Mens erger je niet!

Een nog fijner leven, wat is er daar eigenlijk voor nodig?

Ik ben niet persé een positief mens en dat wil ik wel oefenen. Positiviteit heb je immers niet snel genoeg. En eerlijk is eerlijk: soms ben ik wel erg snel in mijn beoordeling van een situatie en dat is lang niet altijd een begripvolle.

Zeker in de samenwerking met werknemers was er hiervan sprake. Tjonge wat kon ik me ergeren aan domme fouten. Ook aan andere fouten overigens… Dat is één van de redenen geweest om niet langer meer te werken met vast personeel en alleen nog te werken met studenten of pas afgestudeerden, die vast omlijnde taken uitvoeren. Mensen begeleiden in het zelfstandig uitvoeren van complexe taken is geen talent van me. Moet ik gewoon niet meer proberen.

Sinds deze verandering ben ik een veel blijer mens…. maar…. ook in veel andere situaties heb ik er moeite mee om niet meteen te oordelen of me te ergeren.

Zoals ik tijdens de Geefmaand merkte, ben ik dus echt een draak in het verkeer, soms. Het feit dat ik in een bijna oldtimer camperbus rijd tegenwoordig, of op de fiets, heeft me er enorm in geholpen om mezelf minder gehaast en mopperend van A naar B te verplaatsen. Maar… nog steeds kan ik me ergeren. Stom. Want het levert me niets op…

En ja ook kan ik me ergeren aan mensen die zomaar hun auto durven parkeren voor míjn huis. Als het regent bijvoorbeeld. Mensen die tegen de richting in door mijn straat rijden. Mensen die in een volle supermarkt opstoppingen veroorzaken door uitgebreid de dag door te nemen met een toevallige voorbijganger. Mensen die voordringen bij de bakker. Mensen die rotzooi op de straat gooien. Mensen die bij de kinderopvang een gesprek onderbreken dat ik met de leidster heb, omdat zij blijkbaar vinden dat hun vraag of verhaal veel belangrijker is. Mensen die hun honden los laten lopen in het bos en ze niet terugroepen wanneer deze op mijn driejarige dochter afstormt. Mensen die op het laatste moment een afspraak afzeggen terwijl ik al onderweg ben. Mensen die nog steeds niet begrijpen dat ik tussen vijf en zeven druk ben met koken – eten – boekjes lezen – slaapritueel. Mensen die lawaai maken wanneer ik rust nodig heb. Mensen die vinden dat ik langs moet komen bij hen, omdat zij meer dan één kind hebben en het voor mij dus wel gemakkelijker zal zijn. Mensen die denken dat ik wel geld genoeg heb om hun goede doelen te steunen want ik heb immers een bedrijf. Mensen die het wc papier opmaken en geen nieuwe rol pakken. Of tenminste even doorgeven dat ze niet weten waar die nieuwe rol is. Mensen die me op het laatste moment uitnodigen om ’s avonds langs te komen en niet begrijpen dat ik dan dus nooit kan omdat ik een alleenstaande moeder ben en dus eerst een oppas moet regelen. Mensen die denken dat ik omdat ik een eigen bedrijf heb, altijd wel even vrij kan nemen tussendoor om met ze bij te kletsen. Of mijn privé mobiele telefoon kan beantwoorden op kantoordagen. Mensen die een heel lang verhaal vertellen over hun eigen ellende of gewoon een ander verhaal, en vergeten te vragen hoe het eigenlijk met mij gaat. Mensen die denken dat ik op een vrije dag ook echt vrij heb, terwijl ik in werkelijkheid best druk ben met samen boodschappen doen – samen de kamer opruimen – samen de was opruimen – samen spelen – samen de tafel dekken – samen eten – samen de badkamer poetsen (of alleen met veel onderbrekingen). Mensen die geen licht aan hebben op de fiets waardoor ik me een rolberoerte schrik wanneer ik ze op het laatste moment opmerk. Mensen die zeggen dat ik ze echt moet bellen wanneer ik even iets zonder Zonnekind moet doen, maar dan keer op keer laten weten dat het vandaag toch echt niet uitkomt.

Dit niet allemaal op één dag hoor! Meestal heb een vrij stralend humeur… ahem… Maar het kan nooit kwaad om jezelf af en toe eens kritisch onder de loep te nemen….

Sinds November Geefmaand ben ik me er meer bewust van, dat me ergeren een gewoonte of reflex lijkt te zijn. Eigenlijk valt het me helemaal niet zo moeilijk om dagelijkse ergernissen uit te bannen. Verkeersergernissen, bijvoorbeeld.

Makkelijk gedaan zou je denken. Maar sommige ergernissen zijn helaas wat complexer dan je bewust worden van dát je het doet, en jezelf hierin te corrigeren. 

Soms zijn mensen gewoon horken. Maar veel van de complexere ergernissen komen voort uit onbegrip, denk ik, als ik de bovenstaande opsomming nog eens even doorneem. Beide kanten op. Ik mag best vaker even stil staan bij hoe bepaalde situaties voor een ander zijn. En als ik nooit laat weten dat sommige dingen echt lastig voor me zijn, mag ik er ook niet vanuit gaan dat daar rekening mee wordt gehouden.
Zo was ik gisteren op kraamvisite bij een goede kennis. Toen ik vertelde dat ik ’s middags gepland had om samen boodschappen te doen en allerlei andere huishoudelijke taken, kreeg ik een stomverbaasde reactie. Want tja… als je met twéé ouders bent, is er ook de optie om gewoon even snel in je eentje door de supermarkt te rennen terwijl de andere ouder thuis is bij de kids. ’s Avonds bijvoorbeeld, als de kinderen in bed liggen. Dat dat voor mij geen optie is, realiseerde deze kennis zich op dat moment voor het eerst. En nee natuurlijk kan ik dat haar niet kwalijk nemen.Ze weet niet beter dan dat die papa er gewoon wél is…!

Begrip hebben voor een ander… Dat is al gewoon stilstaan bij het feit dat we met zijn allen niet helderziend zijn. Dat we dus moeten C O M M U N I C E R E N met elkaar.Waarom niet mensen vragen waarom ze iets op een bepaalde manier doen? En ze vertellen hoe dat soms op me overkomt?
Waarom niet mensen meer vertellen over hoe mijn dagen eruit zien en waar ik soms tegenaan loop. Als zelfstandige en als alleenstaande mama.
Vragen aan mensen wat ze van me nodig hebben en vertellen wat ik van hén juist wel of juist niet nodig heb, en hoe moeilijk het soms voor me is om dat van ze te vragen. Opkomen voor mezelf door bijvoorbeeld gewoon rustig, zonder meteen de verdediging in te gaan, te vertellen dat ik een jaartje oversla met kerst.

Grappig om te merken dat zoiets toch altijd een thema blijft. Dan denk je dat je zelfverzekerd en adrem bent….

En verder…? Verder blijven er nog genoeg oefenmomentjes over waarbij ik mezelf even keihard moet gaan uitlachen omdat ik me weer ‘es ouderwets loop druk te maken. Want het bezoek van de buren mag bést de auto voor mijn huis parkeren, zeg… !

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Geefmaand. Bookmark de permalink .

3 reacties op Mens erger je niet!

  1. Janne zegt:

    Ik erger me vooral aan mensen die alle begrip voor hun eigen situatie verwachten en totaal geen begrip voor andermans situatie hebben……….Dat houdt eigenlijk al jouw ergernissen in 🙂

    Like

  2. izerina zegt:

    Wat maak je het jezelf moeilijk door die ergernissen,waar je soms niets aan kunt veranderen. Maar lachen is je reaktie op de gebeurtenissen veranderen. Dat helpt.

    Like

  3. mm-iirraah zegt:

    Goede samenvatting!

    Like

Reacties zijn gesloten.