik het ontgroeid ben om de omgeving “kleine grijphandjes vrij” te maken en houden…pfff wat een handenbindertjes zijn die anderhalfjarigen!

Maar ik vind het net zo fijn dat jij ook nog gewoon best een beetje lekker klein bent. Ik draag je graag de trap af, ook al kun jij dat best gewoon zelf. Helaas ben jij te zwaar geworden om lang gedragen te worden en ja ook dat is voor mij toch weer een beetje afscheid nemen…
 Ik kijk ernaar uit hoe jij je verder gaat ontwikkelen en oh, wat ben ik trots op je… maar… nooit heb ik meer een meisje van twee jaar oud… en dat vind ik best jammer…

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in genieten, Zonnekind. Bookmark de permalink .

13 reacties op Een zelfstandig meisje

  1. Lot zegt:

    Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    Like

  2. mm-iirraah zegt:

    Als ze dat als bedreigend ervaart heeft ze in ieder geval al één reden om in therapie te gaan. Hoewel ik ook nog zomaar drie andere redenen kan bedenken…!

    Like

  3. Mammalien zegt:

    Koester dat, die mooie momenten met je kleintje. Ik doe ook nog wel ens of ze iets kleiner zijn dn ze zijn. Mag best. Al kunnen ze en willen ze veel, soms is het ijn om hpgewoon kekker oor mama gedragen of geholpen te worden (dat dragen van mn elfjarige lukt trouwens niet meer, haha).

    En ot drie tellen, dat oe ik ook, soms. Soms is het gewoon even nodig, luisteren, per direct…

    Like

  4. Plus en Min zegt:

    mijn ouders deden dit vroeger ook altijd, en ik heb het echt nooit als bedreigend ervaren. Misschien is het meer de lichaamshouding of intonatie geweest?
    ik doe het nu ook bij mijn kindjes, om aan te geven dat ik er nu echt klaar mee ben, en om ze de kans te geven zelf tot een besluit te komen over hoe nu verder. of ze kiezen om mee te werken, of ze kiezen voor het alternatief. meestal zijn die drie tellen genoeg om ze uit hun spiraal te krijgen en zelf te kiezen voor de meewerkende optie.
    Tot dusver is er nog niemand in therapie (en ook ik niet) 😉

    Like

  5. mm-iirraah zegt:

    Beste Lot,

    Eerlijk gezegd verbaasde ik me al meteen over je reactie. Ik schreef een liefdevol stukje over mijn dochtertje. Over hoe trots ik op haar ben maar hoe ik weemoedig ik word als ik bedenk hoe snel het gaat.

    Jij vindt dat je “alleen maar je ervaring” vertelt. Jouw reactie doet inderdaad geen recht doen aan mijn verhaal (je weel wel, op MIJN blog?), dat een hele andere inhoud en gevoel heeft als dat jouw reactie doet vermoeden. Ik beschreef immers geen opvoed-dilemma's. Ik vroeg geen opvoedadvies. Dat jij me dat ongevraagd wel geeft, moet je verder natuurlijk helemaal zelf weten maar wees dan niet verbaasd als ik ook kort door de bocht ga in mijn reactie daarop.

    Like

  6. mm-iirraah zegt:

    … en verder… wil ik deze discussie graag afsluiten. En haal ik dus reacties op reacties op reacties weg. Ja ik heb het laatste woord op mijn blog!

    Like

  7. Wat een lief en herkenbaar stukje. Weet je dat ik soms helemaal volschiet als ik Sem in bed zie liggen met zijn grote voeten en zijn zo gegroeide lijf? Maar het is nog steeds meer kind dan puber en loopt nog net zo makkelijk hand in hand met me op straat. En dat koester ik echt, want hij is 12 en voor we het weten is dat over. Heerlijk genieten van je zonnekind dat al zoveel kan!

    Like

  8. mm-iirraah zegt:

    Oh meid ik kan me dat volschieten helemaal voorstellen. Uit eigen ervaring… En ja ik heb dat ook bij al die ooit-kinderen aan wie ik les gaf en die nu gewoon 30 zijn en keistoer lief sterk bijzonder en geweldig.. Ook zij blijven altijd ergens een beetje mijn kinderen. Dat voelen zij zelf ook zo, overigens… ! 🙂

    Like

  9. ohhhh…. wat gaat het snel he…. Zucht. Drie vond ik wel een supermooie leeftijd.

    Like

  10. Ik voel soms ook wel eens heimwee naar de tijd dat ze nog klein waren…

    http://www.huisvlijt.com

    Like

  11. Suus zegt:

    Wat een mooi stukje van een trotse mama!

    Like

  12. marijke zegt:

    Heerlijk herkenbaar, mijn dochter is nu 17, en ik heb er nog steeds moeite mee, dat ze me steeds minder nodig heeft, haar eigen mening heeft etc. Maar ik geniet er ook van, onze gesprekken, hoe ze tegen de wereld aankijkt, en als ik merk dat ik haar wat steun kan geven en ze dat waardeert.

    Like

  13. Pingback: Mooie herinneringen | Mariimma

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s